கெட்டிமேளம் – ஓரினக்காதல் சிறுகதை

கதையில் வரும் பாத்திரங்கள் சம்பவங்கள் முழுதும் கற்பனையே.

திருமண மண்டபத்தின் கலவையான ஓசையிலிருந்து ஆனந்தபைரவி இராகத்தில் கெட்டிமேளச்சத்தம் புறப்பட்டபோது வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான் கௌதம். இன்பமான வேளைகளில் ஆனந்தத்தை தரும் பொருட்டு இசைக்கப்படும் கெட்டிமேளம் கௌதமுக்கு பெரும்வேதனையை தருகிறது என்றாலது மிகையாகாது.

ஆண்டுகள் ஐந்தில் அன்பாய் பண்பாய் ஆதரவாய் கோபமாய் அழுகையாய் உரிமையாய் அனைத்துகிடந்த தன் அன்புகாதலனின் மார்பில் இன்று வேறொரு பெண் சாய்ந்துகொள்ள போகிறாள் எனும்போதும் எந்நேரமும் தன் கைகளை பற்றியிருந்த ஆசைகாதலனின் கரங்கள் இன்னொரு பெண்ணின் கழுத்தில் தாலிகட்டும் போதும் எழுப்பப்படும் கெட்டிமேளம் சத்தம் உங்களுக்கோ எனக்கோ ஆனந்தத்தை நிச்சயம் தராது எனும் பொழுது கௌதம் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

நின்ற இடத்திலேயே ஆதுரமாக மண்டபத்தின் கேட்கம்பியை பற்றி கொண்ட கௌதம் ஒருமுறை திருமணமண்டபத்தினை நோக்கினான். எல்லோரும் மகிழ்ச்சியும் சிரிப்புமாக இருந்தனர். ஆனால் அங்கும் ஒரு உள்ளம் தன்னை போல் துடித்துகொண்டிருக்கும் என்று உணராதவன் இல்லை அவன். காதல் பொய்த்துபோனதை எண்ணி வாய்விட்டு கதறி அழுவதற்காவது தனக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் உள்ளே தாலிகட்டி மாப்பிள்ளையாக அமர்ந்திருக்கும் ரகு எனும் தன் அன்புகாதலனுக்கு அதற்கும் வழியில்லாமல் வெற்று சிரிப்புடன் மனைவியை நெருங்கிநின்று புகைப்படத்திற்காக போஸ் கொடுக்கவேண்டிய நிலைதான் என்பதால் தற்பொழுது கூட ரகுவின் வேதனையை நினைத்து வருந்தினான் கௌதம்.

எப்பொழுது பல்வேறு தடைகளை தாண்டி தங்கள் கனவுகளை உடைத்து தூள்தூளாக்கி விட்டு ரகுவிற்கு திருமணம் நிச்சயம் செய்யபட்டதோ அன்றே போதிய அளவுக்கு சோர்ந்துவிட்ட அவன் பெரிதும் மதிக்கும் ரகுவின் தாய் ஓடிவந்து

கௌதம் உன் கால்ல வேணும்னாலும் விழுறேன் ஏன் மொவனவிட்டுட்டு போய்டு, அவன் எங்களுக்கு வேணும் அவனுக்கு ஒருகல்யாணம் பண்ணி புள்ள பொறந்து எங்க குடும்பம் தழைக்கனும், அது உன் கையிலதான் இருக்கு அவன விட்டுடு

என்று கதறி காலில் விழுந்த பொழுது தங்கள் காதல் கனவுகளுக்கு மூடுவிழா நடத்தினான் கௌதம்.

சரி இருங்கள் கௌதமின் செல்போன் அடிப்பது போல் இருக்கிறது என்னவென்று பார்ப்போம்

அதனை எடுத்து பார்த்த கௌதமுக்கு தன்வீட்டு லான்ட்லைனில் இருந்து அழைப்பு வருவதை அடுத்து தன்னை பெற்றவள்தான் அழைக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்து “சொல்லுமா” என்றான் கண்களை துடைத்த படி

எதிர்முனையிலும் அழுகுரல்தான். தன்தாய் அழுகிறாள் என்பதை வைத்து செய்தி என்னவென்பதை ஒருவாறு யூகித்தறிந்தான் கௌதம் இருந்தாலும்
“என்னமா? ஏன் அழுவுற? சொல்லு என்றான்.

தம்பி அப்பா போய்ட்டாருடா என்று கதறினாள் அவள். இது என்றைக்கோ வரவேண்டிய செய்திதான் இன்றைக்கு வந்துவிட்டது. என்றாலும் எல்லா இடியும் ஒரேநேரத்தில்தானா வந்து தலையில் விழவேண்டும்? பாவம் ஒருமனிதன் எத்துனை வேதனைகளைத்தான் ஒரே நேரத்தில் தாங்குவான்.?

தன் தாயின் அழுகுரல் கௌதமுக்கும் அழுகையை பெருக்கியது இருந்தாலும் ஆத்திரத்தை அடக்கி கொண்டு
அழாதம்மா நான் வந்துட்ருக்கேன் என்று தொடர்பை துண்டித்தான். இப்பொழுது தந்தையின் மரணம் ஓரளவிற்கு ரகுவின் திருமண கவலையை ஈடுசெய்திருந்தது. மெல்ல நடந்து சாலையை கடந்து பேருந்து ஒன்றை பிடித்து ஏறியமர்ந்தான். அது குலுங்கிக்கொண்டு கிளம்பியது அவனது ஊர் நோக்கி. அவன் ஊருக்கு போய் சேர்வதற்குள் அவனது கடந்தகால காதல் வாழ்க்கையை சுருக்கமாக பார்த்து விடுவோம்.

ரகுவும் கௌதமும் காதலர்கள் அவர்கள் எப்படி காதலிக்க துவங்கினார்கள் எப்படி சந்தித்தார்கள் என்பதெல்லாம் கதயின் ஓட்டத்திற்கு தற்பொழுது அவசியமில்லாத காரணத்தால் அவைகளை விளக்கிவிடுவோம்.

எல்லோர் போலவும் தேடலில் துவங்கி கூடலில் வளர்ந்து ஊடலில் குழைந்த காதல்தான் இவர்களது காதலும்.
காதலர்கள் இருவரும் தத்தமது குடும்ப சூழ்நிலைக்கு தக்கபடி வாழ்க்கையை புரிந்து வீட்டைவிட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்துகொண்டு வெளிநாட்டில் செட்டில் ஆகிவிடுவது என்று முடிவு செய்திருந்தனர்.

வீட்டு சூழ்நிலை என்பதுதான் இங்குமிக முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகிறது. ஏனெனில் இந்த கதையின் அடிப்படையே குடும்ப உறவுகள்தான் என்றாலது மிகையாகாது.

கெளதமை பொறுத்தவரை பெற்றத்தாயும் நோய்வாய்பட்ட தந்தையும் தான் குடும்பம், மேலுமங்கு அவன் வைத்ததுதான் சட்டம், கேள்விமுறை எல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. கௌதமின் தாய் பெரும்பாலான தமிழ்த்திரை படங்களில் வரும் ஏழைத்தாய்களை போன்ற தோற்றமும் சுபாவமும் கொண்டவர் அதிர்ந்துகூட பேசாதவர்,

ஆனால் ரகுவின் குடும்பம் பெரியது அவனுடன் உடன் பிறந்த அண்ணன் ஒருவன் தங்கை ஒருத்தி, மாடுமனை வண்டிவயல்களோடு இருக்கும் குடும்பம். கௌதமின் வீட்டில் நோய்வாய்பட்ட தந்தை என்றால் ரகுவின் வீட்டில் நோய்வாய்பட்டத்தாய் எனக்கூறலாம்.
குடும்பத்திற்கு அடுத்ததாக ஒரு ஆண்வாரிசை உருவாக்கவும் தான் இல்லையென்றாலும் தன் பெற்றோர் மற்றும் தங்கையை கவனித்துக்கொள்ள அண்ணன் ஒருவன் உண்டு என்ற எண்ணமும் ரகுவுக்கு கெளதமுடன் காலம் வரை சேர்ந்துவாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை எளிதாக்கியது.

மனித மனங்கள் போடும் கணக்குகள் சரியாக அமைந்தால் காலம்போடும் கணக்குகளுக்கு மதிப்பென்ன?
 அடுத்த ஆண்டு தங்கைக்கு திருமணம் அதற்குப்பின் அண்ணனுக்கு திருமணம் அதுமுடிந்த கையோடு தங்கள் உறவு குறித்து வீட்டில் சொல்வது வெளிநாடு கிளம்புவது என்று முடிவு செய்திருந்தனர் ரகுவும் கௌதமும். பாவம் சோதனை ஒரு லாரியின் ரூபத்தில் வந்தது என்றால் நம்புவீர்களா?

ரிலேட்டிவிட்டி தியரி என்பது இவர்கள் வாழ்க்கயில்தானா விளையாட வேண்டும்? ரகுவின் அண்ணன் வேலைக்கு செல்லும் பொழுது லாரி ஒன்றின் மீதுமோதி உயிருக்கு போராடி இரண்டுநாட்களில்  ஒரு மல்டிசெபெஷலிட்டி மருத்துவமனையின் வாயிலாக சிவலோகம் போய்சேர்ந்தான். அண்ணன் இறந்தது ஒருபக்கம் தாளமுடியாத வேதனையளித்தாலும் மறுபக்கம் நடக்க இருக்கும் பின்விளைவுகளை நினைத்து மிகவும் பொருமினார்கள் ரகுவும் கௌதமும்.

ஓராண்டுக்கு குடும்பம் துக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டது. பிறகு ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் அருமையான மாப்பிள்ளையை பிடித்து ரகுவின் தங்கையை மணம் செய்தது கொடுத்துவிட்டு மொத்த குடும்பமும் ரகுவின்பக்கம் திரும்பியது.

ஏற்கனவே நோய்வாய் பட்டிருந்த ரகுவின் அம்மா மூத்தமகன் இறந்துபோன துக்கத்தில் முற்றிலும் படுக்கையில் விழ, தானும் போய் சேர்வதற்குள் இளையமகனுக்கு ஒருகல்யாணம் காட்சி பேரபிள்ளை என்று ஆரம்பித்து விட்டார்.

ரகுவும் கௌதமும் செய்வதறியாது திகைத்தனர். அவர்கள் நேரம் பெண் வீட்டார் பலர் போட்டிபோட்டு கொண்டு முன்வந்தனர்.
திருமணம் வேண்டாம் என்று எத்தனையோ முறை மறுதளித்த ரகுவின் வாய்ச்சொல் தகுந்த காரணமில்லாததால் நிராகரிக்கப்பட்டது.

நீதானே கூடவே இருக்க கௌதம்!! அவன் யாரயாது லவ் பண்றானா? என்ன எதுன்னு சொல்லேன் யாரா இருந்தாலும் பேசி முடிச்சுடுவோம் என்று ரகுவின் குடும்பத்தார் கௌதமிடமே கேட்க துவங்கிய பொழுது வேதனையின் உச்சத்திற்கு சென்றான் கௌதம்.

ஏனென்றால் கௌதம் தன்னுடைய உயிர் நண்பன் என்ற அளவில் குடும்பத்தினரிடமும் நன்கு அறிமுக படுத்தி வைத்திருந்தான் ரகு.
சரி ரகு என் ஒருத்தனோட சந்தோசத்துக்காக நீ உன் குடும்பத்தோட சந்தோசத்த கெடுக்காத நீ அவங்க சொல்ற மாதிரி கல்யாணம் பண்ணிக்க நான் விலகிடுறேன் என்று கட்டிபிடித்து அழுதான் கௌதம்.

இனியும் பொறுப்பது தகாது என்பதால் ஆவேசமாக வீட்டுக்கு சென்ற ரகு ஆதியோடு அந்தமாக அவனுக்கும் கௌதமுக்கும் இருக்கும் காதலை பற்றி வௌிப்படுத்தி, வாழ்ந்தால் கௌதமோடு இல்லையெனில் மண்ணோடு என்று கூடத்தில் போட்டு உடைத்த குழம்புசட்டி போல விஷயத்தை போட்டு உடைத்தான்.

வீடு இரண்டுபட்டது அப்பா ஓடிவந்து அறைந்தார் மிகுந்த வசைமாரிகள் பொழியப்பட்டது அதில் அடிக்கடி ஒன்பதாம் எண்ணும் உபயோகிக்கப்பட்டது. புழுவாய் துடித்தான் ரகு.

இப்படியே விடுதல் சரியாக இருக்காது என்பதால் வலுகட்டாயமாக இரகுவின் வீட்டிற்கு அழைத்து வரபட்டான் கௌதம். முக்கியமான சொந்தபந்தங்கள் மட்டும் ஆலமரத்தடி பஞ்சாயத்து போல கூடத்தில் குழுமியிருக்க கைகட்டி நின்றான் கௌதம் ஒரு ஓரமாக ரகுவும்தான்.

அதிகபட்சமாக ஐந்துலட்சங்களுக்கு கௌதமின் காதலை விலை பேசினர் ரகுவின் குடும்பத்தார். ரகுவும் கௌதமும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு விரக்தி புன்னகை செய்தனர்.

ஒருகோடி கொடுத்தாலும் எங்களபிரிக்க முடியாது நான் எந்த பொண்ணையும் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன் என்று  வாய்விட்டு கத்தினான் ரகு, கௌதம் அமைதியாக நின்றான்.

கண்ணீருடன் படுத்துகிடந்த ரகுவின் தாய் அவனது குரலை கேட்டு எழுந்து வெளியே வந்தார். நேரடியாக போய் கௌதமின் கால்களில் விழுந்து

கௌதம் உன்கால்ல வேணும்னாலும் விழுறேன் என் மொவனவிட்டுட்டு போய்டு, அவன் எங்களுக்கு வேணும் அவனுக்கு ஒருகல்யாணம் பண்ணி புள்ள பொறந்து எங்க குடும்பம் தழைக்கனும், அது உன் கையிலதான் இருக்கு அவன விட்டுடு” என்று அதிரடியாக இறங்கினார்.

கூனிக்குறுகி போனான் கௌதம்

எழுந்திரிங்கமா!! ஏற்கனவே நீங்க எல்லோரும் திட்டுற திட்டுலையே நான் வேண்டியமட்டும் அனுபவிப்பேன் இதுல கால்லவேற விழுந்து என் பாவத்த கூட்டாதிங்க. இன்னைக்கு சொல்றேன் என் ரகுதான் எனக்கு உயிர் ஆனா அவன் குடுபத்த கஷ்டபடுத்திதான் அவன நான் அடயனும்னா அவன் எனக்கு வேணாம். ரகு..! நான் ஏற்கனவே சொல்லிட்டேன் நீ கல்யாணம் பன்னிக்கன்னு இதுக்கு அப்பறமும் நீ எதாவது மக்கார் பன்னுநீன்னா என்ன உயிரோட பார்க்க முடியாது. என்னபத்தி உனக்கு தெரியும், ஒழுங்கா கல்யாணம் பண்ணிக்க. என்று கதறிய படி சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றான்.

இடிந்துபோய் அமர்ந்தான் ரகு. அதன்பிறகு அவனது சம்மதத்தை யாரும் கேட்கவில்லை ஒரு பெண்ணை பலிகடாவாக தேர்ந்தெடுத்து அனைத்து திருமண ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டபொழுது. ஒரே ஒரு நிபந்தனை விதித்தான் ரகு.

குடும்பத்தாரே சென்று நேரடியாக கௌதமை திருமணத்திற்கு அழைக்க வேண்டும் அவனை கட்டாயம் திருமணத்திற்கு அழைத்து வரவேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு என்பதுதான் அது.

அவர்களும் வேறுவழியின்றி போய் அழைக்க கௌதம் மறுக்க உன்னால் நிகழும் திருமணம் உன்னலையே நிக்கவேணாம் கொறஞ்சது தாலிகட்டுற வரைக்குமாவது இருதம்பி என்று கெஞ்சினர் ரகுவின் குடும்பத்தார்.
திருமணத்திற்கு முதல் நாளன்று இரவு கௌதமின் மொபைலுக்கு, நீ வந்தாதான் நான் தலிகட்டுவேன் இல்லனா கல்யாணம் நின்னுடும் என்று ஒரேஒரு மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பியிருந்தான் ரகு.

மிகுந்த பிராயாசைப்பட்டு வேதனையை மறைத்து கொண்டு அன்றுகாலை மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த பொழுது மணமேடையில் ராஜாவை போல மிளிர்ந்தான் ரகு. பட்டுவேட்டி சட்டையில் அவனை மனக்கோலத்தில் பார்க்கும் பொழுது கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது கௌதமுக்கு. ரகு நேரடியாக ஒரே ஒருபார்வைதான் பார்த்தான் கௌதமை. அதில் இப்புடி பண்ணிடியேடா பாவி.. நீயாவது நல்லாருடா என்பது போலஆயிரம் அர்த்தம் பொதிந்திருந்தது. கண்கள் கலங்கியது இருவருக்கும்,

மாங்கல்யம் மாப்பிள்ளைக்கு அருகே கொண்டுவரப்பட்ட போது. இனியும் அங்கு இருந்து அந்த கோரகட்சியை காண இயலாதவனாய் அங்கிருந்து வெளியேறினான் கௌதம். வாசலுக்கு வந்தபொழுது கெட்டிமேளம் கொட்டியது. அதன் பிறகு தந்தையின் மரண செய்தி வந்ததும் அவன் பேருந்தில் செல்வதும் நாம் அறிந்த செய்தியே.

பேருந்தில் இருந்து கண்ணீரும் கம்பலையுமாக நடந்து சென்ற கௌதமின் வீட்டில் அக்கம் பக்கத்தினர் குழுமியிருந்தனர். ஏடிஎம் கார்டை எடுத்து நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் கொடுத்து பணம் எடுத்து செலவழிக்க சொன்னான். அங்கு உக்கார்ந்து அழுது கொண்டிருந்த தன்தாயை பார்த்தான்.

அவளது கழுத்தை எப்பொழுதும் ஒற்றை மஞ்சள் கயிறுதான் அலங்கரிக்கும் இனி அதற்கும் வேலை இல்லை என்று நினைத்து கொண்டான் ஆனால் கொடுமைக்கார தந்தையிடம் இருந்து அவளுக்கு விடுதலை ஏற்பட்டதில் ஒரு பெரியநிறைவு அவனுக்கு.

உண்மையில் வினவு தெரிந்த காலத்தில் இருந்தே அவனுக்கு அவன் தந்தை தாயை அடிப்பதுதான் மனதில் பதிந்துபோன படக்காட்சி. காரணம் ‘சந்தேகம்.’

கௌதமின் தாய் ஒரு நல்ல புடவைக்கட்டினாளா சந்தேகம்!, முகம் கழுவி பொட்டு வைத்தாளா சந்தேகம்! கடைக்கு போனாளா சந்தேகம்! என்று எப்பொழுதும் அடிஉதைதான் அவளுக்கு. பெரியவனாகி ஒருமுறை கொடுமைக்கார தந்தையை கண்டித்து அடிக்க கைஓங்கினான் கௌதம், அவ்வளவுதான் அந்த பத்தினி தங்கத்துக்கு எங்கிருந்துதான் வந்தது அத்துனைக்கோபம் எனதெரியவில்லை. எங்களுக்குள்ள எவ்வளவோ இருக்கும் நீ ஏன் தலையிடுற.? என்று பொரிந்து தள்ளிவிட்டாள் மகனை

தமிழகத்தில் உள்ள மற்ற தாய்களை போலவ சராசரியாக நடந்துகொண்டாள் சாரதா! அவன் ஒதுங்கிகொண்டான்.

ஒரு நல்லநாளில் ததையாகிய படுபாவி படுக்கையில் விழுந்தான் கௌதமும் நல்ல வேலைக்கு செல்லத்துவங்கினான் குடும்பம் ஓடியது.

பிணத்தை குளிப்பாட்டி பாடையில் கிடத்தபோகும் சமயம் சாரதா மகனை அழைத்து பின்பக்க பரணில் ஒரு பெட்டி இருக்கிறது அதில் பட்டு வேட்டி இருக்கும் எடுத்துட்டு வா என்றாள்.

கௌதம் மெதுவாகசென்று எக்கி பரணில் இருக்கும் பெட்டியை எடுத்தான் கூடுதலாக வேறொரு பெட்டியும் விழுந்து சிதறியது அதிலிருந்து ஒரு கடிதகட்டும் விழுந்தது.

ஆவலுடன் எடுத்து பார்த்தான் இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து போனமாதம் வரை வந்திருந்த கடிதங்களின் கட்டு அது. வியப்பாக பிரித்தான்.

அன்புள்ள சாரதாவுக்கு உன்காதலை என்றும் மறவாத... என்று துவங்கியது அது. அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான் கௌதம். அடுத்தடுத்த கடிதங்களை புரட்டி பார்த்தான் எல்லாம் காதல் கடிதங்கள் தன் தாய்க்கு வந்தவைதான்.

அவனது பெயரை அழைத்துக்கொண்டே யாரோ வருவது போல தெரியவே அந்த கடிதச்சுருளை பத்திரமாக ஒரு இடத்தில் வைத்துவிட்டு பட்டுவேட்டியை எடுத்துகொண்டு போய் ஈமசடங்கை முடித்தான்.

இரண்டுநாள் கழித்து ரகு தனது புதுவண்டியில் விஷயம் கேள்விப்பட்டு கௌதமைக்காண வந்தான்.

என்னனே தெரில தம்பி ரெண்டுநாளா என்கிட்டே சரியாவே பேசல. நேத்துநைட் திடீர்னு பையும் கையுமா எங்கயோ கெளம்புனான் என்னனு கேட்டேன் மைசூர் போறேன்ன்னு மட்டும் சொல்லிட்டு போய்ட்டான் என்று கூறினார் சாரதா..

ரகு கௌதமை தன்மொபைலில் தொடர்புகொண்டான் அது ஸ்விட்ச்ஆப் என்றது.
மறுநாள் காலைநேரத்தில் கௌதமின் வீட்டு வாசலில் ஒரு கார்வந்து நின்றது. உள்ளிருந்து கௌதமும் சுடிதார் அணிந்த நடுத்தரவயது பெண்மணி ஒருவரும் இறங்கினர். வெளியில் வந்து பார்த்த சாரதா அதிர்சியில் உறைந்து போனார்.

அவருக்கு பேச நா எழவில்லை. ஆனால் இந்த அதிர்ச்சி மகனை பார்த்தல்ல வந்திருக்கும் பெண்ணை பார்த்து. அவர் சாரதாவுடன் கல்லூரியில் படித்த சுமதி. சாரதாவின் காதலி!!

கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுது கடைசிவரை ஒன்றாக இருக்க விரும்பி பழகியவர்கள். இந்த காலத்திலேயே ஆணாக பிறந்த இருவரே சேர்ந்து வாழ முடியாத பொழுது இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெண்கள் இருவர் சேர்ந்து வாழ்வது என்பது கனவிலும் நடக்க முடியாத ஒன்று என்பதால். கோழைபெண்ணான சாரதா வீட்டிற்கு பயந்து கௌதமின் தகப்பனை திருமணம் செய்து கொண்டார், தைரியமான பெண் சுமதியோ வாழ்ந்தால் உன்னோடு இல்லையேல் மண்ணோடு, எத்தன வருஷமானாலும் உனக்காக காத்திருப்பேண்டி என்று திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் தனியாளாக இருந்து கொண்டு ஒரு எக்ஸ்போர்ட் நிறுவனத்தை மைசூரில் நடத்திவருகிறார்.

அவர் அங்கிருந்து அனுப்பிய நூற்றுகணக்கான கடிதங்கள்தான் கௌதம் பரணில் கண்டது. இதில் முதல்முதலாக வந்த கடிதத்தை அரைகுறையாக படித்த கௌதமின் தந்தை அன்றுமுதல் சாரதாவின் மீது சந்தேக யுத்தத்தை துவங்கினார்
பாவப்பட்ட சாரதாவோ மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் அடிஉதை வாங்கிக்கொண்டே எப்பொழதாவது வரும் கடிதத்திற்காக காத்திருப்பார். அதனை தபால் நிலையத்தில் நேரடியாக சென்று பெற்று கொண்டு படித்துபிறகு பரணில் ஏற்றுவர். ஆனால் ஒரு கடிதத்திற்குக்கூட சாரதா பதில் எழுதியது இல்லை.

தன் தாயும் தன்னை போல ஒரு தற்பால் விரும்பி அதிலும் காதல் தோல்வி அடைந்தவள் என்பதில் கௌதமுக்கு அடக்கவொண்ண துக்கம் ஏற்பட்டது. தான் படும் துயரம் தன் தாயும் அனுபவிக்கிறாள் என்பதை அறிந்தான்.

கடிதத்தில் கண்ட விலாசத்தை கொண்டு சுமதியை பார்க்க சென்றான். அவருக்கு இவனை ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது கூடுதல் ஆச்சர்யம். காதலியின் குடும்ப சூழலைக்கூட கவனித்தபடி காத்திருக்கும் சுமதியின் காதலுக்கு முன்பு தன்னுடைய காதல் தூசி போல தெரிந்தது அவனுக்கு.

மறுநாள் காலையில் மைசூர் நோக்கி புறப்பட்ட காரில் சுமதியும் சாரதாவும் இருந்தனர். முதலில் மறுத்த சாரதா மகனின் அன்பான அதட்டலுக்கு அடிபணிந்து தன் ஆசைகாதலியுடன் புதிய வாழ்வை துவங்க புறப்பட்டார். வண்டி புறப்படும் நேரத்தில் அருகில் இருக்கும் கோயிலிலிருந்து கெட்டிமேள ஓசை கேட்டது.

இந்த முறை ஒரு உண்மையான காதலை சேர்த்து வைத்த ஆனந்தம் அவன் மனதில் பெருகியது.
தன் தாய்க்கு கிடைத்த நல்வாழ்வு போல தனக்கும் ஒருநாள் வாய்க்கும் என நம்பினான் அவன்.

தன்னுடைய ரகுவும் என்றாவது ஒருநாள் வரக்கூடும் என்ற நினைப்பில் காத்திருக்க துவங்கினான் கௌதம்.

நிறைந்தது.

பின்குறிப்பு : கதையில் தாயும் மகனும் தற்பால் விரும்பிகளாக சித்தரிக்க பட்டுள்ளதால் தற்பால் விழைவு குணம் பெற்றோரிடமிருந்து பிள்ளைகளுக்கு வரும் என்று கொள்ளக்கூடாது

உளியின் ஓசை (நிறைவு பாகம்)

                                   21
                      இதென்ன காவிஉடை

தஞ்சை நகரத்து வீதிகளில் ஆடம்பரம் வழிந்தோடியது, அழகுடை ஆரணங்குகள் அணிவகுப்போ என்று தோன்றும் வண்ணம் பெண்கள் சுதந்திரமாக கடைவீதிகளில் உலாவி கொண்டிருந்தனர். ஆங்காங்கு நடக்கும் கலைநிகழ்ச்சிகளில் இருந்து இன்பமயமான ஓசைகள் கேட்டுகொண்டிருந்தன. மாடமாளிகைகளின் கோபுர பகுதியில் புலிக்கொடி பட்டொளி வீசி கொண்டிருந்தது. ஆனால் இவற்றை எல்லாம் கண்டு களிக்கும் மனம் சொக்கனுக்கு இல்லையாதலால் சோர்வாக பெரியகோயிலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான். மாறனும் சொக்கனும் எடுத்துக்கொண்ட உறுதியின்படி பூவுலகில் அவர்களுக்கு மிச்சமிருப்பது இன்றய ஒருநாள் இரவு மட்டும்தான் என்பதால் கூட அந்த மனக்கலக்கம் அவனிடத்தில் இருக்கலாம். மனதிற்கு விருப்ப பட்டவருடன் நீண்ட நெடுங்காலம் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அனைவரது கனவாக இருக்க முடியும், ஆனால் இருவரும் சாக வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டால் யாருக்குதான் மனக்கலக்கம் உண்டாகாது? இவ்வாறாக மனதில் தோன்றிய விஷயங்களை எல்லாம் அசை போட்டுக்கொண்டே சென்றவனுக்கு சித்திரை மாதத்தின் உச்சி வெயில் சுள்ளென்று உரைத்தது. சிறிது நீர் மோர் அருந்தினால் தேவலாம் என்றிருந்தது. வழி நெடுகிலும் ஏராளமானோர் தளிகுளத்து மகாதேவருக்கு வேண்டிய படி எண்ணற்ற சுவையுள்ள பதார்த்தங்களை வழங்கி கொண்டிருந்தாலும், நீர்மோர் எங்கு வழங்கப்படுகிறது என்று அவன் மனம் தேடியதால் மேலும் சிலதூரம் நடந்தான்.

“உலகத்து உயிர்க்கெல்லாம் தொண்டாற்றும் சமணப்பள்ளி” என்ற பதாகை தாங்கிய கட்டிடம் ஒன்று அவன் கண்களில் பட்டதோடு அதன் வாசலில் நீர்மோர் வழங்கும் பந்தல் அமைந்திருப்பதும் தெரிந்தது. அங்கு காவிஉடை தரித்த மொட்டை தலை ஆண்களும், பெண்களும், சில நீள்குழல் பெண்களும் அளவளாவி கொண்டிருந்தனர். விரைந்து சென்று மோர் வாங்கி பருகியவன் அவர்களெல்லாம் சமண சமய துறவிகள் என்றும், விழாக்கால கூட்டத்திற்கு சேவை செய்து அப்படியே சமண சமய கருத்துகளை பரப்பும் நோக்குடன் தற்காலிக குடிலமைத்ததாகவும் தெரிந்து கொண்டான். மேலும் அவர்களிடம் பேச்சு கொடுத்து கொண்டிருந்தவன் எதேச்சையாக உள்ளே நோக்கிய பொழுது கண்களுக்கு புலப்பட்ட ஒருபெண்ணின் உருவம் வர்ணிக்க முயாத திகைப்பில் ஆழ்த்தியது. அங்கு ஒருபெண் காவிஉடை தறித்து உள்ளே அமர்ந்திருப்பவர்களுக்கு உணவு பரிமாறி கொண்டிருந்தாள். சற்றுநேரம் உற்றுநோக்கியவன் நிச்சயம் அது யசோதைதான் என்பதை தெளிவுபடுத்தி கொண்ட பின் மேலும் அதிர்ச்சிகுள்ளான படியே அவளை நோக்கிய பொழுது யசோதையும் சொக்கனை காண நேர்ந்தது. ஆனால் அவளது முகத்தில் எந்தவித சலனமும் ஏற்படவில்லை. ஒருவித விரக்தி புன்னகையை உதிர்த்தவாறே அவனது அருகில் வந்து “வாருங்கள் ஐயா!! உணவு அருந்துகிறீர்களா?” என்றாள்

“யசோதை!! இதென்ன கோலம்?, ஏன் காவிஉடை அணிந்திருக்கிறாய்?” அதிர்ச்சி விலகாமல் கேட்டான் சொக்கன்.

“அலைபாய்ந்த மனதிற்கு அணைபோட வழிதேடினேன். அருனரின் போதனைகள் பேரின்பத்தை காட்டியது, அவர் வழி சென்றுவிட்டேன்” உதடுகள் புன்னகைத்தாலும் அது உள்ளிருந்து வரவில்லை என்று காட்டியது அவளது முகம்.

“என்ன? யசோதை.. இந்த இளம்பிராயத்தில் பேசவேண்டிய பேச்சுகளா இவை?, உனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை அமைத்துதர உன் தந்தை எவ்வளவு பிரயத்தன படுவார், கணவர் குழந்தைகளுடன் வாழவேண்டிய நீ, காவிஉடை தறிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?”

“ம்ம்ஹும்... எனக்கென்று வாழ்க்கையா? வேடிக்கைதான்!, ஆசையே துன்பத்துக்கு காரணம் என்று புத்தபிரான் அருளி இருக்கிறார். அவ்வண்ணமே நான் ஆசைபட்டு ஏமாந்த ஒன்றின் காரணமாக விரக்தியின் உச்சத்தில் இருந்த எனக்கு வழிகாட்டியது சமணம். நான் விருப்பப்பட்ட வாழ்வு எனக்கு இல்லாத போது, நான் விரும்பியவர் என்னை ஏற்காத பொழுது எனக்கேது இனி வாழ்க்கை?” அமைதியாக அவள் வீசிய சொல்லம்புகள் முள்ளம்புகளாய் தைத்தது சொக்கனின் மனதில்.

“என்ன யசோதை!! அப்படியானால் உன் துறவற வாழ்க்கைக்கு நான்தான் காரணமா?” இறைஞ்சும் குரலில் கேட்டான் சொக்கன்

“என் துறவறத்திற்கு யாருமே காரணம் இல்லை!! என்னை தவிர; ஒருவர்  மனதில் நாம் இருக்கிறோமா இல்லையா என்று அறியாமல் அவரை கணவராக எண்ணி காதல் கொண்டது என் தவறு, அவர் மனதில் வேறொருவர் இருக்கிறார் என்பதை அறியாமல் அவரது உள்ளத்தை காயபடுத்திய பெரும்பாவத்துக்கு நான் பரிகாரம் தேடவேண்டாமா??, அதான் உலக உயிர்களுக்கு தொண்டாற்றி எனது பாவத்தை கழிக்க உள்ளேன்” மிகுந்த பண்பட்ட வார்த்தைகள் யசோதையிடம் இருந்து வெளிப்பட்டு சொக்கனின் மனதை கிழித்தது. அவனுக்கு பேசுவதற்கு சொல்லேதும் கிடைக்கவில்லை, தினறி கொண்டு நின்றவன் செய்வதறியாது திகைத்த பொழுது

“சரி ஐயா!! நான் வருகிறேன்” என்று கூறி திரும்பி பார்க்க மனம் இன்றி உள்நோக்கி நடந்தாள் யசோதை.

                                    22
                    வீழ்ந்தாலும் உன்னோடு
“நம்மால் ஒரு பெண் வாழ்கையை இழந்து வாடுகிறாளே, இறைவா!! என்னை ஏன் இப்படி குற்ற உணர்வுக்குள் ஆழ்த்தி வேடிக்கை பார்க்கிறாய்??”. என்று தன்னையே நொந்து கொண்டான் சொக்கன். மாறனை பற்றிய எண்ணம் கூட அவனுக்கு தற்பொழுது ஏற்படவில்லை, யசோதையின் இந்த முடிவுக்கு தான்தான் காரணம் என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனை மேலும் மேலும் வாட்டி வதைத்தது. இருந்தாலும் எந்த குற்றமும் செய்யாமல் இந்த பழிக்கு அவன் ஆளாவதும் அவனுக்கு மிகுந்த வேதனை அளித்தது. மனதில் தோன்றிய பல்வேறு எண்ணங்களை அசைபோட்ட படியே ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தவனை மாறன் எதிர்கொண்டு அழைத்தான். எப்பொழுதும் அன்றலர்ந்த முகையாய் இருக்கும் மாறனது முகமண்டலம் மிகுந்த வாட்டமுடனும், எதையோ சொல்ல துடிக்கும் அவசரத்துடனும் காணப்படுவதை அறிந்து துணுக்குற்றான் சொக்கன்.

எத்தனை இன்னலான நிகழ்வானாலும் எதிர்கொள்ளும் திறம் படைத்த சொக்கன் பொலிவற்ற முகத்தோடு இருப்பது மாறனுக்கு மனக்கவலையை மேலும் கூட்டியது. இருவரும் தத்தமது கவலைகளை சொல்ல வேண்டி ஓரமாய் ஒரு இடத்தில் போய் அமர்ந்த பொழுது தன்னை மீறி மாறனின் கண்கள் நீரை சொறிந்தது. மெலிதாக குலுங்கி அழத்துவங்கிய அவனை அவனது தோள்களில் கைவைத்து

“மாறா!! என்ன ஆயிற்று ஏன் இப்படி அழுகிறாய் என்னவென்று கூறு” என்று பதற்றத்துடன் உலுக்கிய சொக்கன் யாரேனும் பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான், மக்கள் கூட்டம் யாகசாலையில் இருந்ததால் அவ்வளவாக நடமாட்டம் இன்றி காணப்பட்டது ஆலய வளாகம்

சிறிது நேர அழுகையை தொடர்ந்து, சொக்கனின் அதட்டலான, கெஞ்சலான கோரிக்கைகளுக்கு பின் நீண்ட அழுகையினால் மூக்கிலிருந்து ஒழுகிய நீரை துடைத்து கொண்டு பேசலான மாறன், வடிவழகியுடன் அவனுக்கு பெரியகோயில் வளாகத்தில் நடக்க போகும் திருமணத்தை பற்றி விரிவாக எடுத்துரைத்த பொழுது சொக்கன் அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கு போயிருந்தான்.

“என்ன சொல்கிறாய் மாறா!! நாளையேவா??”

“ஆமாமடா.. எல்லாம் நாம் கைக்கு மீறி போய்விட்டது, அவர் திருமணத்திற்கு அரசரை அழைப்பதாக வேறு கூறி சென்றுள்ளார், நாளைய தினம் மிகமுக்கிய தினமாக இருப்பதால் அரசரும் சம்மதம் தெரிவித்து எழுந்தருள வாய்ப்பு உள்ளது. என்னடா செய்வது? சொக்கா.. நீ இல்லாத வாழ்க்கை எனக்கு நரகமாகி விடுமடா.. ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டு உன்னை மறந்து விட்டு என்னால் வாழமுடியுமா.. ஐயோ தாயே!! வெக்காளி என்னை ஏன் இந்த பாடு படுத்துகிறாய்? நான் என்ன பாவம் செய்தேன்??” மெலிதாக தலையில் அடித்து கொண்டு அழுதான் மாறன்.

சொக்கனுக்கும் வெடித்து கதற வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் அதற்கு இது இடம் இல்லை என்று உணர்ந்தவனாய் மாறனின் தோள்களில் கையை வைத்து தேற்றியபடியே அவனை பிரகாரத்தின் தென்மேற்கு மூலையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் விநாயகர் சன்னத்திக்கு பின்புறம் அழைத்து சென்று அமரவைத்தான், மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாததால் அந்த இடம் சிரத்தை எடுத்து பார்க்க விருப்பம் உள்ளவர்களை தவிர மற்றவர் கண்களுக்கு புலப்படாத வகையில் இருந்தது. அருகருகே இருவரும் செய்வதறியாது திகைத்த படி மௌனமே உருவாய் அமர்ந்திருந்தாலும் மாறனின் கண்கள் மட்டும் ஆடி மாத காவிரி போல கண்ணீரை சொரிந்து கொண்டே இருந்தது. சில நேரம் விசும்பலோடு நிறுத்தி கொண்டவன் அவ்வப்பொழுது சிறிது தேம்பவும் செய்தான் சொக்கனால் அழாமல் இருக்கும் படி விண்ணப்பிக்கதான் முடிந்தது. ஆனால் அவனது மனம் பலவகையில் சிந்திக்க துவங்கியது.. பால்யகாலத்தில் தன்னையொத்த சிறுவர்கள் விளையாட்டுகளில் ஈடுபடும் பொழுது இவன் மட்டும் தன் தந்தை மூலம் சிலம்பம் கற்று கொண்டது பிறகு பலவித போர் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டது. தன் பாட்டன் அருள்மொழிதேவரின் படையில் சேர்ந்து ஈழமண்டல போரில் ஈடுபட்டு வீரசுவர்க்கம் புகுந்தது. தன் தந்தை காந்தளூர் சாலை கலமறுத்த பொழுது வீரசுவர்க்கம் எய்தது, பெருந்தநாட்டு ஆணையாட்கள் படைபிரிவில் சேர்ந்தது, கடுமையான பயிற்சிகளில் ஈடு பட்டது, மாறனை கண்டது, காதல் கொண்டது,  ஆனை அடக்கியது, யசோதையின் துறவற காட்சி, என்று நானாவித காட்சிகளும் கண் முன்னர் தோன்றி தோன்றி மறைந்தது அவனுக்கு. இத்துணை சம்பவங்கள் மனக்கடலில் மூழ்கியுள்ள முத்துகளாய் இருந்தாலும் நீரின் மேற்பரப்பில் தோன்றும் நுரையை போல மாறனின் கண்ணீருக்குத்தான் அவனது சிந்தனை முதலிடம் கொடுத்தது. சொக்கன் திடமாக எதையோ முடிவெடுத்தவனாய் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்து கொண்ட பொழுது மெலிதாக இருள் பரவத்துவங்கி இருந்தது. அடிக்கடி ஒன்று இரண்டு ஆட்களும் கண்களுக்கு தென்பட துவங்கி இருந்தனர். இப்படியே இருந்தால் இதற்கு முடிவுதான் என்ன? என்று மனதில் தோன்றியதாலோ என்னவோ மாறன் சொக்கனின் தோள் மீது கைவைத்து உலுக்கிய படியே பேசலானான்  

“என்ன செய்ய போகிறாய் சொக்கா.. நாம் இன்றைய இரவுக்குள் ஒரு முடிவு எடுத்தாக வேண்டும்.. நாளை நிச்சயிக்க பட்ட நிகழ்வுகள் மட்டும் நடந்தால் நான் உயிர் தறிப்பது அரிது, என்ன சொக்கா.. ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய் ஏற்கனவே எடுத்த முடிவில் ஏதும் மாற்றம் செய்து விட்டாயா.. என்னை தவிக்க விட போகிறாயா?”



“ச்சே.. ச்சே .. என்ன சொல்கிறாய் மாறா!! உன்னை தவிக்க விடுவதா.. வாழ்ந்தாலும் உன்னோடு வீழ்ந்தாலும் உன்னோடு என்று நான் முடிவெடுத்து பலநாட்கள் ஆகிறது” வா செல்லுவோம் என்று அவனது கைகளை பிடித்து இழுத்து கொண்டு ஆலய வளாகத்திலிருந்து வெளியேறினான் சொக்கன்.
                                   22
                       ஓவியனின் திகைப்பு

வழக்கத்தை விட அதிக மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்திருந்தது வீதிகளில், ஆற்றாமையின் வேகம் அவர்களை குடந்தை செல்லும் சாலைக்கு கொண்டு போய் சேர்த்தது, கூட்டம் கூட்டமாக வண்டிகளில் குடந்தையிலிருந்து தஞ்சை நோக்கி வந்த வண்ணம் இருந்த மக்களை எதிர் கொண்டபடி இருவரும் இலுப்பை தோப்புக்கு நடந்து கொண்டிருந்த பொழுது அவர்களை கடந்து சென்ற ஒரு கும்பலில் இருந்து “மாறா...!!” என்ற குரல் கேட்டு நின்றனர் இருவரும். ஓசை வந்த திசை நோக்கிய பொழுது நடுத்தர வயதையொத்த ஆண் ஒருவர் வந்து கொண்டிருந்தார். அவரை கண்டதும் மாறன் இயல்பாய் இருக்க முயற்சித்தவனாய் மலர்ந்த முகத்துடன் பேச்சு கொடுத்தான். “ஏதோ தெரிந்தவர் போல நாம் அங்கு நின்றால் ஏதேனும் வாயை கொடுக்க நேரிடும்” என்று உணர்ந்தவனாய் சொக்கன் அவருக்கு மெலிதாக ஒரு வணக்கத்தை போட்ட படி சிறிதுதூரம் தள்ளி போய் நின்ற பொழுது நகரின் எல்லை புறத்தில் இருக்கும் காளிதேவி சன்னதியின் நந்தவனம் புலப்பட்டது. அதில் பூத்து குலுங்கிய வண்ண வண்ண மலர்களை வாஞ்சையின்றி பார்த்த சொக்கனின் கண்களுக்கு சாலை ஓரத்திலேயே வளர்ந்திருந்த அரளி புதர் ஒன்று அகபட்டது. அதிலிருந்து கண்களை விளக்கியவன் மாறனின் பக்கம் பார்வையை செலுத்திய பொழுது அவன் அந்த புதிய மனிதரிடமிருந்து விடை பெற்று திரும்புவதும் அவரது முகத்தில் ஒரு திருப்தியின்மையும் தெரிந்தது பிறகு சொக்கன் அந்த புதரின் அருகில் சென்று சில அரளிக்காய்களை பறித்து தன் இடுப்பு வேட்டியில் பத்திர படுத்தி கொண்டான். இக்காட்சியை கண்ட மாறனுக்கும் சொக்கனின் உள்ளக்கிடக்கை விளங்கியது போலும், அவனது முகத்தில் ஒரு நிம்மதி கலை ஊடாடியது

Permalink  


பத்தாம்கால யாகபூஜை தொடங்க இருக்கும் முன்னிரவில் நகரின் முக்கிய வீதிகள் அனைத்திலும் மக்கள் வெள்ளமாய் காட்சி அளித்தது. “தன்னிலை உணராத வாலிபர்களை இத்துணை நாள் கவனிக்காமல் இருந்து விட்டோமோ, கடைசி நேரத்தில் தேடுவதால் ஏதேனும் பலன் இருக்குமா..?? இறைவா எப்படியாவது சொக்கனையும் அவனது நண்பனையும் எனது கண்களில் காட்டிவிடு என்று நினைத்தவாறே ஓவியன் நரேந்திரன் தஞ்சை வீதிகளில் தேடிகொண்டிருந்தான். பொழுது சாயும் நேரத்தில் ஆலயத்திற்கு சென்று கொண்டிருந்த நரேந்திரனை சொக்கனின் நண்பன் அதிவீரன் தற்செயலாக சந்தித்த காரணமே அவன் நம் நாயகர்களை தேட வேண்டிய சூழ்நிலையானது. மூவருமே ஒரே ஊரை சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் வெகுநாட்கள் கழித்து தன் ஓவிய நண்பனை கண்டு மகிழ்வுடன் அளவளாவிய அதிவீரனிடம் ஒரு அவசரம் தெரிந்ததால் “என்ன வீரா!! வெகுநாட்கள் கழித்து சந்திக்கிறோம் ஏன் இந்த அவசரம்??” என்றான் நரேந்திரன்

“எனக்கும் உன்னுடன் சேர்ந்து ஊர் சுற்ற ஆசைதானடா.. ஆனால் அதற்கு நேரமில்லையடா.. நமது சொக்கன் இருக்கிறானே அவனிடம் ஒரு முக்கிய செய்தியை கூறவேண்டும், நானும் பிற்பகலிலிருந்து அவனை தேடுகிறேன் எங்கு சென்றான் என்று தெரியவில்லையடா...”

“அப்படியா. அப்படி என்ன செய்தியடா அவனிடம் கூறவேண்டும் ஏதுனும் அசுபமா..??” சற்றே தயக்கத்துடன் வினவிய நரேந்திரனை இடை மறித்து அசுபம் இல்லையடா.. எளிதில் கிடைக்காத பேரு ஒன்று சொக்கனுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. இப்பொழுதுதான் அரண்மனையில் நடந்த முக்கிய கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தளபதியார் வந்து எங்கள் உபதளபதியிடம் அந்த செய்தியை கூறினார் என்றவன் அந்த விவரத்தையும் அவனிடம் கூறிய பொழுது உண்மையில் நரேந்திரனின் முகம் மலர்ந்தாலும் உடனே சோகமும் குடி கொண்டது.

“சரி சொக்கன் எங்கடா சென்றிருக்கிறான்?”

“அதுதான் எனக்கும் ஒன்றும் தெரியவில்லையடா.. நேற்றிலிருந்து அவன் முகமே கலையிழந்துதான் காணப்பட்டது, சரி நரேந்திரா நான் வரட்டுமா??” என்று கிளம்ப எத்தனித்தவனை தடுத்து நிறுத்தியவன்

“சொக்கனை பார்த்து விட்டாயானால் பிறகு நீ எங்கு இருப்பாய் வீரா?? உன்னை எங்கு பார்க்கலாம்.” என்று வினவினான்

“நான் அவனை பார்த்தாலும், பார்க்கவில்லை என்றாலும் யாக சாலையில்தான் இருப்பேன்” என்று கூறிவிட்டு சிட்டாய் பறந்தான் அவன்.

அதிலிருந்து சொக்கனை தேடிய ஓவியனுக்கு கூடிய பலன் கிடைக்காததால் மனதில் ஆயிரம் சிந்தனைகளை ஓடவிட்டு யாக சாலைக்கு சென்றவன் அதிவீரனை பார்த்து சொக்கனை பற்றி ஏதேனும் தகவல் உண்டா என்று விசாரித்தான்.

“தேடிபார்த்தேன் கிடைக்கவில்லை அடிக்கடி கும்பகோணம் செல்வதாய் சொல்வான், ஒருவேளை அங்குகூட சென்றிருக்கலாம் எப்படியும் இரவுக்குள் வந்துவிடுவான், நீ ஏன் அவனை தேடுகிறாய்” என்று விசாரித்தான் அவன்

“இல்லை இல்லை ஒன்றும் இல்லை!! நீ உன் வேலையை கவனி என்று அவனிடம் இருந்து விலகியவனுக்கு உடல் பட படத்ததோடு அன்று புதர் மறைவில் நின்ற பொழுது அவர்கள் பேசி கொண்டது நினைவுக்கு வந்தது. தளிகுளத்து மகாதேவரை மனதில் நினைத்தவன் “இறைவா! அப்படி ஏதும் நடந்திருக்க கூடாது” என்று மனதிற்குள் பிரார்த்தித்து அவனது இருப்பிடத்துக்கு விரைந்து வந்து சில பொருட்களை எடுத்து கொண்டு குதிரையில் ஏறி நகரின் முக்கிய வீதிகளிலும் மக்கள் கூடும் இடங்களிலும் முடிந்த அளவுக்கு தேடினான். அதே சமயத்தில் நாளை திருமணம் நடக்க இருக்கும் நிலையில் மதியத்திலிருந்து மாப்பிள்ளையை காணாதபடியால் மாறனது இல்லத்து மாந்தர்களிடமும் பரபரப்பு தொற்றி கொண்டது. திருமண ஏற்பாடுகளை செய்து கொண்டிருந்தவர்கள் அந்த “உமாபதியின்” மீது பாரத்தை போட்டு மாறனை தேடும் பணியில் இறங்கி இருந்தனர்.

 தஞ்சை நகரத்தின் அனைத்து பகுதிகளிலும் சல்லடை போட்டு பார்த்து விட்ட ஓவியன் இலக்கில்லா அம்பு போல குதிரையை குடந்தை சாலைக்கு விரட்டினான். நகரத்தின் வீதிகளை கடந்ததும் ஓரளவுக்கு மக்கள் கூட்டம் குறைந்திருந்தாலும் விடிந்தால் நிகழ இருக்கும் கும்பாபிஷேகத்தை காண மக்கள் மட்டுவண்டிகளிலும், குதிரை வண்டிகளிலும் தஞ்சை நோக்கி வந்த வண்ணம் இருந்தனர். மக்கள் நடமாட்டம் முற்றிலும் குறைந்து காணப்பட்ட அந்த அடர்ந்த இலுப்பை தோப்பிற்கு அருகில் அவன் சென்று கொண்டிருந்த பொழுது சாலையில் இருந்து தனியாக தென்புறம் பிரிந்து செல்லும் பாதை  “இதென்ன தனியாக ஒரு பாதை!! யாருமற்று செல்கிறது?, ஓ அங்கு ஒரு அடர்ந்த தோப்பு இருக்கிறதே!!. ஒருவேளை இதற்குள் இருக்க வாய்ப்பிருக்குமா? போய் பார்க்கலாமா??” என்று விதவிதமான கேள்விகளை உண்டு பண்ணியதோடு, அந்த இருண்ட பகுதியின் அந்தகாரம் மனதில் ஒரு பீதியை உருவாக்கியது. வானத்தில் தெரியும் வளர்பிறை சந்திரனை துணைக்கு அழைத்து கொண்டு குதிரையை இலுப்பை தோப்பிற்கு செல்லும் பாதையில் செலுத்தினான். வெட்டவெளி மறைந்து நெட்டையாய் வளர்ந்த மரங்களின் அடர்த்தி அதிகரிக்கவே குதிரையின் முதுகில் இருந்த சிறிய பை ஒன்றிலிருந்து சிறிய சுளுந்து ஒன்றையும், தீ உண்டாக்கும் கற்களையும் எடுத்து கொண்டு இறங்கியவன், சந்திரனை கைவிட்டு விட்டு சுளுந்த்தின் வெளிச்சத்தை துணை கொண்டு சிறிது தூரம் நடந்த பொழுது அவன் கண்ட காட்சி அவனை அப்படியே ஸ்தம்பிக்க வைத்தது

                                24
                 கன்னத்தில் விழுந்த பளார்

ஆம்!! அங்கு சொக்கனும் மாறனும் சுவாதீனம் இன்றி அருகருகே கிடந்தனர். நடுக்கத்தை சமாளித்த படி அருகில் சென்ற ஓவியன், அங்கு அரளி விதை அரைக்கப்பட்ட சுவட்டுடன் ஒரு கல் கிடந்ததோடு, இருவரது வாயிலிருந்தும் ஒரு வெண்மை நிற திரவம் வழிந்தோடியிருப்பதையும் கண்டான். மூச்சு இருக்கிறதா என்று அறிய முற்பட்டு சொக்கனின் மூக்குக்கு அருகில் கையை கொண்டு சென்றவனின் புருவங்கள் இரண்டும் மேலே எழும்ப, விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது

நாடே விழாகோலம் பூண்ட நள்ளிரவு ஒன்றில் ஆளரவம் இல்லாத காட்டுப்புறமதில் உற்ற நண்பனும் அவனது உயிர் நண்பனும் பிணமாக கிடக்கும் காட்சியை கண்ட நரேந்திரனின் விழிகள் வெள்ளமாய் வழிந்தோடியது. ஒப்பற்ற வீரன் சொக்கனை இழந்தது ஒருபக்கம் வலியாக இருந்தாலும் இணையில்லா ஒரு சிற்பியை சோழநாடு இழந்தது கண்டுதான் நரேந்திரனுக்கு நெஞ்சம் பதைத்தது. பெரியகோயிலின் பிரகாரத்தில் மாறன் வடித்துள்ள நாற்றிசை காவலர் சிற்பங்களின் நேர்த்தியும் உயிரோட்டமும் கலைஞர்கள் மத்தியிலும் கலையார்வம் கொண்ட சாதரண மக்கள் வரையிலும் அவனை பெரிய அளவுக்கு பிரசித்தம் செய்திருந்தது. அதோடு மட்டுமல்லாமல் சொக்கனுடன் அடிக்கடி சேர்ந்து சுற்றுவதால் பழக்கம் இல்லாத போதிலும் ஓரளவுக்கு மாறனை பற்றி நரேந்திரனும் அறிந்து வைத்திருந்தான். சுளுந்தை கையில் பிடித்தபடியே சற்று தொலைவில் கிடக்கும் இரண்டு ஆண் சடலங்களை நோக்கி கனத்த சோகத்துடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் சென்றபொழுது அங்கு நிலவிய குறைந்த வெளிச்சத்தில் இரண்டு முகங்களும் நிச்சலணமாய் புலப்பட்டது.

“அடப்பாவிகளா உங்கள் இருவரின் அருமையை நீங்களே அறியாமல் இப்படி மாண்டு போய்விட்டீர்களே!!” என்று எண்ணியபடியே மெலிதாக விசும்பினான். அதேகணம் அவனது உள்ளுணர்வு அவனையே குறித்து தாக்கி பேசியது “ நீ ஏன் அழுகிறாய் நீ ஒரு கையாலாகாதவன், இருவரும் தற்கொலை முடிவெடுத்த செய்தி உனக்கு தெரிந்திருந்தும் அதனை தடுக்க ஒரு முயற்சியும் செய்யாமல் இருந்துவிட்டாய் இன்று இரண்டு உயிர்கள் போனதற்கு முக்கிய காரணம் நீதான், சிறிதேனும் வெட்கம் இன்றி, யாரிடம் உனது துக்கத்தை வெளிப்படுத்த இந்த நீலிகண்ணீர் வடித்து கொண்டிருக்கிறாய்” துக்கம் ஒருபக்கம் தொண்டையை அடைத்த போதிலும் இம்மாதிரியான நினைவுகள் வேறு அவனை படாதபாடு படுத்தியது.

“விடிந்தால் நாடே எதிர்பார்க்கும் மகாவைபவம் நிகழ இருக்கும் நாளில்தானா இந்த மரணங்கள் நிகழ வேண்டும்? இதை எப்படி நகருக்குள் கொண்டு செல்வது என்று எண்ணி கொண்டிருந்த நேரத்தில் அவனது மனம் இவ்வாறு சிந்தித்தது: “வந்ததிலிருந்து அழுது கொண்டே இருக்கிறோமே முதலில் அவர்களுக்கு உயிர் இருக்கிறதா அல்லது உண்மையில் மாண்டு விட்டார்களா ஏதேனும் முதலுதவிக்கு வாய்ப்பு உண்டா என்று பரிசோதித்து பார்க்கலாமே”

கைவிரல்களை சொக்கனின் முகத்தருகே கொண்டு மூச்சு வருகிறதா என்று சோதித்தவனுக்கு வியப்பில் விழிகளிரண்டும் விரிந்த நிலையில் புருவங்கள் உயர்ந்ததிலிருந்து சொக்கன் மூச்சு விடுகிறான் என்று நாம் அறிந்து கொள்ள இயலும். அவசர அவசரமாக மாறனிடமும் மூச்சு வருவதை அறிந்து கொண்ட நரேந்திரன் இனி ஒருகணமும் தாமதித்தல் தகாது என்றெண்ணியவனாய் அந்த காட்டு பகுதியிலிருந்து சிறிது தொலைவில் இருந்த குடந்தை செல்லும் பிராதான சாலையை நோக்கி ஓட்டமெடுத்தான். ஏற்கனவே முன்னிரவு முடிந்து பின்னிரவு தொடங்கிவிட்டபடியால் கும்பாபிஷேகம் காண தஞ்சைக்கு செல்லும் கூட்டமும் குறைந்து கால்நாழிகைக்கு ஒரு வண்டி வீதமும் சில நேரத்தில் அதுவும் இல்லாமல் வெறிச்சோடி காணப்பட்டது அந்த சாலை பகுதி.

கையில் தீப்பந்தம் கூட இல்லாத நிலையில் முதலில் வந்த ஒரு கூண்டு வண்டியை மறைத்தான் ஆனால் வண்டியிலிருந்தவர்கள் என்ன நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை வண்டியை நிறுத்தாமல் “ஜல்” “ஜல்” என்று கடந்து விட்டனர். இவ்வாறே அடுத்ததடுத்த இரண்டு வண்டிகளும் கடந்து சென்றன.

ஆச்சர்யமாக தொடர்ந்து வந்த இரட்டை குதிரைகள்  பூட்டிய வண்டி ஒன்று இவனது கெஞ்சலான வேண்டுதல்களுக்கு செவிசாய்த்த படி நின்றது. வண்டியில் ஓட்டுனர் தவிர இரண்டு ஸ்திரீகளும் ஒரு வயதான புருஷனும் காட்சி அளித்தனர்.

இளமை துடிப்புடன் சாரதி வேலை பார்த்து கொண்டிருந்த இளைஞன் “ஏனப்பா இந்த அந்தகாரத்தில் இப்படி மறைக்கிறாய் உனக்கு என்ன வேண்டும்” என்று கேட்டான்

“தெய்வம் போல வண்டியை நிறுத்தியதற்கு நன்றிகள் கோடி அய்யா!! எனது நண்பர்கள் இருவர் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருகின்றனர், பெரியமனது பண்ணி உதவ வேண்டும் உங்களது வண்டியில் அவர்களை ஏற்றி கொண்டீர்களானால் தஞ்சைக்கு கொண்டு சென்று அவர்கள் பிழைத்திருக்கும் வழியை தேடிவிடலாம், இரண்டு பேரின் உயிரை காப்பற்றிய புண்ணியமும் உங்களுக்கு கிடைக்கும்”

உடனே ரதசாரதியான இளைஞன் வண்டியிலிருந்த அந்த வயதான புருஷரிடம் ஏதோ பேசினான், முடிந்த மட்டிலும் அமைதியாக பேசினாலும் அவனது குரல் நரேந்திரனுக்கு கேட்காமலில்லை

“தந்தையே!! இவன் ஏதோ வழிப்பறி கொள்ளைகாரன் போலிருக்கிறது, இதற்கு முன் சென்ற வண்டிகள் எதையும் இவன் மறைத்திருக்க மாட்டானா அவர்கள் யாரும் நிறுத்தாதில் இருந்தே நாம் இதனை அறிந்து கொள்ள முடியும், இருட்டு வேளையில் இப்படித்தான் ஒருவன் சோமன் குடும்பத்தை மன்னார்குடியில் நிறுத்தி உதவி கேட்டு ஒரு காட்டுக்குள் அழைத்து சென்று வழிப்பறி செய்தானாம்” என்று கூறிய பொழுது அந்த பெரியவரும் இதனை ஆமோதிப்பவராய் தலை அசைத்தார்.

முன்பு சென்ற வண்டிகள் அனைத்தும் நிறுத்தாமற் போன காரணமும் வழிப்பறி கொள்ளை பயம்தான் என்று நரேந்திரன் யூகித்திருந்த படியால் மேற்கண்ட சம்பாஷனை அவனுக்கு பெரிதாக ஒன்றும் வியப்பேற்படுத்தவில்லை.

“அய்யா!! நீங்கள் நினைப்பது வாஸ்தவம்தான், ஆனால் நான் கொள்ளைக்காரன் இல்லை விஷகண்டரான அந்த பினாகபாணியின் மீது ஆணையாக எனது நண்பர்கள் இருவர் உயிர்போகும் தருவாயில் கிடக்கின்றனர் நான் வேண்டுமானால் இங்கேயே நிற்கிறேன் நீங்கள் மட்டுமானால் போய்பார்த்து வாருங்கள்” என்று இறைஞ்சும் குரலில் வேண்டினான். இது அந்த வண்டியில் இருந்த அம்மாளுக்கு மனதை பிசைந்திருக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது அந்த இளைஞனிடம் ஏதோ கீச்சு குரலில் கூறினாள் போல் தோன்றியது ஆனால் எவ்வளவு கூர்மையாக காதை தீட்டியிருந்தாலும் அந்த சத்தம் நரேந்திரனுக்கு எட்ட வில்லை

“சரி உங்களுக்கு நாங்கள் உதவி செய்கிறது என்று முடிவு செய்துள்ளோம் அவர்கள் எங்கு இருகின்றனர்??”

“அதோ அந்த இலுப்பை தோப்பினுள்தான் உள்ளனர்” என்று காரிருளுக்கு மை பூசியது போன்ற அந்த பகுதியை காட்டிய பொழுது வண்டியில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்,

“அய்யா!! இன்னும் என்ன தயக்கம் அந்த இருண்ட பகுதியை பார்த்து அச்சமா?? பெரியகோயிலின் தலைமை சிற்பிக்கு மிகமுக்கியமாக வேண்டப்பட்ட ஒரு சிற்பியான எனது நண்பனும் அந்த இருவரில் ஒருவன் இனியாவது வருவீர்களா?” என்று கேட்டபடி ஓவெண்று அழத்துவங்கி விட்டான் அவன்.

இனியும் பொறுக்க இயலாத அந்த பெரியவர் வண்டியிலிருந்த தன் மகள் போன்ற மற்றொரு ஸ்திரீயையும் அந்த இளைஞனையும் அங்கேயே இருக்க சொல்லிவிட்டு முக்கிய நகைகளை கழற்றி வைத்துவிட்டு வண்டியிலிருந்து இறங்கிய பொழுது அவரது கையில் சில தழை கட்டுகளும், ஒரு பிரம்பு கூடையும் இருந்தது. அந்த அம்மாளின் கையில் ஒரு தைலபாத்திரமும் சிறிய செப்புக்குடமும் இருந்தது. அவர்களை அழைத்து கொண்டு இருளினுள் புகுந்து மறைந்தான் நரேந்திரன்.

முதலில் ஒருவித தயக்கத்துடனே நடை போட்ட அந்த வயதான தம்பதியினர் நரேந்திரனின் அவசர ஓட்டத்தை வைத்து இவன் கூறியது உண்மைதான் போலிருக்கிறது என்று எண்ணியபடியே அவனை பின் தொடர்ந்த வண்ணம் அந்த இருவரும் என்ன காரணத்தினால் உயிருக்கு போராடுகின்றனர் என்று விசாரித்து கொண்டனர்.

சம்பவ இடத்துக்கு சென்று சேர்ந்த உடன் கையில் இருந்த தீப்பந்தத்தை நரேந்திரனிடம் கொடுத்துவிட்டு அந்த பெரியவர் விரைந்து செயல்பட துவங்கினார், தரையில் கிடக்கும் இருவரது மணிகட்டையும் பிடித்து நாடி சோதனை பார்த்தவரின் முகத்தில் தோன்றிய கவலை குறி குறைந்துள்ளதையும் ஏதோ ஒரு மூலிகை பெயரை அந்த அம்மாளிடம் அவர் கூறியதையும் சலனமின்றி கவனித்து கொண்டிருந்தான் நரேந்திரன். பிறகு அங்கு இறைந்து கிடக்கும் இலுப்பை குச்சிகளை  ஒன்று சேர்ந்து தீ மூட்ட துவங்கினார் அந்த பெரியவர். இதற்கிடையில் பிரம்பு கூடையில் இருந்த சிறிய கல்உரல் ஒன்றில் ஏதோ ஒரு மூலிகையை அரைத்து கொண்டிருந்தார் அந்த பெரியம்மாள்.

தான் கொண்டுவந்திருந்த ஒரு தழைகட்டிலிருந்து சிறிய வேர்துண்டை கனன்று கொண்டிருந்த நெருப்பில் அந்த பெரியவர் வீசிய பொழுது நெருப்பு அணைந்து’ அதிலிருந்து ஒரு கசந்த புகை வெளியேறியது உடனே தன்மேல் துண்டை எடுத்து புகையானது நோயாளிகளின் மீது படும்படி விசிறினார் அவர். சிறிது நேரத்தில் மெல்லிய இருமலுடன் சொக்கனும் மாறனும் அசைய துவங்கி இருந்தனர். இதற்குள் வண்டியிலிருந்து அந்த இளம்பெண்ணும் ஆணும் வந்து சேர்ந்துவிட்டனர். அந்த அம்மாள் அரைத்து கொண்டிருந்த பச்சிலையை தைல பாத்திரத்தில் இருந்த ஏதோ ஒரு திரவத்துடன் கலந்து கரைத்த இளம்பெண் அதனை பெரியவரிடம் கொடுத்தாள். அந்த இளைஞன் இருவரையும் தூக்கி பிடித்து கொள்ளவே அரை மயக்கத்தில் இருந்த இருவருக்கும்  வலுகட்டாயமாக அந்த மருந்து புகட்டப்பட்டது. மருந்து விழுங்க பட்ட உடன் குடலே புரண்டு விட்டதோ என்று தோன்றும் வண்ணம் சொக்கனும் மாறனும் குமட்டி கொண்டு வாந்தி எடுத்து ஓய்ந்தனர். பின்னர் அவர்களுக்கு செப்பு குடத்தில் இருந்த நீர் நிரம்ப பருக கொடுக்கபட்டது. நீர் பருகிய இருவரும் சோர்வாக மீண்டும் தரையில் சாய்ந்தனர்.

அதனை கண்டு பதறிய நரேந்திரனை பார்த்து அந்த பெரியவர் இவ்வாறு கூறினார்: “அப்பனே!! இனி ஐயப்பட ஒன்றும் இல்லை குமட்டல் காரணமாக சோர்வாக இருக்கின்றனர் அரை நாழிகையில் புது பொலிவுடன் எழுந்துவிடுவார்கள் இருவரும்”

உடனே கையில் இருந்த தீப்பந்தத்தை அந்த இளைங்கனிடம் கொடுத்துவிட்டு நெடுசான் கிடையாக அந்த பெரியவர் முன்பு தரையில் விழுந்து வாங்கினான் நரேந்திரன்

“அட!! என்ன பிள்ளையப்பா நீ!!! மகராஜனாய் இரு எழுந்திரு இதற்கெல்லாமா காலில் விழுவார்கள்”

“இல்லை சுவாமி புள்ளிருக்குவேளூரில் தைல பாத்திரம் தாங்கி தையல் நாயகியாய் வந்த உமையன்னை போலவும் மருந்து கட்டு தாங்கி வந்து வைத்தீச்வரனாய் காட்சி அளித்த என்னப்பன் ஈசனை போலவும் தக்க சமயத்தில் தங்களும் இந்த மாதர்குல மாணிக்கமும் வரவில்லையெனில் இவர்களை உயிரோடு பார்ப்பதே கேள்விக்குறியாக போயிருக்கும், இந்த உதவியை பிராணன் போகும் வரையில் மறக்கமாட்டேன்”

“ஒரு சாதாரண வைத்தியனை அந்த மாகா வைத்தியனுடன் ஒப்பிட்டு என்னை பாவியாக்காதே அப்பா!! உனக்கு புண்ணியம் உண்டு” என்று சிரித்த அவர் “ஆமாம்!! நீங்களெல்லாம் யார்?? இவர்கள் ஏன் இப்படி அத்துவான காட்டில் அரளி விதையை அரைத்து குடித்து விட்டிருகின்றனர்” என்றார்

“அய்யா!! தாங்கள் தக்க சமையத்தில் புரிந்த இந்த பேருதவி மறக்க வொன்னாததாய் இருந்தாலும் நீங்கள் இப்பொழுது கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்ல இயலாத இக்கட்டில் நான் இருக்கிறேன்!! மேற்கொண்டு இது குறித்து நீங்கள் விசாரித்த போதிலும் நான் பொய்தான் சொல்ல வேண்டி இருக்கும்”

“நீ பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை அப்பனே!! நாளை காலை தஞ்சைக்கு புறப்பட வேண்டியிருந்த நாங்கள் எனது மகளின் வற்புறுத்தல் காரணமாகவே இப்பொழுது புறப்பட்டு வந்தோம், ஆனால் இறைவனின் சித்தம் இரண்டு உயிர்களை காப்பாற்றும் பணி எங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதால்தான் நாங்கள் புறப்பட்டு வந்துள்ளோம் என்று விளங்குகிறது. தெற்கு அலங்கத்தில் விரிசடையப்பர் இல்லத்தில்தான் நாளை எங்களுக்கு இருப்பிடம், முடிந்தால் நாளை இவர்களின் நலம் குறித்து எனக்கு தெரிவி அப்பனே நாங்கள் புறப்படுகிறோம் என்று தங்களது பொருட்களை எடுத்து கொண்டு புறப்பட்ட அவர்களை நன்றி பெருக்கோடு பார்த்தவன் சிறிது தூரம் அவர்களுடனே நடந்து சென்று வழி அனுப்பி விட்டு வந்த பொழுது

இருட்டினுள் நடந்தவை என்னவென்று உணர்ந்தவர்களாய் சொக்கனும் மாறனும் எழுந்து அமர்ந்திருந்தனர். யாரோ நம்மை காப்பற்றி இருக்கிறார்கள் அருகில்தான் சந்தடி கேட்கிறது நிம்மதியாக நம்மை சாகக்கூட விட மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது என்று அழும் குரலில் பேசிகொண்டிருந்தனர் இருவரும் பேசுவதற்கு திராணியுடைய இருவருக்கும் எழுந்து நடந்து செல்லா வண்ணம் உடல் சோர்வாக இருந்தது. மருத்துவ குடுமபத்தை வழி அனுப்பிய நரேந்திரன் அவசரவசரமாக ஓடிவந்த பொழுது சொக்கன் எழுந்து நின்று

“யாரது?? ஏன் எங்களை காபந்து செய்தீர்கள் இதன் மூலம் எங்களுக்கு நீங்கள் பெரிய பரோபகாரம் செய்து விடவில்லை”” என்று கூறி கொண்டிருக்கும் பொழுதே சொக்கனின் கன்னத்தில் “பளார்” என்ற சத்தத்துடன் பலமாக ஒரு அறை விழுந்தது.

                                   25
                      நினைவு சின்னம்

அறையின் சத்தம் கீழே அமர்ந்திருந்த மாறனுக்கும் அதிர்ச்சியை கொடுக்கவே அவனும் எழுந்து நின்ற பொழுது கையில் இருந்த தீப்பந்த வெளிச்சத்தில் அறைந்தது தன் பால்ய சிநேகிதன் நரேந்திரன் என்று அறிந்து கொண்ட சொக்கன்

“வீரா நீயா எண்களை பிழைக்க வைத்தது”” என்பதற்குள்

“சீ.. வை மூடு என்ன காரியம் செய்தீர்கள் இருவரும் வெட்கமாக இல்லை உங்கள் இருவருக்கும் ஆண் பிள்ளைகளா நீங்கள்?? உங்கள் உடலில் சோழ நாட்டின் வீர குருதிதான் ஓடுகிறதா இல்லை வேறு ஏதேனும் கழிவு நீர் ஓடுகிறதா? போர்களத்தில் வீரமரணம் எய்த வேண்டிய நீ இப்படி பேடியை போல அரளிவிதையை அரைத்து குடித்திருகிறாயே இந்த அநியாயம் தகுமா??”

“வீரா எங்களது நிலைமை உனக்கு என்னவென்று புரியாது, நீதான் எனது விருப்பை அறிவாய் அல்லவா அவ்வகையில் நானும் மாறனும் மனதார விரும்புகிறோம். கடைசி வரை ஒன்று சேர்ந்து வாழ ஆசைபட்டோம். வாழவழி இல்லாத பொழுது சாவதுதானே ஒரே வழி”

“ஏன் உங்களுக்கு அப்படி என்ன குடிமுழுகி போய்விட்டது”

“மாறனுக்கு நாளை கலியாணஞ்செய்வதாய் ஏற்பாடாகியுள்ளது, அவனால் கலியாணம் செய்யவும் முடியாது, அப்படியே செய்தாலும் என்னால் அவனை பிரிந்து ஒரு கனம் கூட இருக்க இயலாது, நாங்கள் சேர்ந்து வாழ்வதென்றாலும் இந்த சமூகத்தின் பழி சொல்லுக்கு ஆளாக விரும்ப வில்லை எனவேதான் இந்த முடிவை மேற்கொண்டோம் அதையும் வந்து கெடுத்துவிட்டாயே பாவி” என்ற பொழுது தலைகுனிந்து விசித்துகொண்டிருந்த மாறனை பார்த்து பேசத்துவங்கினான் நரேந்திரன்

“ஓஹோ! நீங்கள் கெட்டுபோவது மட்டுமல்லாமல் இன்னொரு பெண்ணின் வாழ்க்கையும் சேர்த்து வீணடிக்க போகிறீர்களா, மாறா! உன் சம்மதத்துடந்தானே திருமணத்திற்கு ஏற்பாடாகியுள்ளது?”

“ஆம்..!!”

“ம்ஹஊம்.. நன்றாக இருக்கிறதடா உங்கள் காதல், காதல் என்பது வாழவைக்க வழி செய்ய வேண்டும், அது வாழவழி இல்லாத பொழுதும் தைரியத்தை ஊட்டி கொள்ள ஒருவருக்கொருவர் பயன்படுத்தும் காப்புகருவி, அதனை இப்படி உங்களையும் அழித்து அடுத்தர்வர்கள் குடியையும் கெடுக்கும் கொலைகருவியாய் ஆக்கியிருகிறீர்களே, நான் வேறொரு நபரை காதலிக்கிறேன் எனக்கு திருமணம் தேவை இல்லை என்று பிரஸ்தபிக்க இயலாத உனக்கு தற்கொலை முடிவெடுக்கும் அளவுக்கு தைரியம் எப்படி வந்தது, சுயநலம்தானே! ஒன்று நாம் வாழ வேண்டும் இல்லை என்றால் எல்லோரும் வீழ வீண்டும் அதானே உங்கள் எண்ணம், திருமணத்திற்கு முதல்நாள் இத்தகைய செயல் செய்ய துணிந்திருகிறாயே அந்த பெண்ணின் உணர்வுகளுக்கும், அவளது குடும்பத்தையும் எண்ணிபார்த்தாயா??”

“அப்படியானால் நாங்கள் காதலிப்பது குற்றமா?”

“காதலிப்பது என்றுமே குற்றம் இல்லையடா.. கொண்ட காதலுக்காக கொலைகளத்தில் கூட உறுதியாக இருக்க வேண்டும் அதுதான் உண்மை காதல், உங்களது காதலை நேரடியாக அனைவர் முன்னிலையிலும் வெளிபடுத்த வேண்டியது தானே!! என்ன செய்து விடுவார்கள்? அரச தண்டனை கிடைக்குமா? யாருக்கும் தெரியாமல் அத்துவானத்தில் உயிரைவிட முடிவெடுத்த நீங்கள் காதலுக்காக கொலைகளத்தில் உயிரை விட்டிருக்கலாமே!!! உண்மை காதலிது என்று உலகம் தன் வரலாற்று பக்கத்தில் உங்களது காதலை பொறித்து கொள்ளுமே, அதைவிட அமரத்துவம் உங்களுக்கு எப்படி வாய்க்கும்? ஏன் இதை செய்ய வில்லை தெரியுமா??வெட்கம்!! உங்களுக்கு வெட்கம் தாளவில்லையாட உலகத்தின் பழி சொல்லுக்கு அஞ்சி உயிரைவிட முனைந்து விட்டீர்கள்!! இதைவிட கேவலம் வேறுண்டா.. இதுவா உண்மை காதல் உங்கள விருப்பத்திற்காக அடுத்தவர் நலனை அழிக்கிறீர்களே இதுவா உங்கள் அன்பின் லட்சணம்”

கேள்விகளின் நியாய சூடு பொறுக்க முடியாமல் சொக்கனும் மாறனும் தகித்து போயினர், வார்த்தைகள் தொண்டை குழியிலிருந்து வெளியேற மறுத்தன.

ஆவேசத்துடன் நரேந்திரன் தொடர்ந்தான்

“சொக்கா.. நீ எதற்காக தஞ்சையில் வந்து தங்கியுள்ளாய் என்று உனக்கு நினைவு இருக்கிறதா?”

“....”

“ஏன் இந்த மௌனம்?? நம்மையொத்த நண்பர்கள் அனைவரும் ஒவ்வொரு துறையில் சாதிக்கும் பொழுது நீ போர்கைலையை தேர்ந்தெடுத்ததன் நோக்கம் என்னவென்று மறந்து விட்டாயா?? உன் தந்தையும் பாட்டனும் சோழ நாட்டிற்காக போர்களத்தில் வீர சுவர்க்கம் புகுந்தனரே அதே வழியில் நாட்டிற்காக போராடுவதற்காகத்தானே வந்தாய்? அதற்காத்தானே இரண்டு ஆண்டுகளாக உனக்கு நட்டு மக்களின் வரி பணத்தில் போர் பயிற்சிகள் வழங்க பட்டது? அதையெல்லாம் மறுதலித்து விட்டு இன்று உன் சுயநலத்துக்காக உயிரை விடப்போகிறாயா? அவ்வளவு கோழையா நீ? ஒரு போர்மறவனுக்கு விழுப்புண் படாத நாட்கள் எல்லாம் வீணான நாட்கள் என்பதை மறந்துவிட்டாயா??” என்று காய்ந்த பயித்தஞ்சங்காயம் போல படீர் படீரென்று வெடித்த அவன்

“நாட்டிற்காக போராடவும், சோழநாட்டின் பாதுகாப்பிற்காகவும், கோணாத கோலுடைய செம்பியன் வேந்தர்களின் நலனுக்காகவும் போராடும் உன்னத வாய்ப்பு சொக்கனுக்கு வந்திருப்பது தெரியுமா மாறா உனக்கு?? என்ன விழிக்கிறாய் வடதிசை மகாதண்ட நாயக்கரான இளவரசர் இராஜேந்திரர் பெரியகோயில் குடமுழுக்கிற்காக போர்முனையில் இருந்து தஞ்சை வந்திருக்கிறார் தெரியுமா உனக்கு? அவர் விழா முடிந்ததும் பெரும் படையுடன் மீண்டும் வடதிசை பயணப்படப்போவது தெரியுமா உனக்கு? சொக்கனுடன் பயிற்சி பெற்ற அனைவரும் அந்த பெரும்படையுடன் புறப்படுவதாவது தெரியுமா? இல்லை அந்த மறவர் படையில் ஒரு குழுவுக்கு சொக்கன் உபதளபதியாய் இருந்து வழிநடத்த போகிறான் என்பதுதான் தெரியுமா??” என்று நிறுத்தினான்

உண்மையில் இத்துணை செய்திகளும் மாறன் அறியாத செய்திதான்

“என்ன? என்ன??  உபதளபதியா சொக்கனா??” அதிர்ச்சி விலகாமல் கேட்டான் மாறன்

“ஆம் தேவிமார்கள் முன்னிலையில் யானையை அடக்கினானாமே, அந்த வீரத்தினை மெச்சி காலையில் மன்னரிடம் பெரிய குந்தவை பிராட்டியார் சொக்கனை பரிந்துரைத்திருக்கிறார், அதன் பொருட்டுதான் எளிதில் எட்ட முடியாத வீரர்களின் கனவு பதவி சொக்கனுக்கு வாய்த்திருக்கிறது, உனது வீரத்தின் மீது அவர்களுக்கு எத்துனை மரியாதையும், நம்பிக்கையும் வைத்திருந்தால் இத்தகைய பேரு உனக்கு வாய்த்திருக்கும்அந்த நம்பிக்கையை வீணடித்து அதற்கு நான் லாயக்கற்றவன் என்று அவர்களுக்கு உணர்த்த போகிறாயா, உன் சுயநலத்துக்காக இத்தகைய வாய்ப்பை நிராகரிக்க போகிறாயா சொல் சொக்கா சொல்”

இளவரசர் வந்திருப்பதும், பெரும்படையுடன் புறப்பட போவதும் சொக்கன் அறிந்த செய்திதான் என்ற போதிலும் உபதளபதி விஷயம் புதியதுதான் அவனுக்கு. என்றாலும் நரேந்திரனின் கேள்விகள் சொக்கனிடம சலனத்தை உண்டு பண்ணியிருந்தது.

“இருவருக்கும் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லி விட்டேன், இனியும் தற்கொலை செய்து கொண்டு, ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை கெடுத்து உங்களோடு உங்கள காதலையும் அழித்து கொள்ள போகிறீகளா இல்லை நீங்களும் வாழ்ந்து நாட்டுக்காக உழைத்து நல்லபல கலைகளையும் வளர்த்து உங்கள் காதலை அமரத்துவம் எய்த வைக்க போகிறீர்களா என்பதை முடிவெடுத்து கொள்ளுங்கள் நான் வருகிறேன்” என்று தனது உபதேசங்களை முடித்து கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான் நரேந்திரன்; சிறிதுநேரம் சலனமின்றி நின்ற இருவரில் முதலாய் சொக்கன் பேசலானான்.

“மாறா எனக்கு உபதளபதி பதவியும் வேண்டாம், நாட்டு மக்களும் வேண்டாம், போர்களமும் வேண்டாம், உனது மகிழ்ச்சியே வேண்டும், வா உன்விருப்ப படியே இறந்து போகலாம்”  என்ற படியே அங்கு சிதறி கிடந்த அரளி விதைகளை மீண்டும் எடுத்து அரைக்க ஆயத்தமானான். உடனே அதனை தட்டிவிட்ட மாறன் சொக்கனை கட்டி கொண்டு ஓவென்று குரலெடுத்து அழத்துவங்கவே சொக்கனும் பரஸ்பரம் கட்டி கொண்டு அழுதான்.

“சொக்கா நீ அழக்கூடாது உனக்காக போர்களம் காத்திருக்கிறது, இந்த அர்பனுக்காக நீ உன் உயிரை விடலாகாது, நீ புறப்படு போர்களத்துக்கு”

“வேண்டாம் மாறா போர்களத்தில் இருந்து நான் திரும்புவேன் என்பது நிச்சயம் இல்லாத ஒன்று, எனக்காக நீ காத்திருப்பது அபத்தமாகி விடும் நாம் முடிவெடுத்த படியே செய்வதுதான் நலம், நீ காத்திருக்கிறாய் என்பதற்காக உயிருடன் திரும்ப வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தால் என்னால் உண்மையாக போரிட முடியாது எனவேதான் சொல்லுகிறேன் வா அரளிவிதை நமக்காக காத்திருக்கிறது”

“நில் சொக்கா நான் முடிவெடுத்துவிட்டேன் நம்முடைய காதலுக்காக நாட்டின் நலத்தை இழக்க நான் விரும்ப வில்லை, அதோடு ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையும் என்னால் பறிபோவதை தடுக்க விரும்புகிறேன், நான் காத்திருப்பேன் என்ற எண்ணம் இனியும் உனக்கு வேண்டாம், நான் வடிவழகியை மணந்து கொள்ள போகிறேன் நீ எண்ணை பற்றிய எண்ணங்களை விடுத்து படையுடன் புறப்படு, நாம் சேரவில்லை என்றால் என்ன? நம்காதல் நாம் வாழும் வரை வாழும்  அது போதும்”

“என்ன மாறா தெரிந்துதான் சொல்கிறாயா?? இன்னொருவரை மனமார விரும்பி விட்டு வடிவழகியுடன் எல்லா விதத்திலும் உன்னால் மகிழ்ச்சியாக வாழமுடியுமா, நம் காதலை நினைத்து நீ உருகி உருகி அவளது மகிழ்வையும் போக்கி விடுவாய் வேண்டாம் மாறா, நான் போர்களத்திற்கு போனாலும் நிம்மதியாக உலகை துறந்துவிட ஆயிரம் வழி இருக்கிறது, ஆனால் நீ வாழ்க்கை முழுவதும் எண்ணி எண்ணி எங்க வேண்டி இருக்கும்”

“என்னை பற்றி நீ கவலை கொள்ள தேவை இல்லை சொக்கா நீ நாட்டை பற்றி கவலைப்பட பிறந்தவன், உனக்கு என்னை பற்றியோ நம் காதலை பற்றியோ நினைக்க தேவை இல்லை!! இதோ உனக்கு சத்தியம் செய்கிறேன், எனக்கு மனம் ஒப்பவில்லை என்றாலும் அந்த பெண்ணின் மனதிற்காக அவளை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பேன், முடிந்த மட்டும் அவளை என் சொக்கனாக எண்ணி கொண்டு இல்லறம் நடத்துவேன், தற்கொலை என்ற பதத்தை கனவிலும் என்ன மாட்டேன், எனது குறிக்கோள் இதுதான்!! என் காதல் வாழவேண்டும் என் காதலன் என்னை பற்றிய நினைவுகள் இன்றி வெற்றி வாகை சூட வேண்டும், இன்னும் பல போர்களில் பங்கேற்று பார் போற்றும் புகழடைய வேண்டும். அதனை காதால் கேட்கும் பொழுது அந்த இன்பத்தேன் என் வாழ்வில் உள்ள துன்பத்தை எல்லாம் விளக்க வேண்டும்” என்று கூறிய படியே கதறி அழுத மாறன் ஏற்கனவே கதறி கொண்டிருக்கும் சொக்கனை இறுக கட்டி கொண்டான்

 “நானும் சத்தியம் செய்கிறேன் மாறா என் நெஞ்சில் இருந்து இமை பொழுதும் உனது நினைவுகள் நீங்காது, ஒருவேளை போர்களத்தில் இருந்து மீண்டு வந்தாலும் திருமணம் என்பது என் வாழ்வில் இல்லை உயிர் விடும் நாள் வரை என் மாறனின் நினைவுதான் எனக்கு உத்வேகம் அளிக்கும் மனையாள், இது சத்தியம்”

அவர்களுடைய முதல் இரவை இன்பமாய் ஆக்கி அளித்த அதே இலுப்பை தோப்பு அவர்களுடைய கடைசி இரவை சிறிது சிறிதாக நழுவ விட்டு கொண்டிருதது, இலுப்பை சருகுகளுக்கிடையே கட்டி தழுவிய படி படுத்து கிடந்தவர்களின் காதுகளில் அரண்மனையில் இருந்து மூன்றாம் ஜாமத்திற்கான மணி ஒலிப்பது கேட்டது. எழுந்து நடக்க துவங்கிய இருவரும் கைகளை இருக்க பற்றியபடியே ஊர் எல்லை வரை நடந்து பிறகு வெவ்வேறு வழியில் மீளாத்துயருடன் பிரிந்து அவரவர் இருப்பிடம் செல்ல துவங்கினர், தெரு திரும்பும் வரை திரும்பி திரும்பி பார்த்து கொண்டனர் அவர்களது கண்களில் கண்ணீர் இப்பொழுது இல்லை அது சற்று நேரம் ஓய்வெடுத்து கொள்ளட்டும் பாவம் இனி காலம் முழுவதும் அதற்கு வேலை இருக்கும்.

அன்றைய நாளின் பிற்பகலில் பெருவிழாவிற்கு வந்திருந்த இளவரசரை வழி அனுப்ப வந்திருந்த அரசரின் கையில் இருந்து புலிக்கொடி அசைந்த உடன் தயாராக நின்றிருந்த பெரும்படை தஞ்சையில் இருந்து புறப்பட்டது. காலாட்படை, குதிரைப்படை, தேர்படை, யானைப்படை என்று அணிவகுத்திருந்த பெருங்கூட்டத்தின் மத்தியில் இருந்து தஞ்சை நகரை நோக்கிய சொக்கனுக்கு தங்கத்தகடு போர்த்த பட்ட பெரியகோயில் கோபுரத்தின் மீது பொற்கலசம் தர்ப்பைகட்டு பட்டுத்துணி சகிதம் பளிச்சிடுவது புலப்பட்டது.

அதோடு மாறன் சொக்கனுக்காக எழுப்பிதந்த காதல் சிற்பத்தினை தாங்கிய முதல் திருவாயிலும் தெரிந்தது, அது சென்று வா!! சென்று வா!! உங்கள் காதலுக்கு என்றும் அழியாத சாட்சியாக ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நான் நிலைத்து நிற்பேன் என்று கூறுவது போல இருந்தது


உளியின் ஓசை நிறைந்தது

உளியின் ஓசை ( பாகம் நான்கு )

                         
                                   16
                               தாயின் சபதம்

தஞ்சை நகரின் எல்லையில் செய்யபட்டிருந்த அலங்காரங்களையும், நாற்றிசையும் கேட்கும் பாட்டிசையயும் கண்டபோதும், கேட்டபோதும் “நாம் மீண்டும் தஞ்சை திரும்பும் பொழுது நகரமே கோலாகலமாக இருக்கும், அதில் ஆலோலம் பாடி அனந்த வானில் சிறகடிக்கலாமடா சொக்கா”... என்று மாறன் கூறிய வார்த்தைகள் சொக்கனுக்கு நினைவில் வந்தன. முட்டிக்கொண்டு கண்ணீரும் வந்தது.

“நாம் ஏன் அழ வேண்டும் நாமா அவனை ஏமாற்றினோம்?, நாமா ஒரு பெண்ணை நிச்சயித்து திருமணத்திற்கு ஓலை எழுதி விட்டு வந்து காதல் நாடகம் ஆடினோம்?,  இப்பொழுது ஏமாந்து விட்டோமே!! நாம் ஏன் அழ வேண்டும்? நான் அழ மாட்டேன்”

கண்களை துடைத்து கொண்டான். கண்களை துடைத்தால் போதுமா? மனதின் துக்கத்தை யார் துடைப்பது? அது கொடுக்கும் வேதனை மீண்டும் கண்ணீரை பெருக்கெடுக்க வைத்தது. ஒருவாறு சமாளித்து கொண்டு பாசறைக்கு சென்றான். விழா உற்சாகத்தில் இருந்ததால் அங்கு யாரும் இவனை கண்டு கொள்ளவில்லை. மாலை நேரம் என்பதால் போர் பயிற்சிக்கு சென்றிருந்த மற்ற வீரர்களும் அப்பொழுதுதான் வந்து கொண்டிருந்தனர். அவசர அவசரமாக அனைவரும் எங்கோ புறப்பட்டு கொண்டு இருந்தனர். தனது மஞ்சத்தில் சோகமே உருவாய் அமர்ந்திருக்கும் சொக்கனின் தோளில் கை வைத்து

“என்ன சொக்கா! எப்பொழுது வந்தாய்” என்றான் அவனது நண்பன் அதிவீரன்.

“ம்ம்ம்!!! இப்போது தானடா வந்தேன்!!” தடுமாறினான்

“ஏணடா!! ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறாய்? முதற்கால யாக பூசைகள் துவங்க இருக்கிறது, தஞ்சை மக்கள் அனைவரும் அங்குதான் கூடி உள்ளனர் நாங்களும் அங்குதான் புறப்பட இருக்கிறோம், நாமெல்லாம் பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபடுத்த பட்டிருக்கிறோம் புறப்பட வில்லையா நீ??”

“அப்படியா? இதோ புறப்படுகிறேனடா” என்று கூறிவிட்டு எழுந்து போய் நீராடி சீருடை அணிந்து அவர்களுடன் புறப்பட்டான் சொக்கன். மனதில் மாறனின் மீது கோபம் இருந்தாலும் அவனுக்கு மாறனை காண வேண்டும் போல இருந்தது.

“எப்படியும் அவன் இந்நேரம் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டு வந்திருப்பான், நம்மை காண துடியாய் துடிப்பான். இலுப்பை தோப்பிற்கு செல்லக்கூடும்” என்று எண்ணி கொண்டான். ஆனால் பணி நிமித்தமாக ஆலய வளாகத்திற்கு புறபட்டான்


                                                                                                            சொக்கன் விருட்டென்று புறப்பட்டதும் எதையோ முடிவெடுத்தபடி வீட்டிற்குள் சென்ற மாறன் நேராக தனது மாமாவிடம் சென்று

“இதோ பாருங்கள் மாமா!! நீங்கள் எனது நண்பனிடம் என்ன கூறினீர்கள் என்று எனக்கு தெரியாது, ஆனால் ஒன்று மட்டும் கூறி கொள்கிறேன், தங்களின் மகளை நான் மணந்து கொள்வேன் என்று மட்டும் கனவிலும் எண்ணாதீர்கள்” என்று கூறி விட்டு தனது தாய் தந்தையரிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் புறப்பட எத்தனித்தான். அடுப்பங்கரையில் நின்று கொண்டிருந்த வடிவழகியின் காதுகளில் ஈட்டியை பாய்ச்சியது போல இருந்தது மாறனின் வார்த்தைகள்.

பதினெட்டு வயது நிரம்பிய பதுமை அவள், வடிவழகி என்ற பெயருக்கு ஏற்ப வடிவான முகத்துடனும், வாகான வடிவுடனும், தெளிவான சிந்தையுடனும், தேர்ந்த அறிவுடனும் இருப்பவள், மாறனை தன் மணாளனாக வடித்து கொண்டவள். சிறு பிராயம் முதல் மாறனை நினைக்க துவங்கிவிட்டால், மாராப்பு விலகுவது கூட அறியாமல் அவனை நினைத்து உருகும் மாறனின் மாமன் மகள் அவள். மனிதர்கள் போட்ட கோலம் இப்படி இருக்க, காலம் போட்ட கோலமோ மாறனின் மனதை சொக்கனின் பக்கம் திருப்பி விட்டது.

“நில்லடா!! எங்கேயடா செல்கிறாய் மூடா!! ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை இப்படி சீரழிக்கிறாயே!! நீ வாழ்வாயா??”

“வாழையடி போல வாழ்வாய்” என வாழ்த்த வேண்டிய மாறனின் தாயின் வாயிலிருந்துதான் மேற்சொன்ன வசவு வெளிபட்ட்டது.

“நான் வாழவில்லை என்றால் ஒன்றும் குறைய போவதில்லை அம்மா!! நானா வடிவழகியை மணக்க விரும்பினேன்? இதுவரை அவளிடம் ஒரு வார்த்தையாவது பேசி இருப்பேனா?? தேவை இல்லாமல் அந்த பெண்ணின் மனதில் ஆசையை வளர்த்து விட்டு இப்பொழுது எல்லாவற்றிற்கும் நான்தான் காரணம் என்றால், அதற்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்?நானும் மனிதன் தானம்மா எனக்கும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகள் உண்டு, என்னை புரிந்து கொள்ள இங்கு யாருமே இல்லை” மனதில் உள்ள வேதனை சொற்களாய் வெளிப்பட்டது மாறனிடம்

அவனது தந்தை ஒன்றும் பேச இயலாமல் ஓரமாய் அமர்ந்திருந்தார், அவனது மாமனும், வடிவழகியும் மாறி மாறி வெதும்பி கொண்டிருந்தனர்.

தன்னால் முடிந்த வரை மாறனின் தாயாரும் போராடி பார்த்தார் மறுதலித்து புறப்பட்டுவிட்டான் மாறன்.

“அம்மா!! வடிவழகி அழதேம்மா... பெரியகோயில் குடமுழுக்கிற்கு இரண்டொரு நாட்களில் நாம் தஞ்சை செல்லத்தான் இருக்கிறோம். அங்கு போய் அவனது காலில் விழுந்தாவது உனக்கும் அவனுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்து விடுகிறோம். கவலை படாதே அம்மா!! பெரிய கோயில் கும்பாபிஷேகத்திற்கு பின் மாறன் ஒன்று திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் இல்லையென்றால், எனக்கும் அவருக்கும் எள்ளும் தண்ணீரும் இறைக்க வேண்டும். இந்த இரண்டில் ஒன்று நிச்சயம் நடந்தே தீரும்.” என்று சபதமிட்டு அவளை தேற்றினாள் அந்த  பெண்மணி                                                                  

                                  17
                            சிவகங்கை குளம்

ஐந்து நாட்களில் முதல் நாள் இரவு ஒன்றும், கும்பாபிஷேக தின காலை வேளையில் ஒன்றும், இடைப்பட்ட மூன்று நாட்களில் தினத்திற்கு மூன்று காலமுமுமாக மொத்தம் பதினோரு காலமாக நிகழ இருக்கும் யாக சாலை பூசையின் முதற்கட்ட வேலைகளாக யாக சாலை பிரவேசம் என்ற  சடங்கு ஆலய வளாகத்தில் துவங்கி இருந்தது. வேள்விசாலையின் முகப்பில் ஒரு பகுதியில் அரச குடும்பத்தினரும், முக்கிய அதிகாரிகளும் அமர்ந்து பார்க்கும் வண்ணம் இருக்கைகள் அமைக்க பட்டிருந்தன. மற்றொரு பகுதியில் திருமுறை இசைகலைஞர்களும், மங்கள வாத்தியக்காரர்களும் அமர்ந்து இசைக்கும் வண்ணம் வடிவமைக்க பட்டிருந்தது. மக்கள் அமர்ந்து பார்க்கும் பகுதிகளில் நெரிசல் அதிகம் காணப்பட்டது. சொக்கன் உள்ளிட்ட திறமையான வீரர்கள் பலர் அரச குடும்பத்திற்கு சமீபமாக அமர்ந்திருக்கும் மக்கள் அருகே பணியில் ஈடு பட்டிருந்தனர். ஆலய வளாகத்தில் மங்கல இசை ஒலிக்க சில சடங்குகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன.


இதில் “கடஸ்தாபனம்” என்ற கிரியையில்  வெண்துணியால் வடித்து எடுக்கப்பெற்ற காவிரியின் புனித நீர் மந்திரபூர்வமாக பிரகதீஸ்வரர் எழுந்தருள இருக்கும் பிராதான குடத்திலும், ஏனைய பரிவரங்களின் குடங்களிலும் சேர்க்கப்பட்டு அதில் வெட்டிவேர், குங்குமபூ, சாதிக்காய்,கடுக்காய் வில்வம் உள்ளிட்ட சில மூலிகைகள் போடப்பட்டு குங்கிலிய புகை கட்டப்பட்டு மாவிலை, தர்ப்பை, தேங்காய் முதலியவை கொண்டு மூடபட்டது. இதன்பின் கும்பங்கள் அலங்காரம் செய்யப்பட்டு “கலாகர்ஷணம்” என்ற கிரியை மூலம் உரிய வேதமந்திரங்கள் முழங்க இறைசாந்நித்யம் கும்பங்களில் சேர்க்கப்பட்டது. அடுத்து மங்கல வாத்திய கோஷத்துடனும் வேத, திருமுறைப் பாராயணங்களுடன் கும்பங்கள் வேள்விசாலைக்கு எடுத்து வரப்பெற்று வேதிகையில் ஆவாககிக்க பட்டது.


அரசன் உள்ளிட்ட அனைத்து மக்களும்


“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி!!


எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!!”


“நமபார்வதி பதயே!! ஹர ஹர மகா தேவா!!”

என்று விண்ணதிர முழங்கி தலைமேல் கைகூப்பி வணங்கினர்.


அந்தணர்கள் திருவாச்சி வைத்தும், மலர் சரங்கள் கொண்டும், பொன்னாபரனங்கள், பட்டாடைகள் கொண்டும் இறை சாந்நித்தியம் புகுத்த பெற்ற குடங்களை அலங்கரித்தனர். திருமுறை பராயணம் துவங்கி இருந்தது. முக்கிய அதிகாரிகள் அமரும் பகுதியில் தலைமை சிற்பிக்கும் இடம் ஒதுக்க பட்டிருந்தது, அவரின் பிடிவாதத்தால் மாறனும் அங்கு அமரவேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு ஆளாகி போனான்.


ஆம்.!! சிராப்பள்ளியில் இருந்து புறப்பட்ட மாறன் சொக்கனை கான வேண்டிய ஆவலில் முதலில் படைவீரர் பாசறைக்கு சென்று விசாரித்தான், பிறகு அவர்கள் அனைவரும் ஆலயத்திற்கு சென்றுள்ளதாக தகவல் அறிந்து நீராடி, நீர் பூசி ஆலய வளாகத்திற்கு வரும்போது சரியாக தலைமை சிற்பி கண்ணில் படவே, அவர் அவனை வேற்றிடத்திற்கு அகல விடாமல் தன்னுடனேயே வைத்து கொண்டார். சொக்கனை தேடுவதற்கு வாய்ப்பு இல்லாமல் முன்னர் சொன்ன சடங்குகள் நிகழும் இடத்தில் தவித்து நின்று இப்பொழுது இங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறான் மாறன். mமற்றவர் கண்கள் பூசைகளில் நிலைத்து இருந்தாலும் மாறனின் கண்கள் சொக்கன் எங்காவது நிற்கிறானா?? என்றுதான் தேடிகொண்டிருந்தன. ஆனால் மாறனால் ஏற்பட்ட மனகேதத்தில் இந்த மகத்தான சடங்குகளில் கவனம் இன்றி வேள்விசாலை பகுதிக்கு முதுகு காட்டி சொக்கன், மக்கள் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு பகுதியில் நின்று கொண்டிருந்தான்.


தொடர்ந்து மிக மிக விரிவாக பிரதான குண்டத்தில் பிரதான ஆச்சார்யரால் சிவாக்னி ஆவாஹனம் செய்யப்பெறும் “அக்கினி காரியம்” என்ற சடங்கு துவங்கியது. இதில் “சூரிய காந்தாக்னி சங்கிரகம்” என்ற சடங்கின் மூலம் சூரியனிலிருந்து பூதக்கண்ணாடி மூலம் பெறப்பட்ட நெருப்பை  “கனபதிக்கான” குண்டத்தில் இட்டு பின் பெருவுடையாரின் பிராதான குண்டத்தில் இட்டு யாகத்தை துவக்கினர். ருத்ர மந்திரம், சமகம், மந்திர புஷ்பம், காயத்திரி ஜபம், நால் வேத பாராயணம் உள்ளிட்ட முக்கிய மந்திரங்கள் முழங்க அக்னியில் பழங்கள், காய்கள், மூலிகைகள், அபிஷேக திரவியங்கள், வெண்ணெய், நெய், பலகாரங்கள், பட்டாடைகள் போன்ற பொருட்கள் “ச்ருக்ச்ருவம்”என்ற மரகரண்டிகளால் ஹோமம் செய்ய பட்டது.


இது போல எத்தனை சடங்குகள் நிகழ்ந்தால் என்ன? காதலின் கால்வாயில் துணையை தொலைத்த கயல்களாய் தவித்தனர் சொக்கனும் மாறனும். அவ்வபொழுது சொக்கன் வேள்விசாலை பக்கம் திரும்பினாலும் மாறன் அமர்ந்திருக்கும் பகுதியை கவனிக்காமல் இருந்தான். ஆனால் சொக்கன் அந்த பகுதியில் நிற்கிறான் என்பதை மாறன் கண்டு கொண்டு, அவன் எப்பொழுது தன் பக்கம் திரும்புவான் என்று காத்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் யாகத்தின் உச்சகட்டமான “பூரண ஆகுதி” கொடுக்க பட்ட பொழுது அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். அப்பொழுது கூட சொக்கன் மாறனின் பக்கம் திரும்ப வில்லை.


பின்னர் குடத்தில் ஆவாகனம் செய்யபட்டிருக்கும் பெருவுடையாருக்கு பதினாறு வகையான உபசாரங்கள் செய்யப்பட்டு, நான்கு வேதங்கள், பன்னிரு திருமுறைகள், மங்கள வாத்தியங்களில் புண்ணிய ராகங்கள் இசைக்கபட்டு, பஞ்சதீபம் காட்டப்பட்டு மகா தீபாராதனை நடந்தது. மக்கள் அனைவரும் விண்ணதிர கோஷமிட்டனர்.


“அப்பாடா....... ஒருவகையாக பூஜை நிறைவு கட்டத்தை நெருங்கி விட்டது, இனி நாம் புறப்பட்டால் ஒன்றும் கேள்வி இருக்காது” என்று எண்ணிய சொக்கன் மெல்ல கூட்டத்திலிருந்து நழுவி “தீ பந்த” வெளிச்சம் இல்லாத பகுதிக்கு ஊடுருவினான்.


இதனை கண்ட மாறன் அருகில், கசிந்துருகி இறைவழிபாடு நிகழ்த்தும் தலைமை சிற்பியின் கண்களில் படாமல் அங்கிருந்து நழுவி சொக்கன் சென்ற அந்த இருட்டான பகுதிக்கு சென்றான்.


அந்த பாதை சிவகங்கை குளத்திற்கு செல்லும் பாதை என்பதை அறிந்த மாறன், “சொக்கன் ஏன் அங்கு செல்கிறான்” என்ற குழப்பத்துடன் பின் தொடர்ந்தான்.

                                      18
                            தோளைத் தொட்ட கை
ஆலய வளாகத்திலிருந்து ஒரே இரைச்சலான சத்தம் கேட்டு கொண்டிருந்தது. சிறு சிறு புதர் செடிகள், பூசெடிகளுடன், புல் வெளியுமாக இருந்தது அந்த இடம். ஆலய சுற்று மதிலின் மீது கொளுத்தி வைக்க பட்டிருந்த தீபந்தங்கள் நல்கிய வெளிச்சத்தில் கோபுரம் முழுவதுமாக கண்களுக்கு புலப்பட வில்லை என்றாலும் சுற்று பகுதிகளில் ஓரளவிற்கு தெரிந்த வெளிச்சத்தில் சொக்கனை பின் தொடர்ந்த மாறன்.


“சொக்கா......!! நில்லடா!! உனது மாறன் வருகிறேன் அதை கூட உன்னால் அறிந்து கொள்ள முடிய வில்லையா??” என்றான் கத்தும் குரலில்.


குரல் கேட்டு திரும்பிய சொக்கன்


“என்னது? எனது மாறனா? உன்னை நேருக்கு நேராக பார்க்க வேண்டிய சூழல் வந்து விடுமோ என்றுதான் நான் அங்கிருந்து புறபட்டே வந்தேன். இங்கேயும் வந்து விட்டாயா?? இன்னும் என்னிடம் என்ன இருகிறதடா?? நான் ஏமாந்தது போதும். தயவு செய்து இங்கிருந்து சென்று விடு” குரல் உடைந்து விம்மினான் சொக்கன்.


“என்னையா ஏமாற்று காரன் என்கிறாய்? சொக்கா உன்னிடம் இதை பற்றி சொல்லாமல் விட்டது எனது தவறுதானடா!! ஆனால் இந்த திருமணத்தில் எனக்கு துளிக்கூட விருப்பம் இல்லையடா, என்னை புரிந்து கொள்ள மாட்டாயா? என் உடல்,பொருள்,ஆவி அனைத்திலும் நீதான் நிரம்பி உள்ளாய். நீ இல்லாமல் இனி என்னால் வாழ முடியாது. உனது ஆதங்கம் எனக்கு புரிகிறது, ஆனால் ஒன்றை தெரிந்துகொள் என் வாழ்வின் இறுதி வரை உன்னோடுதான் இருப்பேன். ஒரு வேளை வேறு யாரோடும் நான் சேர வேண்டிய நிர்பந்தம் உண்டானால், நான் உயிர் தறிப்பது அரிதடா.. எனக்கு நீதான் வேண்டும் சொக்கா...!! தயவு செய்து என்னை ஏற்று கொள்ளடா” என்று கதறிய பொழுது அருகில் இருந்த ஆளுயர புதரில் “சர சர “ என்று ஏதோ ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டனர் இருவரும். பின்னர் ஏதேனும் புதர் விலங்காக இருக்க கூடும் என்றெண்ணி கொண்ட சொக்கன் பேச துவங்கினான்.


“மாறா... என்னை மன்னித்து விடடா உன்னை புரிந்து கொள்ளாமல் சினந்து விட்டேன். உன்னை என்னால் யாருக்கும் விட்டு கொடுக்க முடியாதடா” அழுதுகொண்டே ஓடி வந்து கட்டி பிடித்தான்.


இருவரும் மாறி மாறி கதறினர் பின் சமாளித்து சொக்கன் பேச துவங்கினான்.


“மாறா!! கும்பாபிஷேகம் நிகழ்ந்ததும் எப்படியும் உனக்கு திருமண ஏற்பாடு செய்வார்கள், என்னடா செய்வது?”


“உண்மைதான் சொக்கா!! நம் நிலைமை காதலிக்கும் யாருக்கும் வரக்கூடாது, நான் இன்னாரை காதலிக்கிறேன், அதனால் என்னால் திருமணம் செய்து கொள்ள இயலாது என்று கூறக்கூட தகுதி அற்றவர்களாகி விட்டோம். மீறி நாம் ஒன்றாக போராடினாலோ அரச தண்டனையில் இருந்து தப்ப முடியாது, அப்படியே தப்பித்தாலும் ஆணும் ஆணும் சேர்ந்து வாழ்வதை இந்த சமூகம் ஏற்று கொள்ளுமா? நம்மை குத்திக்காட்டியே மானத்தை வாங்குவார்கள், நம்மால் நம் தாய் தந்தையரும் இழி சொற்களுக்கு ஆளாவார்கள், அரச தண்டனையில் சிக்குண்டு சாவதை விடவும், அதற்காக பயந்து ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்து வாழ்வதையும் விட மேலானது மனமொத்த மரணம், ஆலய கும்பாபிஷேகம் முடிந்ததும் இருவரும் ஏதேனும் நஞ்சை உண்டு ஒருவரை ஒருவர் பிரியாமல் எங்கேனும் சென்று அமைதியாக உயிரை விட்டுவிடுவோமடா சொக்கா!!”


ஒருகணம் அமைதியாக மாறனின் கண்களை உற்று நோக்கிய சொக்கன் அவனை மேலும் இறுக்கி அனைத்தபடி


“என் மனம் நினைத்ததையே நீயும் கூறுகிறாய் மாறா!! இந்த ஐந்து நாட்களும் நீ ஆசை பட்டது போல தஞ்சையின் அனைத்து கடைவீதிகளிலும் திரிந்து, எல்லா நிகழ்ச்சி களையும் பார்வையிட்டு மகிழ்வாக இருப்போமடா.. ஆறாவது நாள் நாம் திட்டத்தை செயல் படுத்துவோம்” இனி நீ அழக்கூடாது வா!! ஆலய வளாகத்தில் இந்நேரம் இறையமுது விநியோகிக்க துவங்கி இருப்பார்கள் போய் உண்டு விட்டு நிம்மதியாக உறங்குவோம்” என்று கூறி அவனது தோள்களை பற்றி அழைத்து கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான் சொக்கன்.


ஆனால் இதுவரை அவர்கள் பேசிகொண்டிருந்த அனைத்தையும் அடி பிறழாமல் கேட்டுகொண்டிருந்த அந்த ஆஜானு பாகுவான ஆண் உருவம் அருகிலிருந்த ஆளுயர புதரில் இருந்து வெளிப்பட்டது.


“சொக்கா!! உன்னை அன்று ஆலய வாயிலில் மாறனுடன் பார்த்த பொழுதே எனக்கு சந்தேகம் எழுந்தது, இன்று நிச்சயமாகி விட்டது. சரி... நினைத்த படி ஐந்து நாட்கள் மகிழுங்கள் ஆனால் ஆறாம் நாள் உங்கள் திட்டம் நிறைவேற போவதில்லை” என்று நினைத்தவாறே அந்த புதரிலிருந்து வெளிப்பட்ட சொக்கனின் நண்பனான வீரநரேந்திரன் எனும் ஓவியன் மனதிற்குள் திடமாக எதையோ எண்ணிய வாறே குளத்தின் படித்துறையில் இறங்கினான்.

இன்னும் ஒரு தினம் கழிந்தால் கோலாகலமாக நிகழ இருக்கும் கும்பாபிஷேகத்தை காண சோழதேசத்தின் அனைத்து பகுதிகளில் இருந்தும் மக்கள் தஞ்சையில் குவிந்த வண்ணம் இருந்தனர். ஒவ்வொரு நாள் யாகபூஜைகள் முடிந்தவுடன் விதவிதமான கலைநிகழ்சிகள் நகர் முழுவதும் அரங்கேற்றபட்டு கொண்டிருந்தன. குடக்கூத்து, பொம்மலாட்டம், குதிரையாட்டம், மயிலாட்டம், ஒயிலாட்டம், காளையாட்டம், காவடியாட்டம், தப்பாட்டம், போன்ற நாட்டுபுற நடனங்கள் ஒரு பக்கம் என்றால், பரதநாட்டியம், மலையாளத்து பாணி மோகினி ஆட்டம், களியாட்டம், மற்றும் பாரத கண்டம் முழுவதும் பல்வேறு இன மக்களால் ஆடப்படும் பாரம்பரிய நடனங்கள் ஒரு பக்கம் ஆடப்பட்டது. போதாதென்று இராமர் பட்டாபிஷேகம், அரிச்சந்திரன் மயான காண்டம், சிலப்பதிகார வழக்குரை காதை, மகாபாரத காட்சிகள் போன்ற பல புராண இதிகாசங்களும் வீதிக்கு வீதி நாடகமாக நடித்து காட்டப்பட்டது.

இன்று, ஒருபகுதியில் நடனம் என்றால், நாளை நாடகம், நாளை மறுநாள் நாட்டுபுறக்கலைகள் என்று சுழற்சி முறையில் தஞ்சை முழுவதும் நிகழ்ச்சிகள் அரங்கேற்ற பட்டுகொண்டிருந்தன. அவை நடைபெறாத வீதிகளில் பெண்கள் பலர் தோழியர்களுடன் சேர்ந்து கும்மியடித்து ஆடிப்பாடி தங்களது மகிழ்வை வெளிபடுத்தி கொண்டிருந்தனர்

இந்நாட்களில் மாறனுக்கு அவ்வளவாக பணி இல்லை என்றாலும் சொக்கன் மட்டும் சில இடங்களில் பாதுகாப்பு பணிகளில் ஈடுபடுத்த பட்டிருந்தான். ஆனால் கிடைக்கும் நேரத்தில் இருவரும் இணைந்து நிகழ்சிகளை ரசிப்பது, கடை வீதிகளில் வேண்டிய மட்டும் பொருட்களை வாங்கி மாறி மாறி பரிசளிப்பது என்று கடந்த இரண்டு நாட்களையும் மகிழ்ச்சியாகவே ஒட்டினர்.

இன்று ஆலயத்தில் புதிய மூர்த்திகளின் சிலா ரூபங்கள் ஸ்தாபிக்கபட்டதால் இருவருக்கும் சிறிது தாமதமாகவே சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“இன்றைய நிகழ்ச்சிகள் ஒன்றும் சுவாரஸ்யமாக இல்லை”தானே!!” என்று கூறினான் மாறன்

“ஆம்!! மாறா.. எனக்கும் ஒன்றும் பிடிக்கவில்லை. வேண்டுமானால் ஒன்று செய்வோம், வா!! இலுப்பைதோப்பில் போய் அமர்ந்து கொண்டு ஏதேனும் உரையாடி மகிழலாம்””

“ம்ம்!! போலாமே!! ஐயா!! ஊரே விரதத்தில் திளைக்கிறது உங்களுக்கு இலுப்பை தோப்பு கேட்கிறதா?””

“ம்ம் க்கும்!! அப்படியெல்லாம் இல்லையடா பேசிக்கொண்டிருக்க தனிமையாக இருக்குமே என்று கூறினேன்””

“ஆஹா!! எலி ஏன் அம்மணமாக ஓடுகிறது என்று எங்களுக்கு தெரியாதா?””

என்று மாறன் நக்கலடிக்க இருவரும் சிரித்து கொண்டே அடுத்த வீதியில் நுழைந்தனர். அங்கு பெண்கள் பலர் வட்டமாக கூடி சோழதேசத்து புகழை இசையாக பாடி கும்மி அடித்து கொண்டிருந்தனர். அந்த பாடலின் இசையும், சொற்களும் அனைவரையும் கவரவே சொக்கனும் மாறனும் அங்கேயே நின்று அதனை ரசித்து கொண்டிருந்தனர்

நயத்துடன் பாடப்பட்ட பாடலையும், அதற்கேற்ப கைகொட்டும் பெண்களின் நளினங்களையும் ரசித்து கொண்டே சொக்கனின் தோள்மீது கையை போட்டிருந்த மாறனை யாரோ அருகிருந்து தொட்டு அழைப்பது தெரிந்தது.

                               19
                       நில் மாறா!!

திரும்பி யாரென்று பார்த்த பொழுது அவனுடன் பணிபுரியும் சக சிற்பி காந்தரூபன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“என்ன? காந்தா.. நீயும் இங்குதான் நிற்கிறாயா? நான் கவனிக்கவே இல்லையே!!”

“இல்லை மாறா!! நான் உன்னை தேடித்தான் வந்தேன். உன்னை உடனடியாக கையோடு அழைத்து வரச்சொல்லி தலைமை சிற்பி என்னை அனுப்பினார் புறப்படு”

“அப்படியா!! என்ன விஷயமடா?? அதற்கு ஏன் இவ்வளவு பதற்றமாய் இருக்கிறாய்?””

“அதெல்லாம் எனக்கு தெரியவில்லையடா, ஆனால் உன்மீது ஏதோ கோபமாய் இருக்கிறார் என்று மட்டும் புரிந்தது. வா!!””

“சரி காந்தா!! நீ போ நான் பின்னாலேயே வருகிறேன்”” என்று மாறன் கூறியதும்

“சரி மாறா சிற்பியின் இல்லத்திற்கு செல்” என்று கூறிவிட்டு கூட்டத்தில் சென்று மறைந்தான் அவன்.

“என்ன சொக்கா!! எனக்கு அச்சமாக இருகிறதடா, திடீரென்று வரசொல்லி இருக்கிறார். அதுவும் கோபமாக இருப்பதாக வேறு சொல்கிறான், ஒருவேளை நமது விஷயம் ஏதும் தெரிந்திருக்குமா?””

“ஹேய் அதெல்லாம் ஒன்றும் இருக்காது ஏதேனும் அரசு அலுவலாக இருக்கும் நீ புறப்படு, நான் வேண்டுமானால் உடன் வரட்டுமா?””

“இல்லை சொக்கா வேண்டாம், நான் மட்டும் போகிறேன். நாளை மதியம் உனக்காக ஆலயவளாகத்தில் காத்திருப்பேன்””

 என்று கூறி அவனது கையை ஒருமுறை இறுக்கமாக பிடித்து கண்கள் நான்கின் வழியே காதலை பரிமாறி அங்கிருந்து அகன்றான் மாறன்.

சொக்கன் ஒருவாறு சொல்லவொண்ணா உணர்வுடன் பாசறை நோக்கி நடக்கலானான்

கூட்டத்திலிருந்து விலகிய மாறன் தலைமை சிற்பி வீடிருக்கும் இராசராச வித்யாதர பெருந்தெருவில் நுழைந்து அவரது இல்லதிற்குள் புக எத்தனித்த பொழுது தங்கள் வீட்டு கூண்டு வண்டி வாசலில் நிற்பதை கவனித்து பின் பிரச்சனை என்னவாக இருக்கும் என்று யூகித்த படியே உள்நுழைந்தான்.

அங்கு எதிர்பார்த்தபடியே மாறனின் தந்தையும், மாமனும் சிற்பியோடு அமர்ந்து உரையாடி கொண்டிருந்தனர். உள்ளே தன் தாயின் குரலும், சிற்பியின் துணைவியார் குரலும் ஒலித்து கொண்டிருந்தது.

“வா!! மாறா.. உன்னைத்தான் எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தேன்.””

“ஆம் ஐயா!! காந்தன் கூறினான் அதான் ஓடோடி வந்தேன்.” என்று அவரிடம் கூறியவன் பின் அருகில் இருப்பவர்களை பார்த்து

“ வாங்க மாமா!! வாங்கப்பா!! எப்பொழுது வந்தீர்கள்”” என்று கேட்டான்

ஆனால் இருவரும் பதில் கூறவில்லை மாறாக சிற்பியே தொடர்ந்தார்

“மாறா!! உன்னிடம் ஒரு முக்கிய விஷயமாக பேசவேண்டி உள்ளது, இன்று இரவு நீ உன் தாய் தந்தையருடன் தங்கிக்கொள். அவர்கள் பிரம்மகுட்டத்து வீதியில் உன் மாமனுக்கு சொந்தமான இல்லம் ஒன்று இருக்கிறதல்லவா?? அங்கு தங்குவர். நீயும் அங்கே சென்று விடு. நான் உன்னை நாளை காலை வந்து பார்க்கிறேன். என்ன புரிகிறதா?””

“சரி ஐயா!”” மறுபேச்சின்றி பணிந்தான் மாறன்.

பின் சிறிது நேரம் அங்கிருந்த மாறனின் பெற்றோர் அவனையும், அவர்களுடன் வந்திருந்த வடிவழகியையும் அழைத்து கொண்டு மேற்சொன்ன இல்லத்திற்கு விரைந்தனர்.

மாறன் யாரிடமும் பேசவில்லை என்றாலும் வடிவழகியின் முகத்தை பார்த்து அவள் இத்துணை நாட்களாக அழுதுகொண்டே இருந்திருக்கிறாள் என்பதை மட்டும் விளங்கி கொண்டான்.

மாறனின் தாய் எவ்வளவோ வற்புறுத்தி பார்த்தும் அவன் ஒன்றும் சாப்பிட எத்தனிக்காததால். சிற்பியின் இல்லத்திலிருந்து கொடுத்தனுப்ப பட்ட  உணவை யாரும் உட்கொள்ளாமல் அனைவரும் படுத்து விட்டிருந்தனர்.

 கதவை தாழிட்டு படுக்கையில் கிடந்த மாறனின் எண்ண அலைகள் சொக்கன் எனும் கடலை நோக்கியே அடித்து கொண்டிருந்தது.

“இந்நேரம் சொக்கன் பாசறைக்கு போயிருப்பானா?, நம்மை பற்றித்தான் சிந்தித்து கொண்டிருப்பான் பாவம், நமக்கு ஏதும் பிரச்சனை என்று கூட எண்ணி தவிப்பான். நாம் நன்றாகத்தான் இருக்கிறோம் என்பதை எப்படி சொல்வது”” என்று எண்ணிக்கொண்டே’ எழுந்து போய் அருகிலிருக்கும் சன்னல் வழியே எட்டி பார்த்தான். வானத்தில் வளரும்நிலவு பிறையாக தெரிந்தது.

“இந்த நிலாவை இந்நேரம் அவனும் பார்ப்பானா? இல்லை தூங்கி இருப்பானா?” ஏய் நிலாவே நீதான் மேலே இருக்கிறாயே, அப்படியே என் சொக்கன் என்ன செய்கிறான் என்று பார்த்து சொல்லேன்.”

என்று மனதிற்குள் நினைத்தவாறே சிரித்து கொண்டான்.”

அவனது சிந்தனையை களைக்கும் விதமாக அந்த சன்னல் மாடத்தில் ஒரு சிறுகல் எங்கிருந்தோ வந்து விழுந்தது. அதனை எடுக்கும் பொழுதே ஓலை நறுக்கு ஒன்று அதன் மீது சுற்றபட்டிருப்பது தெரிந்தது.

ஓலையை  பிரித்த படியே கல் வந்த திசையை நோக்கிய மாறனுக்கு சொக்கன் குதிரையின் சேணத்தை பிடித்தபடி நிற்பது தெரிந்தது.

புருவங்களை ஆச்சர்யத்தில் உயர்த்தியபடியே சொக்கனுக்கு ஒரு புன்முறுவலை பரிசளித்து ஓலையை படிக்க துவங்கினான்.



மாறா!!

       உன்னை பார்க்க வேண்டும் போல இருந்ததடா!! உன் நண்பன் உன்னை அழைத்து சென்ற பின் உனக்கு ஏதும் ஆபத்து நேருமோ என்று அஞ்சினேன். பிறகு உன்னை அறியாமலேயே பின் தொடர்ந்தேன். உன் பெற்றோருடன் நீ செல்வதை கண்டு ஒருவாறு யூகித்து கொண்டேன். இதை உன்னிடம் தெரிய படுத்த எண்ணினேன்.

                                                                                                                                                       அன்புடன் சொக்கன்

லிகிதத்தை படித்த மாறனுக்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சியில் உடனே ஓடி போய் சொக்கனை கட்டி கொள்ள வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் சமயம் சரி இல்லை என்று உணர்ந்து தயங்கி நின்றான். சொக்கனும் அதற்கு மேல் அங்கு நிற்பது சரி இல்லை என்று உணர்ந்து கொண்டு “சென்று வருகிறேன்” என்று சைகையில் சொல்லி விட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றான்.

கணப்பொழுதில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் மாறனின் மனதில் இருந்த அச்ச இருளை ஒருவாறு போக்கி இருந்தது.

புலரப்போகும் பொழுதில்தான் காதலர்களின் கனவுகளை தகர்க்க தோதான பல காட்சிகள் அரங்கேற போகிறது என்பதை அறியாமல் வாழ்நாளின் இனி நிகழ வாய்ப்பில்லாத நிம்மதியாக உறக்கம் கொள்ள போயினர் இருவரும்.

பிரம்ம குட்டத்து தெரு பெரிய கோயிலுக்கு வெகு அருகாமையிலேயே அமைந்திருந்த காரணத்தால் யாகசாலையிலிருந்து கேட்கும் வேதமந்திர கோஷங்களும், வாத்திய ஒலிகளும் மாறனை அதிகாலையிலேயே எழுப்பி விட்டிருந்தது.



ஏற்கனவே ஓரிரு முறை இந்த இல்லத்திற்கு அவன் வந்திருப்பதால் பழக்க பட்ட வீடு போல எழுந்து புழக்கடைக்கு பகுதிக்கு போனான். அங்கிருந்த இருண்ட மரங்களில் எண்ணற்ற பறவைகள் இன்னிசை கீதம் பாடி புதிய பொழுதை வரவேற்று கொண்டிருந்தன. தொட்டியில் நிரப்ப பட்டிருக்கும் நீரை கைகளால் அள்ளி முகத்தில் அடித்து கழுவி, பின் வாயை கொப்பளித்து துப்பினான்.



முகத்தில் இருந்து வழியும் நீர் அவனது பரந்த தோளிலும் விரிந்த வெற்று மார்பிலும் இறங்கி ஓடியது. அதனை கைகளால் வழித்து விட்டபடி உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு எதிரே ஒரு சிறிய துண்டு துணியை நீட்டிய கரம் ஒன்று தென்பட்டது. வளையல்கள் அணிந்த கரம். விரல்களின் நகங்களில் எப்பொழுதோ வைத்த மருதாணி சிவந்து மேலேறி இருந்தது. ஆனால் அந்த கரத்திற்குரிய சிரத்தை தாங்கிய உடல் கதவிடுக்கில் மறைந்து கொண்டிருந்தது.



வடிவழகிதான் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட மாறன், குற்ற உணர்வில் சிறிது தயங்கினாலும் “இந்த காலை வேளையிலேயே அவள் மனதை ஏன் காயபடுத்த வேண்டும்” என்று எண்ணிய படி அந்த துணியை வாங்கி முகத்தை துடைத்து கொண்டே



“அத்தை, மாமாவெல்லாம் எங்கே சென்றுள்ளார்கள்?” என்றான்



“அவர்கள் எட்டாம் காலை யாக பூஜைகளை காண்பதற்காக அதிகாலையிலேயே எழுந்து சென்று விட்டனர்.”



“ஏன் நீ செல்ல வில்லையா?”



“இல்லை அத்தான்!! அவர்களுக்கான தெய்வம் அங்கிருக்கிறது, ஆனால் எனக்கான தெய்வம் இங்குதானே இருக்கிறது?!!” அவளது குரலில் அளவு கடந்த தெளிவும் விரக்தியும் தெரிந்தது.



சற்று நேரம் மவுனமாக நின்றிருந்த மாறன்                  



“சொக்கனை பற்றியும், அவர்களது உறவை பற்றியும் இவளிடம் சொன்னாலென்ன? இவள் நிச்சயம் புரிந்து கொண்டு நம்மை மணந்து கொள்ளும் எண்ணத்தை விட்டு விடுவாள் அல்லவா??!!” என்று நினைத்து கொண்டான். ஆனால் மனதிற்குள் இருந்த தயக்கம் தடுக்கவே,



“சரிதான்!! இந்த தெய்வங்கள் படுத்தும் பாடுதானே பெரும்பாடாய் இருக்கிறது, வடிவழகி!!”



என்று கூறி விட்டு, உள்ளே சென்று மேல் சட்டையையுடன் வேறு சில பொருட்களை எடுத்து கொண்டு வெளியேறியவன், காலை கடன்களை முடித்து, ஆலயத்திற்கு சென்று வழிபாடு முடித்து மீண்டும் வரும் பொழுது சூரியன் இரண்டு பனை உயரம் எழும்பி இருந்தான்.



கூடத்தில் தாய் தந்தையருடன், மாமனும் தலைமை சிற்பியும் அமர்ந்திருந்தனர். சிற்பிக்கு மெலிதாக ஒரு வணக்கத்தை போட்டுவிட்டு உள்ளே நுழைய எத்தனித்தவன், சிற்பியின் “நில் மாறா!!” என்ற குரலை கேட்டு அதிர்ந்து நின்றான்.

                           20
             அவசரத் திருமணம்

“மாறா நீ நல்ல பிள்ளை என்று இது நாள் வரை எண்ணினேனே, நேற்றுதான் நீ உன் தாய் தந்தையர் சொல்லை செவி மடுப்பதில்லை என்று கேள்விபட்டேன்”



“ஐயா!! ஏதேனும் பிழை செய்திருந்தால் பொறுத்தருள்க, ஆனால் நான் அப்படி என்ன குற்றம் செய்து விட்டேன் என்று எனக்கு ஒன்று புலப்படவில்லையே!!” மாறன் வாய் புதைத்து நின்றான்.



“சரி நான் நேரடியாகவே கேட்கிறேன், வடிவழகியை மணப்பது குறித்து என்ன முடிவு செய்துள்ளாய், உன் தாய் தந்தையரை விடு மகனே!! சிறுவயதில் இருந்து உன்மேல் ஆசை வைத்திருக்கும் அந்த அபலை பெண்ணையாவது நீ எண்ணி பார்க்கக்கூடாதா?? ஏன்தான் திருமணம் குறித்து இவ்வளவு விசனப்படுகிறாய்,?”



மாறன் பதிலேதும் பேசாமல் மௌனித்து நின்றான்



“ஏன் மாறா கேட்பது உனது செவிகளில் ஏறுகிறது தானே!! ஏன் இந்த மவுனம்?. ஒருவேளை உனக்கு வடிவழகியை பிடிக்க வில்லையா?? அவளை அழகில் குறையுள்ளவளாக எண்ணுகிறாயா?? இல்லை அவளின் நடத்தையில் ஏதேனும் குற்றம் கண்டுள்ளாயா??” என்னவாயிருந்தாலும் நேரடியாக சொல்லிவிடு மாறா!! உன்னால் ஒரு பெண் வாழ்வை இழப்பது என்பது பெரும்பாவம்.”



“சுவாமி!! என்ன வார்த்தை சொல்லி விட்டீர்கள், வடிவழகியின் நடத்தையில் நான் குற்றம் சொல்வதா??!! நிச்சயம் இல்லை” என்றான் மாறன்



“அப்படியானால் அவள் அழகில்லை என்று எண்ணுகிறாயா??”



“அப்படியில்லை ஐயா!!”



“பின்?? வேறு யாரையேனும் மணக்க விரும்புகிறாயா?? இல்லை ஏற்கனவே யாரையேனும் மணந்து விட்டாயா??”



கடுமையான கேள்விகள் வரிசையாக் விழுந்ததில் தவித்து போனான் மாறன். இந்நேரம் இத்துணை கேள்விகளை தன் தாயோ, தந்தையோ கேட்டிருந்தால் எப்பவோ அந்த இடத்தை விட்டே அகன்றிருப்பான். ஆனால் இவர் தனக்கு பாடம் சொன்ன குரு என்பதாலும், தான் மிகுந்த மதிப்பு வைத்திருக்கும், அதேசமயம் அரசனிடம் மிகுந்த செல்வாக்கு உள்ள தலைமை சிற்பி என்பதாலும் மாறன் எதிர்த்து பேச இயலாமல் குறுகுறுத்தான். திருமண விஷயத்தை இவர் வரையில் கொண்டு சென்ற அவனது பெற்றோர் மீது  ஆத்திரம் பொத்து கொண்டு வந்தது அவனுக்கு.



“என்ன மாறா? என்ன மௌனம் சாதிக்கிறாய், அப்படியானால் எந்த பெண்ணையாவது காதலிக்கிறாயா??, சொல் மகனே அவள் எந்த குலத்தை சேர்ந்திருந்தாலும் உனக்கு ஆதரவாக நானிருக்கிறேன்.”



“அதெல்லாம் நான் எந்த பெண்ணையும் காதலிக்க வில்லை ஐயா!! ஆனால்..” என்று வார்த்தையை விழுங்கி விக்கித்து நின்றான் மாறன்”



“ம்ம் சொல் ஏன் தயக்கம்”



“அதெல்லாம் ஒன்று இல்லை ஐயா!! நீங்கள் எண்ணுவது போலெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை”



“அப்படியானால் உனக்கு வடிவழகியை மணப்பதில் சம்மதம்தானே!!”



“ஐயோ இறைவா!! என்னை ஏன் இந்த பாடு படுத்துகிறாய், நான் செய்த குற்றம்தான் என்ன? நான் விரும்பும் உறவை வெளிபடுத்தவும் இயல வில்லை, என்னை விரும்பும் உறவை ஏற்கவும் இயல வில்லை.” மனதிற்குள் குமுறினான் மாறன். நமக்காக சொக்கன் எதையும் செய்ய முன் வருவான், நாளை வரை ஒத்தி வைத்திருந்த முடிவை இன்றே செயல் படுத்திவிட வேண்டியதுதான். நாளை வரை நான் இருந்தால்தானே எனக்கு திருமணம் செய்வீர்கள்.??” என்று மனதிற்குள் எண்ணி கொண்டே



“ம்ம் சம்மதம்!!, நான் திருமணம் செய்து கொள்கிறேன்.” என்றான் மாறன்



இதை கேட்டு வடிவழகி உட்பட அனைவரும் ஆனந்தத்தில் திக்கு முக்காடி போயினர். மாறனின் தாய் அவனை அருகில் வந்து அனைத்து உச்சி முகர்ந்தாள்.



“நல்லது மாறா!! இனியும் காலம் தாழ்த்த முடியாது. நாளை கும்பாபிஷேகம் முடிந்ததும் பெரிய கோயில் வளாகத்திலேயே உங்கள் திருமணத்தை நடத்துவதே சால சிறந்ததாக இருக்கும், ஆலயத்தில் நடக்கும் முதல் திருமணம் உங்களுடையது என்ற பெருமையும் கிடைக்கும், அரசரும் மகிழ்வார்; முடிந்தால் நான் இப்பொழுதே பேசி அரசரையும் வரவழைக்க முயல்கிறேன்” என்று கூறிய சிற்பி தன்னால் ஒரு காரியம் முடிந்த விட்டதை எண்ணி பெருமிதத்துடன் வெளியேறினார்.



அவசரப்பட்டு திருமணத்திற்கு ஒப்புதல் கொடுத்துவிட்டோமோ!! எதற்கும் சொக்கனிடம் ஒரு வார்த்தை கேட்டிருக்கலாமோ! இவர் வேறு நாளையே திருமணம் என்கிறாரே!! அரசரை வேறு அழைக்கிறேன் என்கிறாரே!! என்று எண்ணிக்கொண்டு யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் சொக்கனை காண ஆலயம் நோக்கி நடக்க துவங்கினான் மாறன்.



இதே சமயம் இன்று காலை சொக்கனை தொடர்பு படுத்தி தஞ்சை அரண்மனையில் நிகழ்ந்த சம்பவம் ஒன்றை அறியாமல் சொக்கனும் ஆலயம் நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.


ஓசைஅடுத்த பதிவில் நிறையும்

நிரஞ்சன் காலிங்- சிறுகதை

       
           அது ஒரு முன்னிரவு நேரம். மழை இருட்டிகிட்டு கனமா பெய்ய தயாரா தோ தானு மிரட்டிகிட்டு இருந்துது. எனக்கு மனசுல ஒரு அலுப்பு இந்த மழையில நிச்சயம் போயே தீரணுமானு!? ஆனா சரவணனோட அந்த வார்த்தைங்க காதுல கேட்டுகிட்டே இருந்தது. 'இன்னைக்கு நீங்க வரலனா அப்றம் அஞ்சு வருஷம் கழிச்சுதான் என்ன பாக்க முடியும். ஏன்னா நாளைக்கு மதியம் எனக்கு துபாய்க்கு ப்ளைட்'

மழைக்கு பயந்துகிட்டு இப்டி ஒரு பிகர மிஸ் பன்னனுமா? எப்டியாவது போய்ட்டோம்னா பக்கத்துல இருக்குற சித்தி வீட்டுல தங்கிட்டு காலைல வீட்டுக்கு வந்திரலாம்னு முடிவு பண்ணி எங்க ஊர்லருந்து நாப்பது கிமீ தூரம் இருக்குற திருப்பூண்டிக்கு போக வண்டிய ஸ்டார்ட் பன்னிட்டேன். சரவணன் க்காக ஒரு ஸ்பெஷல் குளியல் போட்டு சூப்பரா ட்ரெஸ் பண்ணி டொம்மிபாய் செண்ட் போட்டுருந்த என்ன நெனச்சா எனக்கே ஆசைவர மாதிரி மழைக்கு ஜர்கின் மாட்டி சும்மா கும்முனு கௌம்பியிருந்தேன்.
பைக் கண்ணாடில மொகத்த பாத்தேன் ஒரு அழகன பாக்க போற ஏக்கம் அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது.

ரோட்டு ஓரமா ஆங்காங்கே நிக்கிற பிகர்ங்கள சைட் அடிச்சுகிட்டே ஹெட் செட்ல ஏஆர் ரஹ்மான துணைக்கு போட்டுகிட்டு முக்கால்வாசி தூரம் போயிட்டேன். கீழ்வானத்துல மழை கடுமையா இருட்டிகிட்டு பேயுறது தெரிஞ்சுது. ஆனா நான் இருக்குற ஏரியால தோ வர்றேன் தா வர்றேன் னு சீன் போட்டுது வானம்.

திருப்பூண்டிய நெருங்க பத்து கிமீ இருக்கும் போது சரவணனுக்கு கால் பண்ணேன் ரெடியா இருக்க சொல்லாமேன்னு. முதல் ரிங் பதில் சொல்லாமலேயே முடிஞ்சுது. ரெண்டாவது ரிங்குக்கு அலட்சியமா பதில் சொன்னது சரவணன் குரல்

சாரி சுந்தர் நாம இன்னைக்கு பாக்கமுடியாது நீ வராத!

டேய் என்னடா சொல்ற நான் ஏற்கனவே கிளம்பி வந்துட்டேன்டா ப்ளான்ல ஒன்னும் சேஞ் இல்ல கால்லாம் பன்ன வேணாம் நீ நேரா வந்து கால் பன்னு னு சொன்னியே இப்ப என்னடா இப்டி சொல்ற?

அதான் மச்சான் அம்மாவும் அப்பாவும் வௌிய போறேன்னு சொன்னாங்க அதேமாதிரி கௌம்புனவங்க மழையா இருக்குனு திரும்ப வந்துட்டாங்க சோ பாக்கமுடியாது தப்பா எடுத்துக்காத சாரி பய்.

கால் கட் ஆயிட்டு. திரும்ப ஒருதடவ ட்ரைபன்னேன் ஸ்விட்ச் ஆப் னு சொன்னுது.
எவ்ளோதான் நம்புனாலும் சிலர் இப்டி ஏமாத்துறது அரசியல் வாழ்க்கையில சகஜம் தானேன்னு சித்தி வீட்டுக்காவது போவோம்ங்கிற முடிவோட நான் வண்டிய ஸ்டார்ட் பன்னவும் மழை பெய்யவும் கரெக்ட்டா இருந்தது.

 இது வேற சனியன் உயிர வாங்குதுனு நெனச்சிகிட்டே கொஞ்சம் தூரம் தான் போயிருப்பேன், ஒரு தனிப்பட்ட இடத்துல வண்டி பட்டுனு ஆப் ஆயி நின்னுடுச்சி. அதே சமயம் ரோட்ல எரிஞ்சிகிட்டு இருந்த ஸ்ட்ரீட்லைட்ஸும் அனஞ்சு ஏற்கனவே இருந்த மழை இருட்ட மை யிருட்டாக்கிடுச்சு. மணி வேற எட்டரைய தாண்டிடுச்சி. என்ன ஏமாத்துன சரவணனா வண்டிய நெனச்சிகிட்டு ஒதச்சேன். குபுக்குபுக் னு பொகைய தள்ளிட்டு எனக்கு சளி பிடிச்சிருச்சுப்பா என்ன விட்ரு என்றது வண்டி. ஆனா நான் விடுவேனா? வண்டிய விட்டு இறங்குனேன். வண்டிகள் அதிகமா போகாத அந்த ரோட்டுல நான் மட்டும் தொப்பலா நனஞ்சி போய் தனி ஆளா நின்னேன். ஜெர்கின் உள்ள நனையாம இருந்த கர்ச்சிப்ப எடுத்து ஸ்பார்க் பிளக்க தொடச்சி ஊதி மாட்டினேன். ரெண்டொரு உருமலுக்கு பிறகு வண்டி ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சி. ஹெட்லைட் வௌிச்சத்துல மழை சாலை தௌிவா தெரிஞ்சிது. வண்டிய ஒரு வழியா கௌப்பிக்கிட்டு அங்கருந்து நகர்ந்தேன்.

கொஞ்ச தூரத்துல யாரோ ஒருத்தவங்க வண்டிய மறைக்கிற மாதிரி இருந்துது. இங்கருந்து பாக்கும் போதே அது ஒரு டாப் டக்கர் பிகர்னு தெரிஞ்சுடுச்சி. நறுவுசிறுவான உடம்பு அவனுக்கு, அரைக்கை சட்டையும் ஜீன்ஸ் பேண்டும் போட்ருந்தான். கிட்டபோய் நின்னேன்.

கெஞ்சம் திருப்பூண்டில விடுறீங்களா மழையில மாட்டிகிட்டேன்?? என்றான் அவன்.

அடிசக்க கரும்பு தின்ன கூலியா ன்னு நெனச்சிகிட்டு வண்டில ஏத்திகிட்டேன். அவனோட தொடையிடுக்கு என் பின்புறத்த அழுத்துற மாதிரி அப்டி ஒரு நெருக்கமா உக்காந்தான். எனக்கு ஜிவ்வுனு ஏறிடுச்சு. போதாக்கொறைக்கு தோள்மேல வேற கைய வச்சிகிட்டான்.

ஒன்னும் பேசாம கொஞ்ச தூரம் போனோம் மழை இன்னும் வலுத்து முகத்துல அறஞ்சுது. குளிர் தாங்க முடியாம தோள்மேல இருந்த அவன் கை மெல்லமா என் இடுப்புக்கு நழுவி இறுக அணச்சுது. எனக்கு நாடி நரம்பெல்லாம் சூடாகி என் தம்பி முழு விறைப்போட விடைச்சி நின்னான்.

ஏங்க அங்க ஒரு கொட்டா தெரியுதே அங்க யாராது இருப்பாங்களா? நாம கொஞ்ச நேரம் அங்க நிப்போமா வண்டி ஓட்டவே முடில என்றேன் நான்.

ம் போலாங்க என்றவன் உரிமையோடு என் இடுப்ப மேலும் இறுக்கினான்.

அந்த கைவிடபட்ட டீக்கடையில் அவன் இறங்கி உள்ள போனதும் வண்டிய உள்ள தள்ளி போட்டுட்டு அவனை நோக்கி திரும்பும்போது தடுமாறுவதுபோல் தடுமாறி அவன்மேல விழுந்தேன். என்னய தாங்கிபுடிச்சவன் அப்டியே தழுவிகிட்டான்.

அவன் துணியெலல்லாம் நனஞ்சும் ஒரு சூடு அவன் ஒடம்புலருந்து புறப்பட்டுது. அதுமாதிரி ஒரு வாசனைய எங்கயும் நுகர்ந்தது கிடையாது அவன் மேல அப்டி ஒரு வாசன.

முத்தமிட்டோம் கட்டிபிடிச்சோம் அந்த மண் தரையிலையே படுத்து அவன ஒரு வழி பாத்தேன் என்னோட எல்லா இழுப்புக்கும் வளஞ்சி கொடுத்தான். அப்டி ஒரு சுகத்த அனுபவிச்சதே இல்ல அதுவரைக்கும் நான்.

 என்னோடு சூடான கஞ்சிய முழுசா வாயில வாங்கிக்கிட்டான் அவன். அவனுக்கு வரவழைக்க நான் முயற்சி பன்னேன்.
வேணாம் சுந்தர் டைம் ஆயிடுச்சி போகலாம்னு சொன்னான்.

மழை விட்டுருந்தது. வண்டில போகும் போது அவன் பேர் நிரஞ்சன் னு சொன்னான். கரண்ட் வந்து ரோட் லைட்லாம் எரிய துவங்கிடுச்சி

கொஞ்ச தூரம் போனதும் நான் இங்கயே இறங்கிக்கிறேன் ன்னு சொன்னான்.

ஏன் திருப்பூண்டினு சொன்ன?

இல்ல மழையா இருக்கு நான் போற வேல இனிமே நடக்காது நான் இங்கயே இறங்கிக்கிறேன் இப்டியே நடைய கட்டுனா என் வீட்டுக்கு குறுக்கு வழிதான்

என்றவனின் முகம் தெருவிளக்கு வௌிச்சத்துல தௌிவா தெரிஞ்சுது.. ப்பா எவ்ளோ அழகு இன்னொரு ஷிப்ட் போலாமானு கேட்டேன் அவன் சிரிச்சான். அதுவும் அழகுதான்.

மொபைல் நம்பர் கேட்டேன். என்ட்ட போன் இல்ல உங்க நம்பர் சொல்லுங்க நான் காலையில வீட்டு நம்பர்லருந்து போடுறேன்னு சொல்லி என் நம்பர கேட்டு தெரிஞ்சிகிட்டு இருட்டுல நடந்து போயிட்டான்.

நானும் ஒரு வழியா சித்தி வீட்டுக்கு பத்தரை மணிக்கு வந்து சேந்தேன் மழையில நனைஞ்சதுக்கு திட்டு வாங்கிகிட்டே அவங்க சுட்டு கொடுத்த தோசைய தின்னுட்டு நிரஞ்சன நெனச்சிகிட்டே தூங்கிட்டேன்.

மறுநாள் வேலைக்கு போகனுமேன்னு சீக்கிரமா எழுந்து வண்டிய எடுத்துகிட்டு சித்தி வீட்டுலருந்து வௌிய வந்தேன்.

கொஞ்ச தூரத்துலையே பளீர்னு கண்ணுல பட்டுது ஒரு கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர். பழகிய முகந்தான் அதுல இருந்துது. நிரஞ்சன் னு பேர் கூட பரிட்சயம் தான்.

காலை பனியில கூட எனக்கு வேர்த்து கொட்டுனுது. அந்த ஏரியா ல எங்க பாத்தாலும் நிரஞ்சன் போஸ்டர்தான். வண்டிய நிறுத்திட்டு ஒரு டீக்கடை கிட்ட ஒட்டிருந்த போஸ்டர் கிட்ட போய் பாத்தேன் நிச்சயம் நேத்தி நைட் என்னோட படுத்தவன்தான். ஆனா செத்து மூணு நாள் ஆவுது.
அதிர்ச்சியில் உறஞ்சி போய் நின்ன என் நினைவுகள் டீ வேணுமா தம்பினு டீக்கடைக்காரர் கேட்ட கேள்விலருந்துதான் திரும்புனுது.

அவர் கொடுத்த டீய குடிச்சேன். வண்டிய எடுத்து கொஞ்ச தூரம் போனேன். பாக்கெட்ல போன் அடிச்சுது. எடுத்து பாத்தேன்.
 Niranjan calling..

நிரஞ்சன் இதுவரைக்கும் நான் சேவ் பன்னாத நேம். இப்பதான் யோசிக்கினே் நான் சொல்லாமலே என் பேர அவன் சுந்தர்னு சொன்னத!!
அட்டென்ட் பண்ணி ஹலோன்னு சொன்னேன். அந்த குரல் என்ன சுந்தர் பயந்துட்டியா? பயப்படாத! நான் உன் கூடத்தான் இருக்கேன் னு சொல்றதுக்கும் நான் எதிரே வந்த லாரில வண்டிய விடுறதுக்கும் கரெக்டா இருந்துச்சி.

இப்பலாம் நானும் நிரஞ்சனும் சேந்துதான் பைக்ல வரவனுங்கள மறைக்கிறோம்
ஆமா நீங்க எப்ப அந்த வழியா பைக்ல வருவீங்க??

நிறைந்து

உளியின் ஓசை (பாகம் மூன்று)

   

                                 11
                             கடாக்களிறு


வானத்தில் வெள்ளிதட்டு ஒன்றிலிருந்து கற்கண்டு சிதறி கிடப்பதை போன்ற பிம்பத்தை வெண்ணிலவும் விண்மீன்களும் ஏற்படுத்தி கொண்டிருக்கும் அந்த இரவு வேலையில், மாறனை கட்டி தழுவி இன்பம் கண்டதால் அவனது உடல் மணம் தன் உடலிலும், உதட்டின் மணம் தன் உதட்டிலும் வீசுவதை உணர்ந்து .உள்ளுக்குள் சிலிர்த்த படியே பாசறையை அடைந்தான் சொக்கன்.
அருகிலுள்ள யானை கொட்டகையில் இருந்து அவற்றின் மணியோசை காற்றை கிழித்து கொண்டிருந்தது. வழக்கத்தை விட இன்று கூடுதலாகவே அந்த சத்தம் கேட்டது சிறிய ஐயூரை ஏற்படுத்தினாலும். மருத்துவ முகாமுக்கு சென்று வந்த உற்சாகம் போல என்று எண்ணி கொண்டான்.
 தொடர்ந்து அறைக்குள் சென்றவனுக்கு ஆச்சர்யம் கலந்த அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. சக வீரர்களெல்லாம் உறங்கி கொண்டு இருப்பார்கள் என்று நினைத்தவனுக்கு, அங்கு அனைவரும் அமர்ந்து எதை பற்றியோ தீவிரமாக் வாதம் புரிந்து கொண்டிருப்பது வியப்பாக இருந்தது. இவனை கண்டதும் தீபச்சந்திரன் ஓடி வந்து
“சொக்கா... இவ்வளவு நேரம் எங்கு சென்றிருந்தாய்?”
“நம் வாழ்நாளில் நாளை மறக்கமுடியாத நாளாய் அமைய போகிறதடா..!!” என்றான்.
வியப்பு மேலிட, “என்னடா விஷயம் கூறும்போதே ஆவலாய் இருக்கிறது சொல்” என்றான் சொக்கன்.
“நந்தியெம்பெருமான் அமைக்க கொண்டு வரபட்டிருக்கும் கல்லையும், ஆலய பணிகளையும் பார்வையிட நாளை அரன்மனையிலிருந்து மகளீர்கள் ஆலயத்திற்கு வர போகிறார்களாம்!!!”
“ச்சே இதுதானா? இதில் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்ன இருகிறதடா? ஏண்டா இப்படி பெண்கள் என்றால் அலைகிறீர்கள்?” என்று சலிப்புடன் கூறிய படி தனது படுக்கைக்கு சென்ற சொக்கனை தடுத்து நிறுத்தினான் சந்திரன்.
“வாயை கழுவுடா பாவி, அந்தபுரத்தில் இருந்து நாட்டிய தாரகைகளும், நடன சிகாமணிகளும் ஒன்றும் நாளை வர போவதில்லையடா, பட்டத்தரசியாரும், பெரிய பிராட்டியாரும், கூடவே இளைய நாச்சியாரும் எழுந்தருள போகிறார்களாம்.” என்று அவன் கூறியவுடன் சொக்கன்
“ஆஹா.... என்ன பிழை செய்துவிட்டேன்!!?, சரி சரி பொருத்து கொள்ளடா. “ அப்படியானால் சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஏதேனும் இருக்குமே?”
“ஆமாமடா பலவித வரவேற்பிற்கு ஏற்பாடு செய்ய பட்டிருக்கிறதடா. அவர்கள் வரும் பொழுது வாயிலில் நமது யானைப்படை கூட அணிவகுத்து நிற்க வேண்டுமாம், அதற்கு நமது குழுமத்தை தான் தேர்ந்தெடுத்திருகிறார்கள்.”
“அப்படியா...!!! நிச்சயம் படை பிரிவில் சேர்ந்த பின் நமக்கு கிடைக்க போகும் முதல் பெருமையடா இது” உண்மையாகவே ஆனந்தித்தான் சொக்கன்.
“ஆமாமடா சூரியோதயத்திற்கு பின் மூன்று நாழிகை கழித்து வருவார்களாம், நாமெல்லாம் முன்பே சென்று ஒதுக்க பட்ட இடத்தில் யானைகளுடன் நின்று விட வேண்டும், மேலும் நமக்கு அளிக்க பட்டுள்ள சகலவித ஆபரண அணிகலன்களுடன், முறையான சீருடையில் இருக்க வேண்டுமாம். அதை பற்றித்தான் இத்துணை நேரம் பேசிகொண்டிருந்தோம் எல்லோரும்.”
“ ஆமாம் நீ எங்கு சென்றிருந்தாய்?” இதற்கு சற்றே தடுமாறிய சொக்கன்.
“அது! அது!! அதுவந்து..... நண்பனை பார்க்க போயிருந்தேன்!!”
“ம்ம்.... நண்பனா? இல்லை அந்த மோர்க்காரியா?” மருத்துவ முகாமில் அந்த பெண் தனியாக உன்னிடம் ஏதோ கூறினாள் என்று உளவுத்துறை வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கிறதே!! ஒரு வேளை அது சம்பந்தமாக ஏதேனும்...”
“என்னடா உளறுற?.... “ என்று அவனை தள்ளி விட்டு சமாளித்து அங்கிருந்து அகன்று விட்டான் சொக்கன், மனதில் சந்திரன் கூறியது சிறிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தினாலும், நாளைய தினத்தை பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளுடனும், மாறனை பற்றிய நினைவுகளுடனும் படுக்கையில் சாய்ந்து கடந்த மூன்று நாள் உறக்கத்தையும் சேர்த்து உறங்கினான் சொக்கன்.
இரவில் “சந்திரன்” கூறிய தகவல்களை கடல் கடந்து எங்கேயோ உதித்து கொண்டிருந்த “சூரியன்” கேட்டிருப்பான் போல, தஞ்சையில் நடக்க போகும் விந்தையான நிகழ்ச்சிகளை காணும் ஆவலுடன் எழுகதிர் செல்வன் தன் கனகமணி பொற்கிரணங்களை நகரின் மீது விழும்படி செய்து கொண்டிருந்த அந்த புலர் காலை வேளையில் ஆலய பணியாளர்கள் வழக்கத்தை விட முன்னதாகவே வந்து பணிகளை துவங்கி இருந்தனர்.
அரசர் வருகை அடிக்கடி நிகழும் ஒன்றாக இருப்பதால் , சலித்து போன பணியாளர்களும், மக்களும் அரசிகளின் வருகையை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்து கிடந்தனர், பணியாளர்கள் கூடுதல் உற்சாகத்துடன் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தனர், காலையிலேயே பணிக்கு வந்த மாறனிடம் தலைமை சிற்பி
“மாறா காலை வரும் பொழுதுதான் கவனித்தேன் முதல் திருவாயிலின் இடது ஓரத்தில் முதல் நிலையில் சிறிய இடம் மொட்டையாக இருப்பது போல இருக்கிறது நீ சென்று ஏதேனும் சிற்பம் வடித்து விட்டு வருகிறாயா?” என்று கேட்டார்
“சரி பிரபு என்று மறுப்பேதும் கூறாமல் சாரங்களை பிடித்து கற்றுளிகளுடன் மேலே ஏறி வாகாக அமர்ந்து கொண்டான் மாறன்.
அங்கிருந்து பார்க்கும் பொழுது தஞ்சை நகரின் தனிப்பெருமை அவனுக்கு விளங்கியது, மாட மாளிகைகள் கூட கோபுரங்கள், அரண்மனை, அதனை அரவணைத்த படி தூரத்தில் ஓடும் காவிரி என்று கண் கொள்ளா காட்சியாக இருந்தது அவனுக்கு, அப்படியே கீழே நோக்கும் பொழுது ராஜ வீதியின் அருகே அரசிகளை வரவேற்கும் ஏற்பாடுகள் தடல் புடலாக நடந்து கொண்டிருந்தது,
சாலையை ஒட்டி
பெருமுரசு, சிறுமுரசு, பேரிகை, சந்திர வளையம், மொந்தை, பாகம், உபாங்கம், துடி, தூம்பு, பேரிமத்தளம், கணப்பறை, கண்டிகை, கல்லல், கிரிகட்டி போன்ற தோற்கருவிகளை இசைக்கும் கலைஞர்களும்,
சங்கு, தாரை, நாதசுவரம், கொம்பு, எக்காளம், கொக்கறை, நமரி, திருச்சின்னம் போன்ற நாதகருவிகளை இசைக்கும் கலைஞர்களும்,
கைமணி, தாளம், நட்டுவாங்க தாளம், கஞ்ச தாளம், கொண்டி, கடம், சேமக்கலம், தட்டுக்கழி போன்ற தாள கருவிகளை இசைக்கும் கலைஞர்களும், வரிசையாக நின்று கொண்டிருந்தனர்.
 அதனை தொடர்ந்து பூக்களை வாரி இறைக்கும் பொருட்டு கையில் உதிரி பூக்களை கொண்ட தட்டுகளை தாங்கிய படி பாங்குற பெண்கள் வரிசை கட்டி நின்றிருந்தனர்,
அதனை தொடர்ந்து யானை படை வீரர்கள் தத்தமது யானைகளுடன் அணிவகுத்து நின்றிருந்தனர்,
அதனை தொடர்ந்து இருக்கும் வாயிற் மண்டபத்தை ஒட்டி சிவாச்சார்யர்கள் பூரண கும்பங்களுடன் நின்று கொண்டிருந்தனர். இவற்றை மேலிருந்து பார்க்கும் மாறனுக்கு மனம் எல்லையில்லா ஆனந்த பட்டது இருந்தாலும் யானை படையின் அணி வகுப்பில் பொக்கை விழுந்தது போல இடையில் ஒரு யானை இல்லாமல் இருந்தது அவனுக்கு முகம் சுளிக்க வைத்தது. அதை எண்ணி யோசித்த வண்ணம் நிமிர்ந்தவனக்கு சாலையின் மீது
தோள்களில் தோற்பட்டை, மார்பில் கவசம், தலையில் பாகை, அதன் மீது கோரை பூவுடன் புலிச்சின்னம், முதுகில் அம்பூரா தூளி, பளபளக்கும் பட்டாடை,
கையில் தனுசு, கதை. வீச்சு வாள், கட்டாரி, குறுவாள் போன்ற ஆயுதங்கள், இடுப்பில் சங்கு அதனோடு உள்ள சிறிய தோல்பை என்று போர் வீரனுக்குரிய சகல வித ஆபரணங்களுடன் ஆனை மீது ஆரோகணித்து வந்து கொண்டிருந்த சொக்கனை கண்டதும்
ஒருவேளை அந்த சிறை காத்த அய்யனார் தான் ஆனை வாகனத்தில் வீதியுலா வருகிறாரோ என்று கூட தோன்றியது மாறனுக்கு. மூன்று நாள் தொலைத்த உறக்கத்தால் அசந்து தூங்கிய சொக்கன் சற்றே தாமதமாகத்தான் புறப்பட்டு வந்தான். வந்த உடன் அவனுக்கு என்று ஒதுக்க பட்டு பொக்கையாக இருக்கும் அந்த இடத்தையும் நிரப்பினான்.
இதனை மேலிருந்து பார்த்த மாறனுக்கு நிலை கொள்ள வில்லை
“ஆஹா இவனை எப்படி மேலே பார்க்க வைப்பது? நாம் இவனை பார்த்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று எப்படி அறிய வைப்பது? என்று யோசித்து கொண்டிருந்தாலும், சொக்கனின் கம்பீரமும், அழகும் அவனை பெரும் பாடு படுத்தியது.
இருந்தாலும் சமாளித்து கொண்டு அங்கு சிதறி கிடக்கும் கல் துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து குறிபார்த்து சொக்கனின் மீது வீசினான் மாறன். கல் பட்டு விண்ணென்று தெரித்ததால் அனிச்சையாக மேலே பார்த்த சொக்கன் மாறனை கண்டதும் மனதை பறி கொடுத்தான்.
உடனே மேலிருந்து மாறன், பாட்டிகள் திருஷ்ட்டி கழிப்பது போல தன கையை முன்னோக்கி நீட்டி சுத்தி தலையில் வைத்து முறித்து கொண்டான், மட மட என்று நெட்டி முறிந்தது . மாறனின் இச்செய்கையால் சொக்கனுக்கு வெக்கமும், ஆசையும் பிடுங்கி தின்றது.
ஆனால் இந்த இன்ப வேளையில் ஏதோ தவறு இருப்பது போல சொக்கனுக்கு மனம் எதையோ உணர்த்தியது
 சட்டென கண்களை மூடி சிறிது நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தவனுக்கு அங்கு வீசி கொண்டிருக்கும் வித்தியாசமான புளித்த மணம் மனதில் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்தியது. மூச்சை நன்றாக இழுத்து பார்த்தான் விளங்கி விட்டது.
“ஆஹா இது மத நீரின் வாடை ஆயிற்றே!!?” எந்த யானையிடம் இருந்து வருகிறது என்று தெரிய வில்லையே!!??” என்று கால்களால் தன் யானையின் முகப்படாமை விளக்கி குனிந்து பார்த்தான். யானையின் மதக்குழியில் மத நீர் வழிய வில்லை என்பதை ஊர்ஜித படுத்தி கொண்டான்.
பின் மற்ற யானைகளை பார்த்தான்; அனைத்து யானைகளின் முகமும் முகபடாம் போட்டு மறைக்க பட்டிருந்தது. அதனால் சரியாக உணர முடிய வில்லை சொக்கனால். மதம் கொண்ட யானை காதுகளை அசைக்காது, என்ற வகையில் யோசித்தாலும் கடைசியில் நிற்கும் யானிகளின் நிலைமை கண்களுக்கு புலப்பட வில்லை, என்ன செய்வது என்று யோசித்தவன் ஒரு முடிவை எடுத்த படி இடுப்பில் இருக்கும் தோற்பையை திறந்து பார்த்து மனதை திட படுத்தி கொண்டான், பூக்களை வாரி இறைக்க காத்திருக்கும் பெண்கள் வைத்திருக்கும் பூக்களிலிருந்து நறுமணம் வீசுவதால் சரிவர அது மதநீரின் மணம் தானா என்று கூட ஒரு முடிவுக்கு வர இயலாமல் தவித்தான் சொக்கன். அந்த பூக்களின் வாசனையாலோ என்னவோ மற்றவர்களின் நாசிக்கு அந்த மணம் புலப்பட வில்லை போலும்.
சிறிது நேரத்தில் பட்டத்து யானை முன் வர அரண்மனையின் ஆஸ்த்தான வாத்திய காரர்கள் முன்னிசைக்க மூன்று சிவிகைகள் (பல்லக்கு) பலத்த பரிவாரங்கள் சூழ ஆலயத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. ஆலய வளாகமும் அங்கு கூடி இருக்கும் மக்களும் ஆவலுடன், பரபரப்பாய் காட்சி அளித்தனர். சாலையை ஒட்டி ஆலயத்தின் வாசலுக்கு நேர் எதிரே அமைக்க பட்டிருந்த மேடையில் முதல் பல்லக்கு இறக்கி வைக்க பட்டதும் அங்குள்ள கட்டியங்காரன்
வாணர்குல தலைவன் வந்தியத்தேவரின் வம்ச விளக்கு.........,
சுந்தர சோழர் ஈன்றெடுத்த சொல்லின் செல்வி.............,
ஆதித்த கரிகாலனின் தங்கை.......,
ஆகமங்கள் காக்கும் அருன்மொழித்தேவரின் அருகிருந்து காக்கும் அக்காள்..............
மும்மதம் காத்து பெரும்பேறு பெற்ற *
பெரிய குந்தவை பிராட்டியார் வருகிறார்...! வருகிறார்....!! என்றான்
தொடர்ந்து இரண்டாவது பல்லக்கு இறக்க பட்டதும்
திருவையாறில் உத்திர கயிலாயம் அமைத்து........,
திருவிசலூரில்இரணிய கர்ப்பம்* புகுந்து.........,
இடர் நீக்கும் ராசராசனின் இடப்பாகம் அமரும்....., உலகமாதேவி.....,
பட்டத்தரசி ஸ்ரீமதி தந்தி சக்தி விடங்கி தேவியார் வருகிறார் வருகிறார்....! வருகிறார்.....!!. என்று கூவினான் பின் தொடர்ந்து மூன்றாவது பல்லக்கும் இறக்க பட்டவுடன்
சோழதேசத்தின் செல்வத்திருமகள்......,
 சுந்தர சோழந்தெரிந்த வில்லி........,
மும்முடி சோழர் ஈன்றெடுத்த முத்து செல்வி.......,
தஞ்சை மாநகரின் பட்டத்து இளவரசி.....
 இளைய குந்தவை நாச்சியார் வருகிறார்...! வருகிறார்.......!! என்று கூவினான்.
தொடர்ந்து மூன்று அரச குல மாதர்களும் அங்கு விரிக்க பட்டிருந்த ரத்தின கம்பளத்தில் நடக்க துவங்கியதும் இசைக்கருவிகள் விண்ணதிர முழங்கின. அடுத்து பூமாரி பொழிய யானை படையை சேர்ந்த யானைகள் ஒரு சேர பிளிறி தங்களது வரவேற்பை நல்கின. அங்கு நின்றிருந்த அந்தணர்கள் வேத மந்திரங்கள் முழங்க அவர்களுக்கு மங்கள ஆரத்தி காட்டி, பூரண கும்ப மரியாதையை கொடுக்க அதனை பெற்று கொண்டவர்கள் ஆஸ்த்தான மண்டபத்தில் எழுந்தருளி அமர்ந்தனர்.
உடனே மீண்டும் ஒரு முறை வாத்திய கருவிகள் விண்ணதிர முழங்கியது தான் தாமதம்,
அணிவகுப்பில் நின்றிருந்த யானை ஒன்று துதிக்கையை தூக்கி “ஓ” வென்று பிளிறிய படி அந்த கூட்டத்தில் புகுந்து அங்குள்ளவர்களை துவம்சம் செய்ய துவங்கியது. இசைக்கலைஞர்கள் எல்லாம் கருவிகளை போட்டு விட்டு ஓட, யானை அவற்றை மிதித்து நாசமாக்கி விட்டு, அதன் மீது அமர்ந்திருக்கும் தீபச்சந்திரனையும் சுமந்துகொண்டே சாலையில் உள்ள கடைகளையும், மக்களையும் அடித்து கலங்கடிக்க துவங்கியது. கணப்பொழுதில் நடந்த சம்பவத்தால் அனைவரும் அங்கு கதி கலங்கி போயிருந்தனர்.
இக்காட்சியை மேலிருந்து பார்க்கும் மாறனுக்கு சொக்கன் அந்த இடத்தில் இருந்து வெளியேற வேண்டுமே என்று சிந்தித்தான், மேலும் காதலனின் பாதுகாப்பை பற்றிய ஐயமும் ஏற்படவே பதற்றத்துடன் சொக்கனை பார்த்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் சொக்கனோ தனது யானையை விட்டு இறங்கி மதம் கொண்ட யானையை நோக்கி ஓடி கொண்டிருந்தான்.
மைந்துற்ற யானை* மீது அமர்ந்திருந்த தீபசந்திரனை காப்பற்ற வேண்டுமே!! என்ற நோக்கில் சொக்கன் யானையை நெருங்குவதற்குள் யனையை கட்டு படுத்த முயற்சித்த சந்திரனை யானை துதிக்கையால் வளைத்து பிடித்து இழுத்து விசிறி அடித்தது. அங்கு இருந்த மரம் ஒன்றின் மீது மோதி விழுந்தவனை தேடி கண்டு பிடித்து அவன் தலையில் பாதங்களை வைத்து மிதித்து தீபச்சந்திரனின் கதையை முடித்தது அந்த தேமுற்ற யானை.*
இருந்தும் வெறி அடங்காமல் மக்கள் கூட்டத்தை நோக்கி யானை நெருங்கி வரவே சிறிதும் தாமதிக்காமல் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு குதிரையின் மீது ஏறி யானைக்கு அருகில் சென்றான் சொக்கன். யானையின் பின் பக்கமாக சென்று இடுப்பில் இருந்த சங்கை எடுத்து சத்தமாக முழக்கினான் சொக்கன். அந்த சத்தத்தில் மேலும் கிளர்ச்சியுற்ற அந்த வேழம் தன் பருத்த உடலை திருப்பி சொக்கனை துரத்த துவங்கியது.
சொக்கன் குதிரையில் முன் செல்ல அவனை துரத்தி கொண்டு யானை வெறியுடன் பின் தொடர்ந்தது.
இக்காட்சியை மேலிருந்து பார்த்த மாறனுக்கு படபடப்பில் இதயத்தின் ஓசை இடிபோல கேட்டது.
“ஐயோ சொக்கா உனக்கு ஏனடா இந்த வேலை? எனக்கு உயிரே போவது போல இருக்கிறதே!!!, தேமுற்ற யானையை தேடிச்சென்று மல்லுக்கு இழுக்கிறாயே!! என்று மேலிருந்து தன்னை மறந்து கதறி கொண்டிருந்தான்.
யானை சொக்கனை கொன்றதா? சொக்கன் யானையை வென்றானா? இவற்றில் எது நடந்தாலும் மாறனின் மண நிலை எப்படி இருக்க போகிறது ?

சில தகவல்கள்

தேம், மைந்து- மதம்
மதநீர்- மதம் கொண்ட யானைக்கு கண்ணுக்கு பின் இருக்கும் சிறிய துவாரத்தில் இருந்து வழியும், புளித்த மணம் கொண்ட திரவம்
மும்மதம் காத்து பெரும்பேறு பெற்ற - தாராசுரத்தில் சைவ, வைணவ, ஜைன சமய கோயில்களை கட்டி கொடுத்ததால் இப்பட்டத்தை குந்தவை பெற்றிருந்தார்.
இரணிய கர்ப்பம்- இது ஒருவகை தானமாகும், வெங்கலத்தில் பசு உருவம் செய்து அதன் வயிற்றில் ஒரு திறப்பு வைத்து உள்ளே அமர்ந்து கொள்வர். பின் சங்குகள் முடிந்ததும் பசுவின் பிறப்புறுப்பு வழியே வெளியேறுவர் இதனால் இச்சடங்கை செய்தவர் புதிய பிறவி எடுத்தவராகிறார். இப்பிறவியில் செய்த பாவங்கள் இந்த பிறவியிலேயே தீர்ந்துவிடுவதாக இச்சடங்கின் மூலம் கருதினர். இச்சடங்கை திருவிசலூரில் மன்னன் துலாபாரம் எய்திய பொழுது அரசியார் செய்திருக்கிறார்.



                                     12                                          
                                   காதல் படகு’


மூற்பகலா அல்லது பொற்பகலா என்று வியக்கும் வண்ணம் ஏறுமுகத்தில் இருந்த கதிரவன் ஒளி பட்டு தென் இமயம் (தக்ஷினமேரு) என்று தஞ்சை மக்கள் போற்றும் பெரிய கோயிலின் உத்தம விமானம் ஜொலித்து கொண்டிருந்த அந்த காலை வேளையில் அங்கு கூடி இருந்த அனைவரும் முகங்களில் வியப்பு மேலிட, அவர்தம் புருவங்களோ அதைவிட மேலே செல்ல, அந்த காட்சியை பதைபதைப்புடன் பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.
ஆஸ்த்தான மண்டபத்தில் எழுந்தருளி இருக்கும் அரசகுல மகளீர் கூட தம் நாட்டு வீரன் ஒருவன் மதயானையை வலுச்சண்டைக்கு இழுக்கும் காட்சியை பெருமிதத்துடன் பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் ஆவலுடன் அனைவரும் பார்க்கும் அக்காட்சி மாறனுக்கோ உயிர் போகும் வேதனை எப்படி இருக்கும் என்று காட்டி கொண்டிருந்தது. சொக்கனின் இந்த தீரசெயலை கண்டவன்
“சொக்கா உனக்கு அந்த வேழத்தால் ஏதும் ஆபத்து நேர்ந்து விட்டால் நான் என்னடா செய்வேன்? அந்த யானை பாகன் போல உன்னயும் யானை மிறித்து கொன்று விட்டால்? ஐயோ!! இந்த காட்சியை பார்க்கவா இவ்வளவு உயரத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்டேன்?”. என்று தன்னை மறந்து புலம்பினான்
தாயே!! உரையூர் வெக்காளி!!! உன் கருணை மழையை பொழி தாயே!!! அந்த யானையால் என் சொக்கனுக்கு ஏதும் நேராத படி நீ தான் காக்க வேண்டும் அம்மா!! அவனை இந்த பேராபத்தில் இருந்து காத்து விட்டால் வரும் கடக கடைவெள்ளியில் உன் சன்னதியை 108 முறை பிரதட்சிணம் செய்கிறேன், அதோடு மட்டுமல்லாமல் சொக்கனோடு சேர்ந்து வந்து உன்னை தரிசிக்கிறேன் அம்மா!! சொக்கனை காப்பாத்து!! என்று வான்நோக்கி கரம்தூக்கி தொழுதவன், கண் திறந்து சொக்கனை பார்த்த பொழுது அந்த தேமுற்ற யானை சொக்கன் ஏறி சென்ற குதிரையை நெருங்கி, துதிக்கையால் பிடிக்கும் முயற்சியில் பின் தொடர்ந்தது.
ஆனால் சொக்கனோ இடுப்பில் இருந்த சங்கை எடுத்து இன்னொரு முறைமுழக்கி யானைக்கு மேலும் கிளர்ச்சியை பெருக்கிய படியே வேகமெடுத்தான்.
அதோடு மட்டுமல்லாமல் அந்த பரந்த வீதியில் ஒரே நேராக செல்லமால் குதிரையை சாலையின் இரண்டு பக்க விளிம்பையும் தொடுமாறு வளைத்து வளைத்து செலுத்தினான் இதனால் குதிரையை பின் தொடர்ந்த அந்த வேழமும் நேராக செல்லாமல் தன் பருத்த உடல் கொடுக்கும் சிரமத்தையும் பொருட் படுத்தாமல் குதிரையை போலவே விளிம்பிற்கு சென்று சென்று பின் தொடர்ந்தது. குதிரையின் மீது வேங்கை செல்லுவது போல தோற்றத்தை மக்களுக்கு ஏற்படுத்தி கொண்டிருக்கும் சொக்கனோ சாலையை ஒட்டி ஆலயத்தின் தென் பகுதியில் இருக்கும் அந்த பரந்த திடலில் நுழைந்தான். பின் தொடர்ந்த யானையும் தன்னை அலை கழிக்கும் குதிரையையும் சொக்கனையும் கிழித்து வானில் எரியும் நோக்கத்துடன் திடலுக்குள் நுழைந்தது.
அதன் நீண்ட தந்தங்கள் முற்றிய வாழை தண்டை கூர்பார்த்து செருகியது போன்ற வென்மயுடனும், இரண்டு கரங்களின் கட்டை விரல் மற்றும் ஆள்காட்டி விரல் கொண்டு பற்றினாலும் பிடிக்குள் சிக்காதபடி பெருத்த வடிவுடனும் இருந்தது. இன்பம் கொடுக்கும் ஆனை எழுப்பும் மணியோசை போலல்லாமல் அந்த வேழத்தின் கழுத்து மணிகளும், காற் சதங்கைகளும் இடி போன்ற ஓசையை எழுப்பி கொண்டிருந்தது, கொலைவெறியில் செல்லும் ஆனையின் மென் பாதம் படும் இடமெல்லாம் மண்மகள் உள்வாங்கி போயிருந்தாள். குழவிகளுக்கு கூட இன்பம் நல்கும் குறும்பு கார யானை போலல்லாமல், கொடூர வேகத்தை கொண்ட அந்த யானையை கண்டு அஞ்சாமல் சொக்கன் அதனை அழகாக மக்கள் இல்லாத இடத்திற்கு அழைத்து சென்றதை கண்டு அனைவரும் வியக்கும் வேளையில்
சொக்கன் அந்த பரந்த வெளியில் அங்கும் இங்கும் குறுக்கும் நெடுக்கும், சடாரென பல திருப்பங்களையும் ஏற்படுத்திய வண்ணம் குதிரையை செலுத்த அந்த வேழமும் அதே போல அதன் பருத்த உடலை திருப்பி திருப்பி சொக்கனை கண் மூடி தனமாக துரத்தி கொண்டிருந்தது. அளவில் சிறியதாய் இருந்தாலும் குதிரையின் வேகத்துக்கோ அல்லது அதன் ஓடும் ஆற்றலுக்கோ ஈடு கொடுக்க முடியுமா யானையால்? தொடர்ந்து சொக்கனை சுற்றி சுற்றி வந்த ஆனை சிறிது சிறிதாக தன் வேகத்தை குறைக்க துவங்கியது, கால்களில் ஏற்பட்ட குடைச்சலும், ஓடியபடியே இருந்ததால் ஏற்பட்ட மூச்சிரைப்பும் அந்த வேழத்திற்கு வேதனையை தரவே அது வானத்தை கிழிக்கும் படி பிளிறி கொண்டே மிதமான வேகத்தில் விடாமல் சொக்கனை தொடர்ந்தது. வேகத்தில் சோர்வடைந்ததே தவிர இத்தனை நேரம் அலைகழிக்க பட்டதில் சொக்கனை கொல்லும் வெறியும், மதத்தின் செறிவும் அந்த யானைக்கு கூடித்தான் போயிருந்தது.
தன் எண்ணப்படி யானை சோர்வடைந்து விட்டதை உறுதி செய்து கொண்ட சொக்கன். குதிரையை யானைக்கு வெகு சமீபமாக செலுத்தினான். பின் சற்றே யோசித்த வண்ணம் விலகி வந்து இடது தோளில் குடி கொண்டிருந்த தனுசை எடுத்து அதில் வலது தோளில் குடிகொண்டிருந்த அம்பூராதூளியில் இருந்து பானத்தை எடுத்து பூட்டினான். யானை ஓடிக்கொண்டு இருப்பதால் அவனுக்கு நினைத்த வண்ணம் குறி பார்ப்பது சிறிதே சிரமத்தை கொடுத்தது. அந்த கனபொழுதில் கண்களை மூடி மனதை ஒருநிலை படுத்தி பூட்டியிருந்த அம்பிற்கு விடுதலை கொடுக்க, அது காற்றை கிழித்து கொண்டு போய் யானையின் துதிகையில் தைத்தது.
மெல்லிய பாதத்தில் கருவேல முள் குத்தினாலே வேதனையால் யானைகள் துடிக்கும் என்ற நிலையில், நாற்பதாயிரம் வகை தசை பிரிவால் வடிமைந்த துதிக்கையில் தைத்த அம்பு பெரும் வேதனையை யானைக்கு கொடுத்தது. அம்பு தைத்த துதிக்கையை பக்க வாட்டில் அசைக்க முடிந்தாலும், மேல்நோக்கி தூக்க அதனால் முடியவில்லை. துதிக்கையை தூக்கி பிளிருவதற்கே யானை மிகவும் சிரமப்பட்டது.
தீபசந்திரனை துதிக்கையால் வளைத்து பிடித்து விசிறி அடித்தார் போல இனி யானையால் செய்ய முடியாது என்று உறுதி படுத்தி கொண்ட சொக்கன் கையிலிருந்த தனுசை கண்களில் ஒற்றி அதற்கு மரியாதையை செய்து விட்டு அதனையும் அம்பூரா துளியையும் கழற்றி தரையில் எறிந்தான்
பின் யானைக்கு வெகு சமீபமாக சென்று அதன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்தபடியே அதனை சுற்றி சுற்றி வந்தான். யானையும் நின்ற இடத்திலேயே சுழன்ற படி அவனை பிடிக்க முயன்றது. ஒரு கட்டத்தில் சுழற்சி காரணமாக யானைக்கு அழற்சி ஏற்பட துவங்கவே இதுதான் சமயம் என்று, அது சுதாரிப்பதற்குள் மின்னலென குதிரையில் இருந்து தாவி யானையின் மத்தகத்தில் கால் வைத்து கழுத்தில் கட்டபட்டிருந்த கயிறை பிடித்து அதன் பிடரியில் ஏறி அமர்ந்தான் சொக்கன்.
யானை ஒரு கனம் திகைத்தாலும் அங்கு சுற்றி கொண்டிருந்த குதிரையை துத்திக்கையால் ஒரு தட்டு தட்டவே அது தூரத்தில் தூக்கி எறிய பட்டு கனைத்த படியே எழுந்தோடி சென்று மறைந்தது. அதற்குள் சொக்கன் தன் மேல் அமர்ந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்த யானை துதிக்கையை தூக்கி அவனை பிடிக்க முயற்சித்தது ஆனால் அம்பு கொடுத்த வலியால் அதனால் சொக்கனை பிடிக்க முடிய வில்லை.
இதுதான் தக்க சமயம் என்று உணர்ந்த சொக்கன் தன் இடுப்பில் இருந்த தோல்பையில் கை விட்டு அதிலிருந்த குப்பிகளில் ஒன்றை எடுத்தான் ஆனால் அது இடுகளி* உண்டாக்கும் மருந்து என்பதால் பின் யானையின் மதத்தை கட்டுபடுத்தும் மருந்தை எடுத்தான்.
இந்த இடத்தில் மேற்சொன்ன மருந்துகளை பற்றி விளக்க வேண்டியது காதாசிரியனாக நமது கடமை ஆகிறது. போர்களத்தில் எதிரிகள் எய்யும் அம்பு முதலான ஆயுதங்கள் கொடுக்கும் வேதனையை பொருட்படுத்தாமல் களிறுகள் முன்னேற “குளுகு” எனும் தழையால் செயற்கையாக மதத்தை (இடுகளி) உண்டாக்கும் மருந்துதான் முதலில் சொக்கன் எடுத்த மருந்து.
இடுகளி ஏற்படுத்த பட்ட யானைகளின் மதத்தையும், இணை சேர்க்கை திமிரால் உண்டாகும் இயற்கை மதத்தையும் கட்டுபடுத்த “வாழை குருத்து” கொண்டு செய்யபட்ட மருந்துதான் சொக்கன் எடுத்த இரண்டாவது மருந்து.சரி இதனை கொண்டு சொக்கன் என்ன செய்கிறான் என்று பார்ப்போம் வாருங்கள்.
 அந்த மதம் தெளிய வைக்கும் மருந்தை இடுப்பில் இருந்த குறுவாளில் ஊற்றி தோய்த்து யானையின் தலை பகுதியில் உள்ள பள்ளமான பகுதியி ஓங்கி செருகினான் சொக்கன். ஒருமுறையோடு நிறுத்தாமல் மேலும் மேலும் அந்த மருந்தை உட்செலுத்தும் பொழுது ஏற்பட்ட காயம் கொடுத்த வேதனையையும், அதில் இருந்து பெருக்கெடுத்த குருதியாலும், ஏற்கனவே துதிக்கையில் தைத்த அம்பு கொடுத்த வேதனையாலும் துடித்து கொண்டே தன் வேகத்தை குறைத்தது யானை. பின் மேலிருக்கும் சொக்கனை மறந்து விட்டு மெல்ல தள்ளாடிய படியே நடந்து கரிய குன்று ஒன்று சூறாவளியால் பெயர்ந்து விழுந்தது போல தரையில் மயக்கமுற்று சாய்ந்தது அந்த யானை. அது சாய்வதற்குள் சொக்கன் அதன் மேலிருந்து குதித்து வீசியெறிந்த தனுசை போய் எடுத்து கொண்டான்.
இந்த காட்சியை வாய்மூடாமல் பார்த்த தஞ்சை மக்களும், கண்மூடாமல் பார்த்த மாறனும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்தனர். தன் காதலனின் வீரத்தையும் ஆற்றலையும் குறைத்து மதிப்பிட்ட குற்ற உணர்வில் தவித்தாலும், இத்தகைய வீரமகன் தனக்கே உரியவன், அவனது நெஞ்சம் தன் தலை சாய்க்கும் மஞ்சம், அவனது உள்ளம் கொண்டிருக்கும் வெள்ளம் தன் மீதுள்ள காதல் பிரவாகம், அவனது வலிமை பொருந்திய தோள்கள் தான் தலை சாய்க்கும் தலையனை, என்று எண்ணிய பொழுது மாறனுக்கு காதல் உணர்ச்சி பிடுங்கி தின்றது.
இப்பொழுதே ஓடி சென்று சொக்கனை அனைத்து கொள்ள வேண்டும் அவனது வீரமிக்க கழல்களுக்கும் தீரமிக்க கைகளுக்கும், தர்மசாஸ்தாவை போன்ற அழகிய முகத்துக்கும், முருகனின் கரவேல் போன்ற கண்களுக்கும் தன் உதடுகளால் ஒற்றடம் கொடுக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய படி கோபுரத்தில் இருந்து இறங்க துவங்கினான்
அதற்குள் சொக்கனின் சக வீரர்களும் தஞ்சைவாழ் மக்களும் ஓடி சென்று ஆனையை கொல்லாமல் வென்ற சொக்கனை தங்கள் தோள் மீது சுமந்து கொண்டு அரசிகள் எழுதருளி இருக்கும் மண்டபத்திற்கு கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தனர். அதற்குள் மற்றைய வீரர்கள் கனமான இரும்பு சங்கிலிகள் கொண்டு மயக்க முற்ற யானையை பிணைத்து கொண்டிருந்தனர், மேலும் கால்நடை மருத்துவரான மதுசூதனருக்கு தகவல் தெரிவிக்க பட்டிருந்ததால் அவரும் யானைக்கு மருத்துவம் பார்க்க வந்து விட்டிருந்தார் அவருடன் அரசிகளை காணும் ஆவலுடன் வந்திருந்த யசோதையும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக கலந்த படி சொக்கனை சுமந்து வரும் கூட்டத்திற்காக ஆவலுடன் காத்து கொண்டிருந்தாள்.
ஆணையின் மீது ஐய்யனார் போல, பின் குதிரை மீது கள்ளழகர் போல ஆரோகணித்த சொக்கன் இப்பொழுது மனிதர்களின் தோள் மீது ஆரோகனித்து வந்து கொண்டிருந்தாலும் அவன் கண்களோ கோபுரத்தின் மீது வீற்றிருந்த தன் காதலன் மாறனை தான் தேடின. நமது இந்த வீர பிரதாபத்தை மாறன் பார்த்திருப்பானா? அவன் இதனை கண் கொண்டு எப்படி பட்ட உணர்ச்சியுடன் இருப்பான்? என்று அறியும் ஆவலுடன் அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தை பார்த்தான் சொக்கன். ஆனால் அவன் அங்கு இல்லாதது கண்டு அவன் முகம் சுண்டி போய்விட்டது
நாடாளும் ராணிகளே தன் வீரத்தை கவுரவிக்க போகிறார்கள் என்று பெருமித படாமல் தன் மனதாளும் நாயகனின் பார்வைக்காக ஏங்கினான் சொக்கன். அதற்குள் சொக்கன் மேடையில் ஏறிவிட, கோபுரத்தில் இருந்து இறங்கிய மாறன் சொக்கனை நெருங்க கூட முடியாமல் இறங்கிய இடத்திலேயே தவித்து நின்றான், எப்படியாவது முன்னேறி முன்னுக்கு செல்லலாம் என்று எண்ணினாலும் அவனுக்கு முன் நின்ற பெண்ணொருத்தியால் இயலாமல் அங்கேயே நின்று விட்டான் மாறன். அவனுக்கு முன் நின்ற பெண்தான் யசோதை என்பதை குறிப்பிடவும் நாம் இங்கு கடமை பட்டுள்ளோம்.
மேடையில் இருக்கும் சொக்கன் அரசிகளை பணிவுடன் வணங்கி விட்டு கூட்டத்தில் எங்காவது மாறன் நிற்கிறானா என்று சுற்றும் முற்றும் யாரும் அறியாத படி தேடிக்கொண்டு இருந்தான், சொக்கன் நம்மைத்தான் தேடுகிறான் என்று உணர்ந்த மாறன் எப்படியாவது தன் இருப்பை உணர்த்த தவித்து கொண்டிருந்தான், ஆனால் யசோதையோ தன்னைத்தான் சொக்கன் தேடுகிறான் நாம் இங்குதான் இருக்கிறோம் என்பதை அவருக்கு எப்படி உணர்த்துவது என்று எண்ணி கொண்டிருந்தாள். காதல் கொண்ட மூவரின் ஆறு கண்களும் ஒன்றை ஒன்று சந்திக்க தவிக்கும் அந்த வேலையில்
குந்தவை பிராட்டியார் பேச துவங்கினார்.
“எனதருமை தஞ்சை வாழ் மக்களே!! எனது தமயன் பார் போற்ற ஆட்சி செய்யும் இந்த சோழ வள நாட்டில் அநியாயமாக ஒரு உயிர் போய்விட கூடாது என்ற எண்ணத்தில் வேழத்தை கொல்லுவதற்கு வாய்ப்பிருந்தும் தன் சமயோசித அறிவுடன் கூடிய வீரத்தால் மதயானையை அடக்கிய இந்த வீரனை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும்,
“உனது பெயர் என்ன அப்பா?”
“சொக்கநாதன் தாயே!!” பணிவுடன் கூறினான் சொக்கன்
“ஆஹா..!!! என்னப்பன் ஈசனின் நாமம்!! எனதருமை சோழவளநாட்டின் குடிகளே!!....... தேமுற்ற ஆனையை தேடிச்சென்று மல்லுகிழுத்து அதனை அடக்கியதால் இந்த வீரனுக்கு “ஆனையடக்கி” என்ற பட்டத்தை வழங்கி சிறப்பிக்கிறேன். இன்றுமுதல் “ஆனையடக்கி சொக்கநாதன்” என்று நீ அழைக்க படுவாய் அப்பனே!!” என்று அவர் கூறி தனது கழுத்தில் இருந்த விலை மதிப்பில்லாத ரத்தின மாலையை கழற்றி சொக்கனுக்கு பரிசாக வழங்கினார். அதோடு நில்லாமல் அருகில் இருந்த பட்டத்தரசி தன் கையிலிருந்த விலை மதிப்பில்லாத மரகதகல் பதித்த மோதிரத்தை கழற்றி பரிசாக கொடுத்தார். அவைகளை பணிவுடன் பெற்று கொண்டு அவர்களுக்கு உரிய வணக்கத்தை செலுத்திய படி கூட்டத்தை நோக்கிய சொக்கன் மாறனை கண்டு கொண்டு விட்டான்.
மாறன், சொக்கன் நம்மை கண்டு விட்டான் என்பதை உணர்ந்த வுடன் ஆனந்த கண்ணீரில் நனைந்தான். சொக்கன் ஆனையை அடக்கிய போது இருந்ததை விட தற்பொழுது அரசிமார்களின் திருகரங்களால் பரிசு பெற்றது கண்டு அவன் மனம் ஆனந்த கூத்தாடியது. மாறனை கண்ட சொக்கனோ மரியாதையை மிகு இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்து மாறனின் கண்களில் வழியும் நீரை கண்டு பெருமித உணர்வில் கண்ணீர் சிந்தினான். ஆனால் மாறனை கண்டு கண்ணீர் விடும் சொக்கன் நம்மை பார்த்துதான் ஆனந்தத்தில் அழுகிறான் “ஆகா.!! இவருக்குத்தான் நம் மீது எத்துனை காதல் இவரிடம் எப்படியாவது காதலை தெரியபடுத்தி அவரது நெஞ்சில் குடி புகுந்து விட வேண்டும்” என்று எண்ணிய பொழுது யசோதைக்கும் அங்கு கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. இந்நிலையில்
மாமன்னர் அருன்மொழித்தேவர்!! வாழ்க! வாழ்க!!
பெரிய குந்தவை பிராட்டியார்!! வாழ்க!! வாழ்க!!
ஆனையடக்கி சொக்கநாதன்!! வாழ்க!! வாழ்க!!
என்று கோஷங்கள் எழ சொக்கன் மேடையிலிருந்து இறங்கினான். இறங்கியவனை சக வீரர்கள் தூக்கி கொண்டு பாசறை நோக்கி நடக்க அங்கு இருந்த அணுக்க தொண்டர்கள் கூடியிருக்கும் மக்களை அப்புற படுத்த மூன்று தேவிமார்களும் ஆலயத்தின் பணிகளை பார்வையிட உள்ளே நுழைந்தனர்.
சொக்கனை காண நெருங்கி செல்ல முடியாத வேதனையுடன் எப்படியும் இன்று இலுப்பை தோப்பில் பார்க்கத்தானே போகிறோம் என்று மனதை தேற்றி கொண்டு கோபுரத்தின் மீது ஏறினான் மாறன், மொட்டையாக இருந்த இடத்தில் என்ன சிற்பம் செதுக்கலாம் என்று காலையில் எண்ணி கொண்டிருந்தவன் இப்பொழுது புத்துணர்ச்சியுடன் பொளிய துவங்கினான்.
தஞ்சையின் அழகை எவ்வளவு நேரம்தான் நீயே கண்டு கொண்டிருப்பாய்? நான் பார்க்க வேண்டாமா? என்று நிலவு சூரியனை கடிந்து கொண்டதா என்னவென்று தெரிய வில்லை, ஆதவன் விரைவாக மறைய சந்திரன் பால் மழை துவங்கி விட்டான். இன்பம் தரும் அந்த இரவில் இலுப்பை தோப்பில் காதல் புறா இரண்டும் களித்து கொண்டிருந்தது.
காலையில் அரசியார் தனக்கு அளித்த மோதிரத்தை மாறனின் கரம் பற்றி அவன் விரல்களில் போட்டு அழகு படுத்தினான் சொக்கன்
“என்ன சொக்கா எனக்கு போடுகிறாய் இது உனக்கு கிடைத்த பரிசல்லவா?”
“சொக்கன் சட்டென கண்கள் குளமாக பேச துவங்கினான்
“மாறா நீ வேறு நான் வேறென்றா இது வரை நினைத்து கொண்டிருக்கிறாய் இதுவே நீ ஒரு பெண்ணாக இருந்திருந்தால் அந்த ரத்தின மாலையை உனக்கு பூட்டி அழகு பார்த்திருப்பேனடா’ ஆனால் எனக்குதான் காதலி வாய்பதற்கு பதில் காதலன் வைத்து விட்டானே!! அதனால்தான் இந்த மோதிரத்தை உனக்கு அணிவிக்கிறேன், இனி காலம் முழுவதும் இது உன் விரல்களில் என் நினைவாக இருக்க வேண்டும் என்ற பொழுது மாறன் சொக்கனை கட்டி பிடித்து கொண்டு அழுத படியே
“சொக்கா என்னை மன்னித்து விடடா உனது மேன்மையான அன்பை புரிந்து கொள்ளாமல் பேசி விட்டேன்”. என்றான்
பின் “சொக்கா நீயும் நானும் ஒருமுறை சேர்ந்து உறையூர் வெக்காளியம்மனை தரிசனம் செய்வதாக வேண்டியுள்ளேன் எப்பொழுது செல்லலாம்” என்று கேட்டான் மாறன்
“அப்படியா.!!! சரிதான் நான் எங்கள் படைக்குழு தலைவரிடம் அனுமதி வங்கி கொண்டு சொல்கிறேன் எத்தனை நாட்கள் ஆகும் நாம் சென்று வர?
“எப்படியும் முழுதாக ஒரு வார காலம் பிடிக்கும் நாளை கேட்டு விட்டு சொல்லடா, நானும் தலைமை சிற்பியிடம் அனுமதி வாங்கி விடுகிறேன் நாளை ஆலயத்தில் இதனை பற்றி முழுதாக விவாதித்து கொள்வோம்.”
“சரி மாறா உனக்கு இத்தனை விலை மதிப்பில்லாத பரிசை அளித்துள்ளேனே எனக்கு என்ன தர போகிறாய் என்று கேட்டான் சொக்கன்”
“அதுதான் நானும் யோசிக்கிறேன் என்னிடம் என்ன இருக்கிறது? உனக்கு கொடுக்க என்று சோகமாக தலை குனிந்த மாறனின் நாடியை பிடித்து தூக்கி உன்னிடம் என்ன இல்லையா? சரிதான் இந்த கோவை பழம் போன்ற உதடுகளுக்கு ஈடு இணை செய்யுமா அந்த விலை மதிப்பில்லாத ரத்தினங்கள்? என்று மாறனின் இதழ்களை கவ்வி சுவைக்க துவங்கினான்
காதல் கொண்ட பறவைகள் காம தேவனின் கூட்டுக்குள் அடைக்கலம் புக துவங்கிய இதே வேலையில் அங்கு யசோதையும் சொக்கன் காலையில் தன்னை தேடியதை எண்ணியும் பின் கண்ணீர் விட்டதை நினைத்தும் காதல் உணர்வில் தூக்கத்தை தொலைத்து கொண்டிருந்தால்.
ஆனால் காதலின் கடலில் படகோட்டும் சொக்கனும், யசோதையும் உண்மை தெரிய வரும் பொழுது அவர்களின் இதயம் சுக்கு நூறாக வெடிக்க போகிறது என்பதை அறியாமல் அந்த இரவுக்கு விடை கொடுத்து கொண்டிருந்தனர்.

சில தகவல்கள்
                             
இடுகளி- யானைகளுக்கு குளகு தழையிட்டு செயற்கையாக மதம் விளைவிப்பது.
குளகின் மூலம் மதம் உண்டாகும் என்பதற்கு சான்றுகள்:
காமங் காம மென்ப காமம்
அணங்கும் பிணியு மன்றே நுணங்கிக்
கடுத்தலுந் தணிதலு மின்றே யானை
குளகுமென் றாண்மதம் போலப்
பாணியு முடைத்தது காணுனர் பெறினே(136) என்ற புறநானூற்று பாடல்
மற்றும்
சிந்தாமணியில் " குளகுபோல் மதத்தை விளைவிப்பவள் இவளும் ஆதலால் விடுத்தலரிதென்றான்"(சிந்தமணி உரை 750) என்று குளகு பற்றிக் குறிப்பு உள்ளது.
வாழை குருத்தால் மதம் தெளியும் என்பதற்கு சான்றுகள்:
" சோலை வாழைச் சுரிநுகும் பினைய
அணங்குடை யருந்தலை நீவலின் மதனழிந்து
மயங்கு துயருற்ற மையல் வேழம்"( குறுந்தொகை 308)
யானைக்கும் வாழைக்கும் உள்ள தொடர்பை (அகம் 302-1-4),அகம் 8- 9-11) என்னும் சங்க நூல் வரிகளாலும் உறுதிசெய்துகொள்ளலாம்.
" யானைக்கு வாழைத்தண்டு,ஆளுக்குக் கீரைத்தண்டு" என்று கிராமங்களில் வழங்கும் பழமொழியாலும் உணரலாம் என்று உ.வே.சா குறிப்பிட்டுள்ளார்
தகவல்களுக்கு நன்றி: http://muelangovan.blogspot.in/2010_12_01_archive.html



                                      13
         காலத்தைவென்ற காதல்பரிசு



பொழுது புலர்ந்து ஒரு நாழிகை கடந்திருந்தாலும் ஆதவன் எழும்பியதை கூட கவனிக்காமல் சந்திரனும் போட்டிபோட்டு கொண்டு தஞ்சையின் அழகை ரசித்து கொண்டிருந்தான். காலை வேளையில் பாட சாலைகளுக்கு புறப்படும் முன் தெருவில் விளையடி கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் கூட “டேய் அங்கே பாருங்களடா நிலாவும் சூரியனும் ஒன்னாவே இருக்கு”” என்று வானத்தை பார்த்து பேசிகொண்டிருந்தனர். கிருஷ்ணபட்சம்* (தேய்பிறை நாட்கள்) என்பதால் நிலவு மறைய சிறிது காலம் பிடிக்கும் அந்த இனிய காலை பொழுதில் வானை முட்டி கொண்டு எழும்பி இருக்கும் பெரிய கோயிலின் முதல் வாயிலில் கரும சிரத்தயாக மாறன் நேற்று பாதியில் விட்டு சென்ற சிற்பத்தை பொளிந்து கொண்டிருந்தான். “நேற்று இட்ட சிறிய வேலையை இன்னுமா முடிக்க வில்லை”” என்ற தலைமை சிற்பியின் கடிதலுக்கு இடம் கொடுக்க கூடாது என்ற எண்ணத்தில் காலையிலேயே வந்து மாறன் பணியை தொடங்கியிருந்தாலும் அதற்கு வேறு சில காரணங்களும் இருக்கும் என்பது போலவும் தெரிகிறது.’
கூர்ந்த சிந்தனையுடன் கல்லை கலை ஆக்கி கொண்டிருக்கும் மாறனின் கவனத்தை “ஜல் ஜல் ஜல்”” என்ற சலங்கை ஓசையும், மாடுகளை விரட்டும் வண்டிக்காரனின் சத்தமும் சிதறடிக்கவே என்னவென்று குனிந்து பார்த்தான்.. நான்கு ஐந்து மாட்டு வண்டிகள் துணியை கொண்டு வாய் கட்டபட்ட பானைகளை சுமந்து கொண்டும், மூட்டை மூட்டையாக எதையோ .ஏற்றி கொண்டும் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தன.
“பணியாளர்கள் அனைவரும் வருவதற்கு இன்னும் ஒரு நாழிகை நேரம் இருக்கிறது என்றாலும் இது என்ன புதியதாக மாட்டு வண்டிகள் வருகின்றன”” என்று யோசித்த வாறே அதனை பற்றிய கவனத்தை விடுத்து தன் வேலையில் ஈடுபடலானான் மாறன்.
“பார்த்தடா கீழே போட்டு விடாதீர்கள்!!! எல்லாம் விலைமதிப்பு மிக்கவை!!” என்று ஒருவன் அதட்டி வேலை வாங்கி கொண்டிருக்க சில பணியாளர்கள் அந்த பானைகளை கவனமாக இறக்கி வைத்து கொண்டிருந்தனர்.
“நினைத்தேன் ஒரு சிறிய வேலையை செய்ய கூட இப்படி தடுமாருகிறீர்களே மடையர்களே!!!” என்று அவன் யாரையோ வசை பாடும் சத்தம் கேட்டு மாறன் அங்கு நோக்கிய பொழுது இறக்க பட்ட மூட்டைகளில் ஒன்று கீழே விழுந்து தெறித்ததில் பை கிழிந்து அதிலிருந்து வெண்மை நிற பொடி போல எதோ கொட்டியிருந்தது. சற்று யோசித்த மாறன் பிறகு அந்த பானைகளில் கட்ட பட்டிருந்த துணிகளை பார்த்தான். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வண்ணத்தில் இருந்தன. அவை சற்றே ஈரமாகவும் இருந்தது.
“ஒஹ்ஹ்ஹ ஓவியங்கள் தீட்டுவதற்கான தளவாடங்களா?” என்று தனக்குள் நினைத்து கொண்டே வேலையில் கவனம் செலுத்தினான்.
சிறிது நேரத்தில் கொண்டு வந்த பொருட்களை இறக்கி விட்டு அந்த வண்டி புறப்பட்டு விட்டது. இதமாக இருந்த கதிரவனின் கிரணங்கள் மெல்ல சூடாக உரைக்க துவங்கும் நேரத்தில் பணியாளர்கள் அனைவரும் சாரை சாரையாக் வர துவங்கி இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவனாக சொக்கநாதனும் வந்து கொண்டிருந்தான். நேற்று நடந்த சம்பவங்களால் சொக்கநாதன் நகர் முழுவதும் பிராபல்யமாகி இருந்தான். ஆங்காங்கு கூடி இருக்கும் மக்கள் அவனை நோக்கி புன்னகைத்த படியும், சிறுவர்களும் இளஞர்களும் கைகளை உயர்த்தி ஆங்கங்கு ஆரவாரம் செய்து கொண்டும் இருந்தனர். இவர்களை கடந்து ஆலயத்தின் உள்ளே சொக்கன் நுழைந்த பொழுதுதான் மாறன் அவனை கவனித்தான். ஆனால் சிறிய புன்முறுவலுடன், அவனை கூப்பிட்டு தன் இருப்பை உணர்த்தாமல் வேலையில் லயிக்கலானான் மாறன்.
பேராலய பணிகள் சுமூகமாக துவங்கி விட்ட படியால் அனைவரும் வேலையில் கவனமாக இருந்தனர். சிலர் பாரங்களை ஏற்றுவது, சிலர் சங்கிலிகளை இழுப்பது, சிலர் ஆங்கங்கு இருக்கும் குடிநீர் தொட்டிகளில் நீரை நிரப்புவது, கல்தச்சர்கள் பொளிவது, சில சிற்பிகள் ஏற்கனவே செதுக்கிய சிற்பங்களில் இறுதி வேலைகளை பார்ப்பது, யானை பாகர்கள் அவர்களுக்கு உதவுவது, அந்த யானைகள் போடும் இலண்டங்களை (சானங்களை) உடனே சிலர் அள்ளுவது பின் நீரிட்டு துடைப்பது என அந்த வளாகமே மும்முரமாக் இருந்தது.
மாறன் அமர்ந்திருப்பது முதற் வாயில். அங்கிருந்து பார்க்கும் பொழுது வராகி அம்மன் சன்னதி அமைந்திருக்கும் இடமும் அதற்கு பின்னல் இருக்கும் பகுதிகளும் தெளிவாக் தெரிந்தன. கொஞ்சம் இந்த பக்கம் எட்டி பார்த்தால் தற்காலத்தில் பெரியநாயகி அம்மன் சன்னதி இருக்கும் இடம் தெரிந்தது. ஏன் அப்பொழுது இல்லையா? என்று நினைக்க வேண்டாம் சைவம், வைணவம், சாக்தம், காந்தாரம்.கானபத்தியம், கௌமாரம் என்ற அறுவகை சமயங்களில் சைவ சமயத்தை பின்பற்றிய சோழர்கள் “ஈசனே” முழுமுதற் கடவுள், அவனுடைய “சக்தி” அவனுள்ளேயே ஒடுங்கி இருக்கிறது. எனவே காமகோட்டம் (அம்மன் சன்னதி) தேவை இல்லை என்று எண்ணியதாலும், பெண்மையை பறை சாற்றும் சாக்தத்தின் கடவுளான அம்பிகைக்கு தனி சன்னதி எழுப்ப வேண்டாம் என்ற எண்ணத்திலும் அம்மன் சன்னதி அமைக்காமல் விட்டிருந்ததால் அக்காலத்தில் அது வெற்றிடமாகத்தான் இருந்தது. இப்பொழுது அனுக்ரக வீசனத்தில்* இருக்கும் பிரஹன்நாயகி அம்மன் ஆலயம் பிற்காலத்தில் பாண்டியர்களின் ஆட்சிகாலத்தில் கட்டப்பட்டது. ஆனால் இப்படி எண்ணிய அக்கால சோழர்கள் ஆலய வளாகத்தில் வராகிக்கு சன்னதி எழுப்பி இருப்பது அவள் மீது இருக்கும் அளவு கடந்த பக்தியையும் காட்டுகிறது.* சரி கதைக்கு வருவோம்
அம்மன் சன்னதி அமைய உள்ள இடத்தில்தான் ஓவியங்களுக்கான தளவாடங்கள் இறக்க பட்டுள்ளன. அந்த இடத்தில் பணியாளர்கள் மூட்டைகளில் இருந்த சுண்ணாம்பை கொட்டி அதில் வேறு சில பொருட்களை கலந்து நீரில் குழைத்து கொண்டிருந்தனர். மேலும் சில ஆண்கள் துணியில் தீட்ட பட்ட வண்ண ஓவியங்களை விரித்து வைத்து அதை பற்றி தீர்க்கமாக விவாதித்து கொண்டிருந்தனர்’. நாம் இங்கிருந்து பார்ப்பதால் அதில் என்ன ஓவியம் இருக்கிறது என்று புலப்படவில்லை பல வண்ணங்களில் தெரிகிறது அவ்வளவுதான். இதற்கிடையில்
பணியில் ஈடு பட்டிருக்கும் சொக்கன் இதோடு நான்கு ஐந்து முறை கண்ணில் பட்டு விட்டான் மாறனுக்கு. வேலை நேரத்தில் அங்கும் இங்கும் அவன் அலைந்து கொண்டிருப்பது தன்னை தேடித்தான் என்பது அவனுக்கு புரியாமலும் இல்லை.
“நேற்றுதான் இங்கு நம்மை பார்த்தான் அதற்குள் நாம் இங்குதான் இருப்போம் என்பதை மறந்து விட்டு தேடுகிறான் திருடன்” என்று தனக்குள் எண்ணியபடி மெலிதாக சிரித்து கொண்டு வேலையில் ஈடுபடலானான். சிறிது நேரத்தில் மோர்கார பெண்மணிகள் வரத்துவங்கி இருந்தனர்.
“பணியாளர்கள் அனைவரும் வந்து தகை ஆற்றிகொள்ளுங்கள்” என்று யாரோ கூவும் சத்தம் கேட்டு அவரவர் பணிகளை விட்டு விட்டு இறங்கி போய் கொண்டிருந்தனர். நேற்று மதியத்திலிருந்து இடைவிடாது பொளிந்ததில் எண்ணத்தில் இருந்த வடிவம் உளியின் வழியே இறங்கி கல்லில் நிலை கொண்டு விட்டதில் மாறனுக்கு மனம் ஆனந்த பட்டது. உளியை கீழே வைத்து விட்டு ஒருமுறை தொட்டு தடவி பார்த்து அகமகிழ்ந்தவனாக கீழே இறங்கி சொக்கனை தேடி சென்றான்.
ஆங்காங்கு பணியாளர்கள் மோர் பருகி கொண்டிருந்தனர். மோர்கார பெண்கள் இடுப்பில் இருக்கும் தவளையிலிருந்து கலயத்தில் மொண்டு வழங்கி கொண்டிருந்தனர். தென்முக கடவுள் சன்னதி அருகே சொக்கன் யானையின் மேலிருந்து கீழே இறங்கி நின்று கொண்டிருந்தான். அவனருகே ஒரு மோர்கார பெண்மணியும் நின்று கொண்டிருந்தாள் அவள் சொக்கனுடன் எதையோ தீவிரமாக் பேசிகொண்டிருகிறாள் என்பது மட்டும் தெளிவாக தெரிந்தது. சொக்கன் இவனை பார்த்து விட்டான் ஆனால் முகத்தில் மலர்ச்சி இல்லை மாறாக குழப்ப ரேகை படிந்துள்ளது. “என்னவாக இருக்கும்?” என்று சிந்தித்த படியே நெருங்கி சென்று கொண்டிருந்தான். அந்த பெண் யாராக இருக்கும் என்று வாசகர்களுக்கு சொல்ல தேவை இல்லை, வாருங்கள் மாறனுக்கு முன்பே அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று நாம் பார்த்து விடுவோம்.
ஆலய வளாகத்திற்குள் வந்ததிலிருந்தே இந்த மாறன் எங்கு போனான் என்று தான் தேடிகொண்டிருந்தான் சொக்கன். ஆங்காங்கு ஒரு சில பணிகளை செய்தாலும் அவனை யாரும் அதை செய்யுங்கள் இதை செய்யுங்கள் என்று கோர வில்லை. நேற்று அரசியற் கையால் பரிசு பெற்றதிலிருந்து அவனது மரியாதையை அங்கு பெருகி இருந்தது. அதனால் மாறனை தேடுவதில் அவனுக்கு சிரமம் இல்லாமல் போயிற்று. நான்கு முறை ஆலயத்தை சுற்றிய பின்தான் அவன் முதற்கோபுரத்தில் நேற்று பொளிந்தது நினைவுக்கு வரவே அவனை நோக்கி வாயிலுக்கு செல்ல எத்தனித்த பொழுது மோர்கார பெண்கள் வந்திருந்தனர் “சரி பருகி விட்டு போவோமே” என்று அங்கு நிற்கும் ஒரு பெண்ணிடம் போக எத்தனித்தவனை யசோதை ஓடி வந்து மறைத்து ஒரு கலயத்தில் மோரை மொண்டு கொடுத்தாள். அதனை சிரித்த படி வாங்கி பருகி கொண்டே
“தாங்கள் மருத்துவரின் மகள் தானே!!! ஏன் இங்கு மோர் விற்க வந்துள்ளீர்கள். அன்றைக்கு கூட என்னை தெரிய வில்லையா என்று கேட்டீர்களே நினைவிருக்கிறதா?” என்று கேட்டு வேலியில் போகிற ஓணானை எடுத்து வேட்டிக்குள் விட்டு கொண்டான் சொக்கன்.
“அப்பாடா இப்பொழுதாவது கேட்டீர்களே !! என் முகம் கூட உங்களுக்கு நினைவில் இருக்கிறதா? இத்துணை நாட்களாக நான் தங்களையே சுற்றி சுற்றி வருகிறேன் அதுகூட உங்களுக்கு தெரிய வில்லையா?” ஒருவகையான ஆனந்தமும், படபடப்பும் கலந்த குரலில் பேசினாள் யசோதை.
“ஆங்.. என்னது? என்னை ஏன் தாங்கள் பின் தொடர வேண்டும் ?” உண்மையாகவே குழப்பத்துடன் கேட்டான் சொக்கன்.
தன்னை அவனும் காதலிக்கிறான் அதனை சரியான நேரத்தில் வெளிபடுத்துவான் என்று கனவு கண்டு கொண்டிருந்த அந்த பேதை பெண்ணிற்கு சொக்கனின் இந்த அதிர்ச்சி கலந்த விசாரணை மனதில் நெருஞ்சி முள்ளாய் தைத்தது. கண் கலங்க பேசத்துவங்கினாள்.
“என்ன வீரரே இப்படி கூறுகிறீர்கள். உண்மையில் நான் தங்களை பின் தொடர்வதையும், தங்கள் மீது கொண்டுள்ள விருப்பத்தையும் அறியாமல்தான் என்னை பார்த்து கொண்டும், நான் இருக்கும் இடத்தை சுற்றி சுற்றி வந்தும் தேடினீர்களா?
“நீ என்ன சொல்கிறாய் என்று எனக்கு புரிய வில்லை பெண்ணே!!! நான் எப்பொழுது உன்னை தேடினேன் என்ன உளறுகிறாய்?, உன்னை யானைக்கு மருத்துவம் பார்க்கும் பொழுது பார்த்தேன் அதன் பின் இன்றுதான் பார்கிறேன்” என்று ஒரேடியாக சொல்லி முடித்தான் சொக்கன். அவனது குரலில் கொஞ்சம் கோவமும் தூக்கலாக இருந்தது.
கண்களில் இபோழுது நீர் வழிய துவங்கி விட்டது யசோதைக்கு
“ஐயோ!!! இதென்ன வேதனை? ஏன் இப்படி ஈட்டி போன்ற சொற்களால் என் இதயத்தை துளைக்கிறீர்கள்?. உண்மையில் தாங்கள் என்னை காதலிக்க வில்லையா? இதற்கு பதில் அந்த யானையை விட்டு என்னை மிதிக்க செய்து கொன்று விடுங்கள்!!. தங்களது அன்பும் காதலும் எனக்கு கிடைக்காத பொழுது இனி இந்த உலகத்தில் நான் இருந்தென்ன பயன்!!???”
‘இதோ பார் பெண்ணே இது ஆலயம். நீ இவ்வாறு என்னிடம் பேசுவதே பெருங்குற்றம், யாரேனும் பார்த்தால் நம் இருவருக்குமே அவப்பெயர். நான் உன்னை காதலிக்க வில்லை வீணாக கற்பனை செய்து கொண்டு கவலை படாதே என்னை விட வேறொரு திறமையான ஆடவன் உனக்கு துணையாக அமைவான் தயவு செய்து உன்ன மனதை மாற்றி கொள்”
“போதும் போதும் நிறுத்துங்கள்!! இனி நான் வேறொரு ஆண் மகனை நினைத்து கூட பார்க்க இயலுமா? அப்படி நினைத்தால் நானும் ஒரு தமிழ் குல பெண்ணா? என் உயிர் போனாலும் போகுமே தவிர உங்களை அன்றி வேறொருவனை நான் இனி நினைக்க வாய்ப்பு இல்லை” என்று அவள் கூறும் பொழுது மாறன் வந்து கொண்டிருப்பதை சொக்கன் பார்த்தான்.
“அவனுக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்தால் நம்மை தவறாக் எண்ணுவானோ? இந்த பெண்ணிடம் தேவை இல்லாமல் ஆசையை வளர்த்து விட்டோம் என்று எண்ணி நம்மிடம் பேசாமல் போய் விட்டால் என்ன செய்வது” என்று குழம்பிய படியே
“இது சரியாக வராது நீ முதலில் புறப்படு”என்று முன்னோக்கி நடக்கவும்
“எல்லாம் சரியாகத்தான் வரும் அடுத்த முறை நாம் சந்திக்கும் பொழுது எனக்கான நற்செய்திக்காக காத்திருப்பேன் இல்லை என்றால் எமனுக்கு என் உயிரை படைத்திருப்பேன்” என்று அழுத படி கூறி விட்டு யசோதை அங்கிருந்து நகரவும் மாறன் அங்கு வரவும் சரியாக இருந்தது.
“என்ன சொக்கா ஏன் அந்த பெண் அழுகிறாள் அவளிடம் ஏதும் வம்பு செய்து விட்டாயா?” என்று மாறன் கேட்டான்
“இல்லை... ம்ம்,.... கும்...!! அன்ஹ்க்!!!! இல்லை.... அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லையே மோரில் ஏன் இவ்வளவு உப்பு போட்டிருக்கிறாய் என்று கேட்டேன் அதற்குள் அந்த பெண்ணுக்கு அழுகை வந்து விட்டது அவ்வவளவுதான்” தடுமாறிய படி சமாளித்தான் சொக்கன்.
“இவ்வளவுதானா நான் என்னவோ? ஏதோ? என்று அஞ்சி விட்டேன்’புலியை முறத்தால் அடித்த பெண்கள் வாழ்ந்த இந்த மண்ணில் சிறு சொல்லை கூட பொறுக்க முடியாத பெண்கள். பாவம்!!!, நீதான் கொடுமை காரனாயிற்றே உன்னை பார்த்தே பயந்திருப்பாள் அவள். சரி வா உனக்கு ஒரு பரிசு காத்திருகிறது “ என்று ஆசை நாயகனின் அகன்ற தோளில் கையை போட்டு இழுத்து சென்றான் மாறன்.
“ஆஹா என்மீது இவனுக்கு எவ்வளவு நம்பிக்கை” என்று வியந்த படியே தாய் ஆட்டின் பின்னால் ஓடும் குட்டியை போல அவன் பின் சென்றான் சொக்கன்
“என்ன பரிசு மாறா எனக்கு தாள வில்லை உடனே கூறு என்று அவனை அவசர படுத்தினான் சொக்கன்”
“பொறு பொறு உன்னிடம் தானே முதலில் காட்ட போகிறேன் அந்த பரிசு உயரமான் இடத்தில் இருக்கிறது. வா வா என்று அவனை அழைத்து சென்றான் மாறன். அவர்கள் இருவரும் இரண்டாம் திருவாயிலை கடந்து வெளியேறிய பொழுது அங்கு எதிர் பட்ட ஒருவன் சொக்கனை அடையாளம் கண்டு அழைத்தான்.
“டேய் சொக்கா!!” சத்தம் கேட்டு திரும்பிய சொக்கன் முகம் மகிழ்ச்சியில் விரிய மாறனின் முகம் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தது.
“அட நரேந்திரா!! என்ன ஆச்ச்சர்யம் நேற்று கூட உன்னை நினைத்து கொண்டேனடா!! இன்று பார்ப்பேன் என்று கருத வில்லை. “என்றான் ஆச்சர்யம் விலகாத சொக்கன்.
“ஆஹா அப்படியா? ஆமாம் நீ என்ன இங்கு சுற்றுகிறாய்?”
“நாங்கள் ஆலய பணியில் ஈடுபடுத்த பட்டுள்ளோம். நீ என்ன திடீர் விஜயம்”
“நானும் ஆலய பணிக்கு தானடா வந்திருக்கிறேன். சாந்தார நாழியில்* ஓவியம் தீட்டும் பணி துவங்க விருக்கிறதல்லவா? அங்கு தீட்ட போகும் ஓவியர்களில் நானும் ஒருவன்”
இவர்கள் பேசிகொண்டிருக்கும் இடைவெளியில் மாறன் சொக்கனின் கையை பிடித்து புதியவன் கவனிக்காத மாதிரி கிள்ளினான். என்னவென்று திரும்பிய சொக்கனை பரத்ததும். “வா போவோம் எவ்வளவு நேரம் இன்னும் அளப்பாய்?’” என்று கண்களாலேயே கடிந்தான் மாறன்
“சரிடா நீ எங்கு தங்கி இருக்கிறாய்”
“படைவீரர் பாசறைக்கு அருகில் எங்களுக்கு இடம் ஒதுக்க பட்டுள்ளதடா” அங்குதான் தங்குவோம்”
“ஆஹா!! நாங்களும் அங்குதான் தங்குவோம் அப்படியானால் நாம் பிறகு சந்திப்போம் இபோழுது வேறு வேலை இருக்கிறது நான் வரட்டுமாடா?” என்று நாசூக்காக கழன்றான் சொக்கன்.
புதியவனோ மாறனை ஒரு மாதிரி ஏற இறங்க பார்த்து விட்டு”ம்ம்ம்ம் சரி கிளம்பு பார்க்கலாம்” என்று அங்கிருந்து அகன்றான்
“யாரவன்? பார்வையே சரி இல்லையே?” இது மாறன்
“அவனா? அவன் வீரநரேந்திரன் எனது நண்பன் எங்களது ஊர் அருகே தான் அவனுக்கும் இல்லம். சிறந்த ஓவியன், ஓவியம் பயின்று சோழ தேச ஓவியர்களின் தலை சிறந்த ஓவிய குழுமத்தில் பணி புரிகிறான் இங்கு பணி புரிய வந்திருக்கிறான் போலும்” என்று சொக்கன் முடிப்பதற்குள்
“ம்ம் போதும் போதும் வர்ணனையெல்லாம் பலமாகத்தான் இருக்கிறது மூடி கொண்டு வா” என்று பொய்யாக அதட்டிய படி நடந்தான் மாறன்
“சொக்கன் சிரித்த படியே மாறனுக்கு தன் மீது இருக்கும் அளவு கடந்த அன்பின் வெளிபாடு இது என்று நினைத்த வாறே பின் தொடர்ந்தான். பின் இருவரும் முதற் கோபுரத்தின் மீது ஏறி ஏற்கனவே மாறன் சிலை வடித்த இடத்தை அடைந்தனர்’
“சொக்கா நேற்றிரவு எனக்கு என்ன பரிசு தர போகிறாய் என்று கேட்டாயே அதன் படி நான் உனக்கு வழங்க போகும்பரிசு இதுதான்” என்று மாறன் கை நீட்டிய இடத்தை பார்த்த பொழுது அங்கு கஜசம்ஹார மூர்த்தியின் (யானையின் தோலை உரித்து போர்த்தி கொண்டு அதன் தலை மீது நடனம் புரியும் சிவனின் ஒரு வடிவம்) உருவமும் அதன் அருகில் ஒரு வீரன் யானையின் மீது அமர்ந்து அதனை அடக்கும் காட்சியும் வடிக்க பட்டு இருந்தது. அந்த யானையின் தும்பிக்கையில் ஒரு அம்பு தைத்திருப்பது தத்ரூபமாக் இருந்தது. மேலும் அருகில் ஒரு கோபுரத்தின் மீது ஒரு சிற்பி ஆனையடக்கும் காட்சியை வடிப்பது போலவும் தத்ரூபமாக வடித்திருந்தான் மாறன். ஆனால் சிற்பியின் முகம் தெரியாமல் பின்புறம் மட்டும் தெரியும் படி இருந்தது.
மிக சிறிய சிற்பம் தான். ஆனால் மிக தெளிவாக நுணுக்கமாக வடிக்க பட்டிருந்தது. முதலில் சாதரணமாக எண்ணிய சொக்கனுக்கு, அந்த மூர்த்தியின் முகமும் வீரனின் முகமும் ஏற்கனவே பார்த்த முகம் போல தோன்றிற்று. நன்கு யோசித்து பார்த்தான். அது ஆடியில் அடிக்கடி பார்க்கும் அவனது முகம் தான் என்பது விளங்கியது. இரண்டு சிற்பங்களில் இருக்கும் முகமும் அச்சு அசலாக சொக்கனை ஒத்திருக்கும் படி செதுக்கி இருந்தான் மாறன். கீழிருந்து பார்பவர்களுக்கு கஜசம்கார மூர்த்தியின் உருவம் பெரியதாக தெரியும்படியும் யானை வீரன் தெரியாத படியும் நுணுக்கமாக வடித்திருந்தான் மாறன்.
ஆச்சரியம் விலகாத சொக்கனின் காதுகளில் மாறன் பேசுவது கேட்டது.
“சொக்கா மாமன்னர்..... எழுப்பும் இந்த பார் போற்றும் கற்றளி இருக்கும் வரை இந்த சிற்பமும் இருக்கும். இந்த சிற்பம் இருக்கும் வரை நம் காதலும் இருக்கும். சாதரணமாக பார்பவர்களுக்கு இது வெறும் சிற்பம் தான் ஆனால் நமக்கு இது நம் காதல் சின்னம். இது தான் நான் உனக்கு அளிக்கும் பரிசு போதுமாடா? என்று கேட்டான்
சொக்கனுக்கு கண்ணீர் முட்டி கொண்டு வந்தது வார்த்தைகள் எழ வில்லை
“மாறா என்னை மன்னித்து விடடா நேற்று அற்ப பொருளை உணக்கு வழங்கி விட்டு பெருமிதம் அடைந்திருந்தேன் ஆனால் இன்றைக்கு உன் காதல் கடலினும் பெரிதுன்னு சொல்லாம சொல்லி விட்டயடா? நீ எனக்கு கிடைத்தது நான் செய்த பாக்கியம் என்று கூறி கொண்டே அவனை அணைக்க முற்பட்டான் சொக்கன் தன்னை மறந்து.”
“ம்ம்... அய்யா இது பள்ளியறை அல்ல கோபுரம், நமது உறவு இந்த தஞ்சைக்கே தெரிந்து விடும் பார்த்து என்று பொய்யாக அதட்டி அவனை சுய நினைவுக்கு கொண்டு வந்தான். பின் இருவரும் கீழே இறங்கினர்.
“ஆம் சொக்கா உறையூர் செல்வது பற்றி அனுமதி வாங்கி விட்டாயா??”
“ம்ம் இன்னும் இல்லை தங்கம் மாலையில் தான் குழுத்தலைவர் வருவார் அவரிடம் கேட்கிறேன் முடிந்த அளவு நாளை புறப்படலாம் தயாராக இரு!!
மாறன் தனக்களித்த பரிசை நினைத்தும் நாள் முழுதும் மாறனுடன் இருப்பதை நினைத்தும் நாளை புறப்பட இருக்கும் உறையூர் பயணத்தை நினைத்தும் சொக்கன் சொக்கி போயிருந்தான். ஆனால் காலையில் ஒரு பெண்ணின் மனதை காய படுத்தியதையோ, அவள் காயப்பட்ட மனதை பற்றியோ, அவளது காதலை பற்றியோ அவன் நினைத்து கூட பார்க்க தயாராக இல்லை.
குறிப்பிட்ட வேலையை மிக சிறப்பாக முடித்துள்ளதாக தலைமை சிற்பி வழங்கிய பாரட்டாலும் உறையூர் சென்று வர கொடுத்த அனுமதியை நினைத்தும் நாள் முழுவதும் சொக்கனுடன் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் இரவில் இலுப்பை தோப்பில் நடக்க போகும் லீலைகளை நினைத்தும் மாறனும் ஆனந்தத்தில் இருந்தான்.

தேய்பிறை நிலவு மங்கிய ஒளியை பாய்ச்சி கொண்டிருக்கும் இரவு வேலையில் இலுப்பை தோப்பில் சொக்கன் கூறிய செய்தி மாறனுக்கு அவ்வளவாக உவப்பாக இல்லை.
“என்ன சொக்கா நாளை புறப்படுவதில் என்ன குழப்பம் ஏன் நாளை வேலை?”
“எனக்கும் குழப்பமாக தான் இருக்கிறது கடந்த வாரம் தான் யானைக்கு பரிசோதனை செய்ய பட்டது ஆனால் அதனுடைய ஓலை குறிப்பில் நாளைய தினம் பரிசோதனைக்கு வர வேண்டும் என்று குறிப்பு உள்ளது”
“போன முறை சென்ற பொழுது குறிக்க பட்டுள்ளது. அதனால் தவிர்க்க முடிய வில்லை எப்படியும் மதியத்திற்குள் முடிந்து விடும் மாலை வேலையில் புறப்பட்டு விடலாமடா”. என்று கூறிய சொக்கன் மனது மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. அது நாளை குறித்த நேரத்தில் உறையூர் புறப்பட முடியாதோ என்ற ஏக்கமாக இருக்கும் என மாறன் எண்ணினான்.
ஆனால் சொக்கன் அங்கு போனால் யசோதையை பார்க்க நேரிடுமே என்றுதான் குழம்பி உள்ளான் என்பது மாறனுக்கு தெரிய வில்லை. எது எப்படியோ நாளைய பொழுது ஒரு மறக்க முடியாத நாளாக விடிய போகிறது. ஒரு வாரத்திற்குள் மீண்டும் ஏன் யானைக்கு பரிசோதனை? சொக்கன் போகும் பொழுது யசோதையின் மனநிலை என்ன? அறிந்து கொள்ள காத்திருங்கள் அடுத்த வாரம் வரை
                                     


                                                                                                       14              
                                                                                                          உறை  யூர் பயணம்



ஆசை நாயகனுடன் ஆவலாய் ஊர் சுற்றலாம் என்று இருந்த சொக்கன் மிகுந்த சலிப்புடனும் குழப்பத்துடனும் யானையை ஒட்டி கொண்டு மருத்துவர் இல்லம் நோக்கி போய்கொண்டிருந்தான். எப்படி இருந்தாலும் மாலைக்குள் உறையூர் கிளம்பி விடலாம் என்றாலும் அவனது குழப்பத்திற்கு சில காரணங்களும் இருந்தது. கடந்த முறை அவனுடன் பரிசோதனைக்கு சக வீரர்கள் பலர் வந்திருந்தார்கள். ஆனால் இன்றோ அவன் மட்டும் தான் போய் கொண்டிருந்தான். கடந்த முறை உடன் வந்தவர்களில் சிலருக்கு மறு வருகை நாள் குறிப்பிட பட்டிருந்தாலும் தனக்கு மட்டும் இவ்வளவு விரைவாக அதுவும் தனியாக தியதி குறிப்பிட்டிருப்பதை என்னும் பொழுது அவனுக்கு மேலும் குழப்பங்கள் கூடின. மாறன், உறையூர், யசோதை, யானை என்று சிந்தித்து கொண்டிருந்த மாறன் சாலையில் சென்று கொண்டிருந்த சில மொட்டை தலை மனிதர்களை பார்த்து வியந்தான்.
“ஒஹ் சமண சமய துறவிகளா??” ஆஹா நமது மன்னருக்குத்தான் எத்தனை பரந்த உள்ளம். முழுக்க முழுக்க சைவ சமயத்தை பின்பற்றும் நாட்டுக்குள் வேற்று மதத்தினர் எத்தனை சுதந்திரமாக நடமாடுகிறார்கள்!!! என்ன நமது சோழ தேசத்தின் பெருமை வாழ்க சோழம்!!! வாழ்க சோழம்!!! என்று மனதிற்குள் எண்ணிய பொழுது சல சலத்து ஓடும் காவிரியை அதன் மீது உள்ள கற்பாலத்தில் ஏறி கடந்து கொண்டிருந்தான் சொக்கன். கடந்த முறை இவ்வழியே வந்த பொழுது யானைகளால் சிறிது நெரிசல் ஏற்பட்டது. அதனால் நதியின் ஓட்டத்தை ரசிக்க முடிய வில்லை சொக்கனால். ஆனால் இன்று ஆர்ப்பரித்து ஓடும் காவிரியின் போக்கை பார்த்த பொழுது அவனது மனம் சொல்லவொண்ண உற்சாகத்தில் துள்ளி குதித்தது.
“சோழ தேசம் இத்தனை செழிப்புடன் உள்ளதென்றால் அது இந்த நதியால் தான், மாடமாளிகை கூட கோபுரங்களால் இன்று தஞ்சை மிளிர்கிறது என்றால் அது இந்த நதியால் தான், பசி என்றால் என்னவென்று கேட்கும் அளவிற்கு இன்று மக்களும் ஏனைய உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறார்கள் என்றால் அதுவும் இந்த நதியால்தான், குடத்திலிட்ட விளக்காய் இருந்த சோழ தேசம் இன்று குன்றிலிட்ட விளக்காய் கடல் கடந்தும் விரிவடைந்துள்ளது என்றால் அதுவும் இந்த நதியால்தான் , இத்தகைய வளம் கொழிக்கும் நாட்டில் நான் வந்து பிறக்க என்ன தவம் செய்தேனோ தெரிய வில்லை, அம்மா காவிரி தாயே!! உன்னை வணங்குகிறேன்!! என்று மானசீகமாய் வணங்கிய பொழுது மருத்துவரின் மனையை நெருங்கி கொண்டிருந்தான் சொக்கன்.
கடந்த முறையை போல இன்றும் ஆங்காங்கு மருத்துவர்களும், அவர்தம் உதவியாளர்களும்,கால்நடைகளுக்கு மருத்துவம் பார்க்க வந்த மக்களும், குழுமி இருப்பார்கள் என்று நினைத்தவனுக்கு அந்த இடமே வெறிச்சோடி கிடந்ததது வியப்பாக இருந்தது. “என்ன ஆச்சர்யம் இந்த இடமே வெறிச்சோடி இருக்கிறது?” சொக்கன் தன்னை தானே கேட்டு கொண்டான்.
பட்டிகளில் அடைக்க பட்டிருந்த ஆடுகளும், தொழுவத்தில் அடைக்க பட்டிருந்த மாடுகளும் மேய்ச்சலுக்கு ஒட்டி செல்ல பட்டிருந்தன. அங்கிருந்த மரத்தடியில் ஒருவர் காலுடைந்த ஆடு ஒன்றிற்கு கட்டு போட்டு கொண்டிருந்தார் அருகில் ஒரு பெண்மணியும் நின்றிருந்தாள். மருத்துவரின் இல்லத்தில் மட்டும் பெண்கள் சிலர் அளவளாவி கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒரு பெண்மணி மட்டும் விரைந்து இல்லத்திற்குள் நுழைந்ததும் தெரிந்தது.
யானையின் மணி ஓசை கேட்டு கவனம் திரும்பிய அந்த மருத்துவர் நிமிர்ந்து நோக்கிய பொழுது நேற்று ஆனையை அடக்கிய வீரன் என்று அடையாளம் கண்டு எழுந்து வந்தார். அதற்குள் சொக்கனும் இறங்கிவிட்டிருந்தான்.
“வணக்கம் வீரரே!! யானைக்கு ஏதும் உடல் நல குறைவா??”
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை ஐயா!! இன்று பரிசோதனைக்கு வரும்படி குறிப்பு உள்ளது அதான் யானையை ஓட்டிகொண்டு வந்தேன்?”
“என்ன?? இன்று வர சொல்லி குறிப்பு உள்ளதா?? என்ன சொல்லுகிறீர் நன்றாக பாருங்கள் இன்று யாரையும் வர சொல்லி இருக்க மாட்டார்களே”
“இதோ பாருங்கள்” என்று அந்த ஓலை நறுக்கினை எடுத்து காட்டினான் சொக்கன் அதனை வாங்கி பார்த்த மருத்துவனும்
“ஆம் இன்றுதான் வர சொல்லி இருக்கிறது ஆனால் இன்று துவாதசி ஆயிற்றே மருத்துவர் மாதா மாதம் இந்த நாளில் திருவரங்கம் போய்விடுவாறே அவருடன் மற்ற மருத்துவர்களும் சென்றுள்ளனர் நான் மட்டும் தான் அவசர பணிகளுக்காக இருக்கிறேன். பிறகு எப்படி இன்று வர சொல்லி இருப்பார்? இதில் ஏதோ குளறுபடி இருக்கிறது தயவு செய்து பொறுத்தருள்க. மருத்துவர் வந்ததும் அவரிடம் தெரிவித்து தங்களின் மறுவருகை நாளினை தெரிவிக்கிறோம்” என்று கூறி கொண்டிருந்த பொழுது அங்கு யசோதை வந்து விட்டிருந்தாள்.
“பொறுங்கள் மருத்துவரே!! அவர் சரியாகத்தான் வந்திருக்கிறார். இவரை இன்று வர சொல்லி இருப்பதாக தந்தை என்னிடம் கூறி சென்றுள்ளார். சில மருந்துகளை வழங்க சொல்லி கொடுத்துள்ளார், தாங்கள் புதியவர் ஆதலால் இந்த பொறுப்பை என்னிடம் கொடுத்துள்ளார். தாங்கள் சென்று பணியை தொடருங்கள்.” என்றாள் யசோதை.
“அப்படியா சரி தாயே!! நான் வருகிறேன்” என்று அந்த கட்டு போடும் பணிக்கு திரும்பினார் அவர்.
“இவ்வளவு அதிகாரத்துடன் பேசும் பெண்ணா நேற்று நம்மிடம் அழுது விட்டு சென்றாள்?” என்று நினைத்து கொண்டிருந்த சொக்கன் வேறு எங்கோ பார்த்து கொண்டிருந்தான்.
“வாருங்கள் வீரரே!! என்ன முடிவு செய்துள்ளீர்கள்? என் காதலை ஏற்று கொண்டு விட்டீர்களா?” மிகுந்த ஆவலுடன் அவள் கேட்டாலும் அந்த குரலில் ஒரு இனம் புரியாத சோகம் குடி கொண்டிருந்தது.
“இதோ பார் பெண்ணே!! உன் தந்தை குறிப்பிட்ட மருந்துகளை கொடுத்தால் நான் புறப்பட்டு விடுவேன். அதை விடுத்து வேறெதுவும் நான் இங்கு பேச வர வில்லை. நீ சென்று அந்த பொருட்களை கொண்டுவா நான் இங்கேயே காத்திருக்கிறேன். எனக்கு பல வேலைகள் உள்ளது.”
“என்னை புரிந்து கொள்ளுங்கள் சுவாமி!! ஏன் என்னை நிராகறிக்கிரீர்கள் உங்கள் உள்ள கோயிலில் இடம் பெயரும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்காதா?” நான் அழகாயில்லை என்று கருதுகிறீர்களா? இல்லை வேறு எதுவும் காரணமா?”
“நீ இவ்வாறு பேசுவது மற்றவர்களுக்கு தெரிந்தால் நம் நிலைமை என்ன வென்று தெரியுமா? உன் தந்தையின் மானம் கப்பலேறி விடும் போய் அந்த மருந்துகளை........”” அவன் முடிப்பதற்குள் யசோதை குறுக்கிட்டாள்.
“சுவாமி!! என்னை மன்னித்து விடுங்கள் தங்களை தனிமையில் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் நான்தான் இன்று பரிசோதனைக்கு வரவேண்டும் என்று தங்கள் ஓலையில் எழுதி விட்டேன். இது எனது தந்தைக்கு தெரியாது.
அவர் எந்த மருந்தும் கொடுக்க வில்லை.”
(இந்த இடத்தில கடந்த முறை பரிசோதனைக்கு வந்த பொழுது சொக்கனுக்கான ஓலையை யசோதை தான் எழுதினாள் என்பதை வாசகர்ளுக்கு நினைவூட்ட வேண்டியது நமது கடமை ஆகிறது.)
யசோதையின் கூற்றை கேட்டதும் சொக்கனுக்கு ஆத்திரம் பீறிட்டுகொண்டு வந்தது. “ச்சே நீயெல்லாம் ஒரு பெண்ணா?? உனக்கு எத்தனை உரம் இருந்திருந்தால் இப்படி நடந்து கொண்டிருப்பாய். இந்த செய்தி உன் தந்தைக்கும் மற்றவர்களுக்கும் தெரிந்தால் என்னையும் அல்லவா குற்றம் சொல்லுவார்கள்” சொக்கன் பொரிந்து தள்ளினான் யசோதைக்கு கண்கள் குளமாகி வழிந்தோடியது.
“இல்லை சுவாமி தங்களை சந்திக்கும் ஆவலில் தான் செய்து விட்டேன் தவறுதான் என்னை மன்னித்து ஏற்று கொள்ள மாட்டீர்களா??” உங்களுக்காக இத்தனை துணிச்சலாக நான் செயல் பட்டிருப்பதில் கூட என் காதல் உங்களுக்கு விளங்க வில்லையா? ஏன் உங்களுக்கு என்னை பிடிக்க வில்லை சொல்லுங்கள்?”
“தேவை இல்லாமல் மனதில் ஆசையை வளர்க்காதே பெண்ணே!! உனது காதல் எனக்கு புரிகிறது!! ஆனால் என்னால் அதனை ஏற்று கொள்ள முடியாது புரிந்துகொள்”
“ஏன் ஏற்று கொள்ள முடியாது சொல்லுங்கள் சொல்லுங்கள்”
“நான் வேறொருவரை விரும்புகிறேன் பெண்ணே!!! என் உடல் பொருள் ஆவி எல்லாம் அவருக்குத்தான் சொந்தம், நான் வேறொருவருக்கு உரிமையான பொருள். புரிந்து கொள்” என்று சொக்கன் கூறிய வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் இரும்பை காய்ச்சி ஊற்றியது போல இருந்தது.
அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் நிற்கும் யசோதையின் பதிலை பொருட்படுத்தாதவனாய் சொக்கன் யானையை குனிய சொல்லி மேலேறி அமர்ந்து கொண்டு புறப்பட்டு விட்டான். அதற்குள் தூரத்தில் இருந்து பார்த்த ருக்மணிக்கு யசோதை அழுவது தெரிய, அவளும் அருகில் வந்து விட்டாள். யசோதையின் தோழிகள் தவிர வேறெவரும் அங்கு இல்லை என்பதாலும் மருத்துவரும் அவருடன் நிற்கும் பெண்ணும் மருத்துவத்தில் கவனமாக இருந்ததாலும் இங்கு நடந்தவற்றை யாரும் கவனிக்கவில்லை.
“என்னடி என்ன ஆயிற்று? அழாதே யசோதை!!” அருகில் வந்து அவள் தோளை பற்றி உலுக்கினாள் ருக்மணி.
கண்களில் வழியும் நீரை துடைக்காமல் அவளை பார்த்து ஒன்றும் பேசாமல் அழுதுகொண்டே வீட்டினுள் சென்று மறைந்தாள்.

யசோதையால் ஏற்பட்ட மன சஞ்சலத்தில் இருந்த மாறன் நேராக மாறனை காண ஆலயத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தான். ஆலயத்தின் கட்டுமான பணிகள் ஏறக்குறைய முடிவடைந்து விட்ட நிலையில் பெரிய கோயில் வளாகம் குடமுழுக்கிற்கு தயாராகி கொண்டு இருந்தது. ஆலயத்தின் வெளிப்புறம் தென்புறத்தில் இருந்த பெரிய திடலில் வேள்வி சாலை அமைக்கும் பணிகள் துவங்கப்பட்டு பெரிய அளவில் கொட்டகைகள் அமைக்க பட்டு கொண்டு இருந்தன. அதனருகே சூளையில் வைத்து சுடப்டாத பச்சை கற்கள் அடுக்க பட்டு இருந்தது. அருகில் சதுர்வேதி மங்கலத்தில் இருந்து வந்த அந்தணர்கள் வேள்வி சாலையின் நீள,அகலம், அதில் அமைக்க பட வேண்டிய குண்டங்கள், இறை ஆசனங்கள், வாசல்கள் போன்றவற்றை பணியாளர்களுக்கு விளக்கி கொண்டிருந்தனர்..
அவர்களை தாண்டி உள்ளே நுழையும் பொழுது பொற்கொல்லர்கள் பலர் சிறு சிறு ஆணிகளை வைத்து தட்டி கொண்டு இருந்தனர் அருகில் ஆலய விமானத்தில் பதிக்க பட வேண்டிய தங்க தகடுகள் அடுக்க பட்டிருந்தன. இவற்றை கண்டதும் சொக்கனுக்கு எதுவும் விளங்க வில்லை. அவர்களை கடந்து சென்ற பொழுது அங்கு மாறனும் ஏனைய சிற்பிகள் பலரும் அமர்ந்து உரையாடி கொண்டிருந்தனர். சொக்கனை கண்டதும் மாறன் அவர்களிடும் இருந்து எழுந்து வந்தான்.
“என்ன சொக்கா!! ஏன் முகம் வெளிறி காணப்படுகிறாய் என்ன விஷயம் ?” அவனது முகத்தை பார்த்ததும் மாறன் அவனிடம் குடி கொண்டிருந்த குழப்பத்தயும், சோகத்தையும் கண்டு கொண்டான்,
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை!! தலை வலிப்பது போல உள்ளது!!”
“ஆஹா வா! மருத்துவரிடம் சென்று வருவோம்!!”
“இல்லை இல்லை அதெல்லாம் வேண்டாம் மாறா இப்பொழுது குறைந்து விட்டது”
“எனக்கு ஒன்றும் அப்படி தெரிய வில்லையே.!! சரி யானைக்கு மருத்துவ பரிசோதனை முடிந்ததா?? மாலை உறையூர் புறப்படலாமா??”
“”புறப்படலமடா!!! அந்தி சாயும் பொழுது நான் ஆலய வாசலில் காத்திருக்கிறேன் நீயும் முன்னதகாவே சென்று தயாராகி வந்து விடு குதிரை இருகிறதல்லாவா?”
“ம்ம் இருக்கிறது. சரி நீ போய் ஓய்வெடுத்துக்கொள் மாலை பார்க்கலாம்” என்று மாறன் கூறியதை கேட்டு திரும்பி யானையை நோக்கி நடக்க துவங்கியவன் திரும்பி
“மாறா.!!” என்று அவனை அழைத்து ஏதோ சொல்ல வந்தவனாய் தயங்கி நின்றான்
“என்ன்ன சொக்கா?? என்ன விஷயம் சொல் ஏன் ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறாய்?”
“ஆஹ!! அது! அது!! ஒன்றும் இல்லை!! ஆமாம் இதென்ன பொற்கொல்லர்கள் ??
இவர்களுக்கு இங்கென்ன வேலை?” பேச்சை மாற்றினான்
“இதற்குத்தான் இப்படி மென்று முழுங்கினாயா? விண்முட்டும் இந்த கோபுரம் முழுவதும் மாமன்னர் தங்க தகடுகளால் போர்த்தி பொன் வேய போகிறார் அல்லவா?/ அதான் அதற்கான பணிகளை மேற்கொண்டு உள்ளனர் கொல்லர்கள். குடமுழுக்கிற்கு இன்னும் சில நாட்கள் தானே இருக்கிறது? அநேகமாக நாம் தஞ்சை திரும்பும் பொழுது தஞ்சை விழாகோலம் பூண்டிருக்கும் விமானமும் பொன் வேய பட்டிருக்கும். கும்பாபிஷேக தினத்தன்று நாமிருவரும் இன்பமாக ஊர் சுற்றலாம் இல்லையா சொக்கா?”
நிகழ்ச்சிக்காக எண்ணற்ற கலை நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்ய பட்டிருக்கிறதாம். அனைத்தையும் நீயும் நானும் சேர்ந்து கண்டு களித்து இன்புற வேண்டும் சொக்கா, என் மனம் இன்றே அந்த நாட்களை எண்ணி மகிழ்கிறது.”.
“ஆமாம் ஆமாம் உண்மைதான், சரி நான் புறப்படுகிறேன் நீ மாலை தயாராக இரு. வருகிறேன் என்று கூறி விட்டு சொக்கன் அங்கிருந்து புறபட்டான்.

மறுநாள் காலை சொக்கனும் மாறனும் தஞ்சையில் இருந்து அரைநாள் பயண தொலைவில் உள்ள ஒரு ஊரின் ஒதுக்கு புறமாக இருந்த மண்டபத்தில் கண்விழித்தனர். அவர்களின் குதிரை அருகில் உள்ள மரங்களில் கட்ட பட்டிருந்தது. நேற்று மாலை திட்டமிட்ட படி தஞ்சையில் இருந்து புறப்பட்ட இருவரும் உறையூர் செல்லும் ராஜ பாட்டையில் மக்கள் குடி இருக்கும் பகுதிகளில் வேகமாகவும் யாரும் இல்லாத இடங்களில் மிக மெதுவாகவும் பயணித்து பேசி கொண்டே வந்தனர். ஒரு கட்டத்தில் அடர்ந்த வனம் போன்ற பகுதி வந்ததும், இதற்கு மேல் இரவில் பயணம் செய்தலாகாது என்றெண்ணி மேற்சொன்ன மண்டபத்தில் கையோடு கொண்டு வந்திருக்கும் சில பழங்களை உண்டு விட்டு படுத்துகொண்டனர். இருவரும் ஒன்றாக இருக்கும் முதல் இரவு என்பதால் இருவருக்கும் அன்று முதல் இரவுதான்,. வெகுநேரம் கூடி பின் பேசி மகிழ்ந்தனர். இதில் சொக்கன் யசோதை பற்றிய சிந்தனைகளை அடியோடு மறந்தும் விட்டான்.
நேற்றிரவு வெகு நேரம் விழித்திருந்ததில் அயர்ந்து தூங்கி கொண்டு இருந்த சொக்கனை எழுப்பாமல் அவனது நெறியில் ஒரு முத்தத்தை பதித்து விட்டு எழுந்து போய் காலைகடன்களை முடித்து அருகில் ஓடிய காவிரியில் நீராடிவிட்டு வந்து சொக்கனை எழுப்பினான் மாறன்.
“சொக்கா.. சொக்கா... எழுந்திரு!! சொக்க!!’
“ம்ம்ம் என்னடா அதற்குள் எழுப்புகிறீர்கள் இருங்களடா” என்று கண்களை விழித்தவன் முழுமதி போன்ற மாறனின் முகத்தை கண்டு; தான் பாசறையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து சிரித்தான். பின் சொக்கனை இழுத்து அணைக்க முயன்றான்.
“ம்ம் முதலில் போய் நீராடி விட்டு வாருங்கள் அய்யா!! நாம் அருகில் இருக்கும் ஆலயம் எதிலாவது சென்று பூஜை முடிக்க வேண்டும் பிறகு துவங்கலாம் உங்கள் லீலைகளை” என்று கூறி சிரித்தான் மாறன்.
“ம்ம்ஹ்ஹும் ம்ம்ஹும்” என்று சிணுங்கியவாறே எழுந்து சென்றான் சொக்கன்.
இருவரும் நீராடி நெற்றி நிறைய திருநீறு அணிந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
செல்லும் வழியிலேயே ஒரு வேம்பின் அடியில் ஒரு சிவலிங்கம் ஆவாகனம் செய்ய பட்டிருப்பது கண்டு. அங்கு இறங்கி வழிபட்டனர். மாறன் யாழை பழிக்கும் வகையில் திருமுறை பாடல் ஒன்றை பாடினான். அதனை பாடும் பொழுது அவனது கண்களில் நீர் வழிந்தோடியது. சொக்கனுக்கு தன் நாயகனின் குரல் வளமும், அவனது பக்தியும் மிகுந்த பெருமையையும் வியப்பையும் வழங்கியது. பின் இருவரும் நிலத்தில் விழுந்து வணங்கி விட்டு குதிரையில் ஏறி பயண பட்டார்கள்.
“மாறா அருமையாக பாடினாயடா!!! இத்துணை நாட்களாக என்னிடம் சொல்லவே இல்லை நீ பாடுவாய் என்று!!. ஏழிசைமாறன் என்று உனக்கு பொருத்தமாகத்தான் பெயர் வைத்திருகிறார்கள் உன் இல்லத்தில்.”
அவன் இல்லத்தில் என்றதும் மாறனின் மலர்ந்த முகத்தில் ஒரு குழப்ப ரேகை படிந்தது.
“என்ன மாறா என்ன யோசனை?”
“இல்லை! இல்லை!! அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை எனக்கு மிகவும் பசிக்கிறதடா சொக்கா”
“ஹோ அதான் முகம் வாடி போயிருகிறதா? என் செல்வத்துக்கு. சரி இதோ!! மக்கள் வசிக்கும் பகுதி வந்து விட்டது ஏதேனும் சத்திரம் இருக்கும் நல்ல உணவாய் உண்ணலாம்” என்றான் சொக்கன்.
பின் இருவரும் சோழ பேரரசி செம்பியன் மாதேவியார் பெயரால் அந்த ஊரில் அமைக்க பட்டிருந்த அன்னசத்திரம் ஒன்றில் போய் அங்கு வழங்கப்பட்ட நீராகாரம், அரிசி கஞ்சி, முருங்கை கீரை துவட்டல், என்று எளிமையாக சிற்றுண்டியை முடித்து கொண்டு புறப்பட்டனர்.
“அப்பா........ இப்பொழுது தானடா!! நிறைவாக இருக்கிறது!! பசி வந்திட பத்தும் பறக்கும் என்பார்களே!! அது சரியாகத்தான் இருக்கிறது!! என்றான் மாறன்.
“ம்ம் சரிதான் மாறா!! நேற்றிரவு வேறு பழம் மட்டும்தான் உண்டோம் இல்லையா?” அதனால் இந்த உணவும் சாப்பிடவில்லை என்றால் கட்டி இருக்கும் கோவனம் கூட பறந்தால் ஆச்சர்ய படுவதற்கில்லை!! என்று சொக்கன் கூறியதை கேட்டதும் மாறன் அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தான்.
காதல் கொண்ட நாள் முதலே இலுப்பை தோப்பு தவிர வேறு எங்கும் தங்கள் காதலை வெளிபடுத்தி கொள்ளாததால்; இந்த பயணம் அவர்களுக்கு மேலும் இனிதாகவே இருந்தது. காலையில் சத்திரத்தில் இருந்து புறப்பட்டவர்கள் மேற்கு நோக்கி பயணித்ததால் அவர்களுக்கு வெயிலின் தாக்கம் தெரியாமல் இருந்தது சூரியன் உச்சிக்கு வந்துவிட்ட இந்நிலையில் பசியோடு எதிர்வெயிலும் சேர்ந்து கொண்டதால் கொஞ்சம் வாடி காணபட்டான் மாறன்.
“என்ன மாறா!! மீண்டும் பசிக்கிறதா??” எப்படியும் சிறிது தூரத்தில் ஏதேனும் சத்திரம் இருக்கும் இரு சாப்பிடலாம் “ என்றான் சொக்கன்
“பசி அதிகமாக இல்லை சொக்கா!! ஆனால் வெயில் வாட்டுகிறது” என்று அவன் கூறி கொண்டிருக்கும் பொழுதே கருமேகம் சூழதுவங்கி இருந்தது.
“அடிசக்கை!!! உனக்கு வெயில் தாள வில்லை என்ற உடனேயே சூரியன் கூட மூடி கொள்கிறதே!! என்று சீண்டினான் சொக்கன்.
இன்னும் மேலும் அவர்கள் பேசிக்கொண்டே சிறிது தூரம் கடப்பதற்குள் மழை தூற துவங்கி விட்டது.
“ஆஹா!! மழையும் வந்து விட்டதடா மாறா!! நனைந்து கொண்டே போக வேண்டும் போலிருக்கிறதே!!!”
“சரி சரி விரைந்து வா! அங்கு ஒரு மண்டபம் இருக்கிறது அங்கு போய் விடுவோம்.”
இருவரும் நுழைந்த அந்த பாழடைந்த மண்டபம் இருள் சூழ்ந்ததாக இருந்தது அந்த மண்டபத்திற்கு இரண்டு புறம் இருந்தது. சாலையை ஒட்டிய படி இருந்த பகுதியை விடுத்து பின் புறம் இருக்கும் அடர்ந்த காட்டை நோக்கிய மண்டபத்தின் மற்றொரு பகுதியில் இருவரும் நுழைந்தனர்.
 சாரல் அடிக்காத பகுதியில் குதிரைகளை கட்டினர். பின் அங்கிருந்த ஒரு மரத்தின் தழையை புடுங்கி தரையில் படிந்திருந்த தூசி, குப்பைகளை சுத்த படுத்தினான் சொக்கன். நீண்ட நாட்களாய் மக்கள் உபயோக படுத்தி இருப்பதற்கான அடையாளம் எதுவும் இன்றி காணப்பட்டது அந்த இடம். ஆங்கங்கு மூலையில் ஆட்டு பிழுக்கைகள் மட்டும் கிடந்தன. ஆட்டுகிடாயின் மீது வீசும் மொச்சை வீச்சமும் வீசி கொண்டிருந்தது அந்த மண்டபத்தில்.
“சொக்கா!! இந்த மண்டபம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருகிறதடா; நாம் மழை விட்டாலும் இன்றிரவை இங்கேயே கழித்து விட்டு செல்வோமடா!!”
“தங்கள் உத்தரவு எனது பாக்கியம், உங்களது அனைத்து தேவைகளையும் நிறைவேற்ற இந்த அடிமை காத்திருக்கிறேன்’” என்றான் சொக்கன்
“ம்ம் உனக்கு எப்பொழுதும் அதே நினைப்புதானடா!! சரி!! மழை விட்டதும் அருகில் எங்காவது போய் சாப்பிட்டு விட்டு இரவுக்கு தேவையான உணவையும் சேகரித்து வந்து விடுவோமடா” என்று மாறன் கூற சொக்கன் அதற்கு பதில் கூற. வெளியில் சாரல் மழை வீச, உள்ளே காதல் மழை வீசி கொண்டிருந்தது.
உலகத்தை மறந்து உறவாடும் இந்த உல்லாச பறவைகளுக்கு தெரிய போவதில்லை மறைக்க பட்ட உண்மைகள் தெரிய வரும் பொழுது காட்சிகள் மாற போகின்றன என்று.
                                                 
 



                                15
                 அத்தான் வந்திருக்கிறார்


பூலோக வைகுண்டமா? இல்லை பொன்னார் மேனியனின் கையிலாயமா? அல்லது ஆறுகாலமும் ஆடல் பாடல் நிகழும் அமராபதியா? என்று காண்போர் வியக்க, காணதவர் திகைக்க தரணிக்கெல்லாம் சோறிட்ட தஞ்சையம்பதி தன்னிகரில்லாத விழா ஒன்றிற்கு தயாராகி கொண்டிருந்தது.
ஆறேழு ஆண்டுகளாக அரும்பாடு பட்டு கட்டிய பெரியகோயிலின் கும்பாபிஷேகத்தை விண்ணோரும் வியக்கும் படி நிகழ்த்த எண்ணிய மும்முடி சோழன், முதற்கட்ட வேலைகளாக தஞ்சை நகர் முழுவதும் விழாக்கோலம் பூண வைத்தான்.
வீதியெங்கும் பந்தல், வாயிலெங்கும் தோரணம், நாதியில்லா மக்களுக்குக் கூட நாலுவேளை சோறு என திருவிழா கோலம் பூண்டது தஞ்சை. நகரின் எல்லை முதல் முக்கிய வீதிகளின் சந்திப்பெல்லாம் அலங்கார வளைவுகளும், நீள நீள புடவைகளில் வண்ண குழம்பால் பெரிய கோவில் விமானத்தை வரைந்து கும்பாபிஷேக திதியையும், என்னென்ன திதிகளில் என்னென்ன பூசைகள் நடக்க போகின்றன என்றும், அந்த அந்த பூசை வேளைகளில் மக்கள் எங்கு எங்கு நிற்க வேண்டும் என்றும் அறிவிப்பு பலகைகளும் வைக்க பட்டன. விழா நாட்களில் எந்தெந்த சந்திகளில் என்னென்ன கலைநிகழ்ச்சிகள் நடக்க போகின்றன என்றும் அறிவிப்புகள் வைக்க பட்டன.
மக்களும் தங்களால் இயன்ற அளவிற்கு அவரவர் இல்லத்தில் கமுகங்கூந்தல், தென்னங்கூந்தல், மாவிலை, பனங்குலை, ஈச்சங்குலை, இளநீர் குலை, துணியால் ஆன தோரணம், வாழைகன்று, குலைவாழை, மல்லிகை சரம், சம்பங்கி சரம் என்று அலங்காரம் செய்தனர். முதல்நாள் பூசையில் துவங்கி பதினோரு கால யாகபூஜை முடிந்து கும்பாபிஷேகம் நிகழ இருப்பதால் இந்த ஆறு நாட்களும் மக்கள் இந்த அலங்காரங்களை புதுபித்து கொண்டே இருப்பார்.
தனபண்டாரம், தானியபண்டாரம், அரசு அங்காடிகள், மருத்துவமனைகள், காவல் மன்றங்கள், நீதி மன்றங்கள் முதலான அத்தியாவசிய நிறுவனங்கள் தவிர மற்ற அரசு வாரியங்கள் அனைத்திற்கும் விடுமுறை அளிக்க பட்டது, சோழ தேசத்தின் நட்பு நாடுகளுக்கும், அதற்கு திறை, கப்பம் முதலானவை செலுத்தும் நாடுகளுக்கும் அதிகார பூர்வமாக அரச முத்திரையுடன் விழாவிற்கு அழைப்பு அனுப்ப பட்டது. தஞ்சை மட்டுமல்லாது தேசத்தின் அனைத்து பகுதிகளிலும் விழாவின் அழைப்பிதழ் பெரிய பெரிய புடவைகளில் எழுதி வைக்க பட்டது. அதில் மக்களை விழாவில் கலந்து கொள்ளுமாறு மன்னரே நேரடியாக அழைத்திருந்தார். அதுமட்டுமல்லாது தனிப்பட்ட முறையில் தண்டோரா போட்டும், பறை அறைந்தும் நாடு முழுவதும் மக்களுக்கு விளங்கும் படி நிகழ்ச்சி நிரல்கள் வாசிக்க பட்டன. விழாவினை காண வெளியூர்களில் இருந்தும், வெளி தேசங்களில் இருந்தும் வரும் மக்களுக்கெல்லாம் தஞ்சை நகர மக்கள் தத்தமது வீடுகளில் தேங்காய் தாளிதம், எலுமிச்சை தாளிதம், தயிர் தாளிதம், நெய் சோறு, போன்ற சைவ உணவுகளை வழங்கினர். விழா காலம் முழுவதும் ஊரை சேர்த்து ரக்ஷாபந்தனம் (காப்பு) செய்யபட்டிருந்ததால் மக்கள் அனைவரும் பாயில் படுக்காமல், பதி பத்தினி கூடாமல், கறி உணவு சேர்க்காமல் விரதம் பூண்டிருந்தனர்.
எளிய மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளே இத்தனை விழாகோலம் பூண்டிருக்கிறது என்றால் தனவந்தர்களும், அரண்மனை பணியாளர்களும் வசிக்கும் பிரமகுட்டத்து தெரு, ஜய பீமதளித் தெரு, ஆனைக்காடுவார் தெரு, பன்மையார்தெரு, வீர சோழப் பெருந்தெரு, இராசராச வித்யாதரப் பெருந்தெரு போன்ற தெருக்களில் இந்த வீட்டை பார்க்கலாமா!! இல்லை அடுத்த வீட்டை பார்கலாமா!! என்று வீதியில் போவோரெல்லாம் வாயை பிளந்து கொண்டு பார்த்து சென்றனர். தனவந்தர்கள் வசிக்கும் தெருக்களே இப்படி என்றால் தஞ்சை மன்னன் வசிக்கும் அரண்மனையோ! சொர்க்கலோகம் இதுதானோ,!! சுவர்ண லோகம்இதுதானா!!? என்று வியக்கும் வகையில் அலங்காரம் செய்ய பட்டு இருந்தது.
 மாமன்னனின் அறுபத்தி ஏழாம் அகவை ஆண்டில் நிகழும் இந்த சித்திரை மாதத்தில் சுக்கில பட்சத்தில் எதிர்வரும் ஷஷ்டி திதியில் புனர்பூச நட்சத்திரத்தில் பெரிய கோயில் குடமுழுக்கு நிகழ இருப்பதால் அமாவாசை நாளான இன்று துவக்க பூசைகளில் கலந்து கொள்வதற்காக மன்னனும், அவரது பதினைந்து மனைவி மார்களும் அவர்கள் பெற்ற பெண்டு, பிள்ளைகளும் அரண்மனையில் இருந்து புறப்பட்டு ஆலயத்திற்கு எழுந்தருளி விட்டனர். வடக்கே வேங்கியை கைப்பற்ற நிகழும் போருக்கு படை தலைமை ஏற்று சென்றிருக்கும் இளவரசர் இராஜேந்திர சோழர் மட்டும், விழாவிற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னதாக வருவதாக ஓலை அனுப்பி விட்டார்.
ஆலயவளாகம் முழுவதும் பரபரப்புடனும், ஜனக்கூட்டம் நிறைந்ததாகவும் காணப்பட்டது. விமானத்தின் பாதி அளவிற்கு பொன் வேய பட்டிருந்தது, மற்ற பகுதிகளில் மும்முரமாக பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. விமானத்தை சுற்றி பொற்கொல்லர்கள் ஏறி இறங்குவதற்கும், கும்பாபிஷேகத்தின் பொழுது கலசத்தை கொண்டு செல்வதற்கும் ஏற்ற வகையில் சாரம் அமைக்க பட்டிருந்தது. ஆலயம் முழுவதும் வண்ண மலர்களால் அலங்காரம் செய்ய பட்டு, வெளிப்புறம் லட்ச்சக்கணக்கான மக்கள் அமர்ந்து பார்க்கும் வகையில் பெரிய பந்தல் அமைக்க பட்டு அதன் அருகிலேயே பெரிய கொட்டகையில் வேள்வி சாலை அமைக்க பட்டிருந்தது.
“சிவாகமம்” சொல்லும் விதிகளின்படி “ருத்ரசூத்ரக்கிரமம்” என்ற வடிவமைப்பில் முப்பத்திமூன்று குண்டங்கள் அமைக்க பட்டு, நூறு தூண்களுடன் எழிலுற உருவாக்க பட்டிருந்தது அந்த வேள்விசாலை. பூமியை ஒரு முழஆழத்திற்கு வெட்டி, புதுமண் பரப்பி, கீழே ரத்னங்களிட்டு, மட்டம் செய்து பூசி, அதன் மீது தாமரை ஆசனம், , கூர்மாசனம், சிம்மாசனம், நாகாசனம், இடபாசனம் முதலான ஐந்து வகையான ஆசனங்கள் அமைக்க பட்டு அதன் மீது வெட்டிவேர் பந்தல் இட்டு வாழை மர தோரணம் கட்டப்பட்டு “பெருவுடையார்” கும்பத்தில் எழுந்தருளுவதற்கான மேடை அமைக்க பட்டிருந்தது. மேற்சொன்ன விதிகளின் படியே மற்ற பரிவார தெய்வங்களுக்கும் இறையாசனங்களும், குண்டங்களும் அமைக்க பட்டு தயார் நிலையில் இருந்தன. அந்த யாக சாலை முழுவதும் சதுர்வேதி மங்கலத்து அந்தணர்கள் குடங்களில் முப்புரிநூல் சுற்றிகொண்டும், நானற் புல்லால் கயிறு திரித்து கொண்டும் இன்ன பிற பணிகளை மேற்கொண்டும் இருந்தனர். ஆலயத்தின் உள்ளே மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்க சில முதற்கட்ட பூசைகள் துவங்கி இருந்தன.
அரசனின் முன்னிலையில் பிராதான அந்தணர் “அனுஞை” எனப்படும் விநாயகர், மற்றும் பரிவார தெய்வங்கள் முதலானவர்களிடம் விழாவிற்கான அனுமதி கேட்கும் பூஜையை துவங்கினார்.
தொடர்ந்து கணபதி ஹோமம் முடித்து “கிராம சாந்தி” எனும் பூஜை மேற்கொள்ள பட்டது. இதில் பைரவ பெருமானை வேண்டி தஞ்சை நகர் முழுவதும் விழா முடியும் வரை காவல் இருக்கும் படி நகரின் எல்லைகளில் பலிகள் கொடுக்க பட்டன. தொடர்ந்து “பிரவேசபலி” எனப்படும் கிரியையில். ஆலயத்தைச் சுற்றி எண்திசைகளிலும் இன்னும் பிரம்மஸ்தானம் என்ற இடத்திலுமாக சேர்த்து ஒன்பது இடங்களில் (நவசந்திகளில்) நீற்று பூசுனைக்காய் வெட்டி பலி கொடுத்து, ராஷஸர்களை அழிக்கும் ரஷோக்னதேவரை முன்னிறுத்திப் போற்றி “ரஷோக்ன ஹோமம்” செய்து.
சிவாஸ்திரம் (சிவனின் ஆயுதம்), அகோராஸ்திரம் (ருத்திர ஆயுதம்), பிரத்தியங்கிராஸ்திரம் (எரிசின கொற்றவையின் ஆயுதம்), பாசுபதாஸ்திரம் (சிவனின் மழு) ஆகிய நாற்பெரும் ஆயுதங்களைப் போற்றி திசாஹோமம் (திசைகளுக்காண வேள்வி) செய்து சிறப்பாக கோபூஜை, கஜபூஜை ஆகியவற்றையும் செய்தனர்.
தொடர்ந்து வாஸ்து சாந்தி எனப்படும் பூசையில் பூமியின் அடியில் உறங்குவதாக கருதப்படும் “வாஸ்து புருஷன்” அசையாமல் (அசைந்தால் பூகம்பம் ஏற்படுமாம்) இருக்க அவனை நாகபந்தனம் (நாகத்தால் கட்டுதல்) செய்தனர். பின் வைக்கோலால் ஒரு ஆளுருவம் செய்து அதில் வாஸ்து புருஷனை ஆவாகித்து அதன் மீது பிரம்மன் உட்பட ஐம்பத்தி மூன்று தேவர்களை ஆவாகனம் செய்து அதன் தலையில் ஹோமத்தீயை கொளுத்தி ஆலயம் மற்றும் அதன் சுற்று வட்டார பகுதிகளில் இழுத்து வந்து அதன் மீது சாந்தி நீர் தெளித்தனர் .
பின்னர் நவகிரகங்களையும் அவற்றிற்கு உரிய வண்ண துணி, தானியம், ரத்தினம் முதலானவைகளுடன் அவற்றின் திசைகளில் இருத்தி நவகிரக மகா யாகம் செய்தனர்.
தொடர்ந்து அனைவரும் யாக சாலை நோக்கி வந்து அங்கு அங்குரார்ப்பணம் (முளைபாலிகை) எனப்படும் சடங்கை நிகழ்த்தினர். இதில் “பூ சுக்தம்” (மண்ணின் பெருமைகளை சொல்லும் வேதமந்திரம்)என்ற மந்திரம் ஓதபெற்று எடுக்கப்பட்ட மண்ணை வேள்விசாலையின் வடமேற்கு மூலையில் இட்டு அதன் மீது பாலில் ஊறவைத்த நவதானியங்களை விதைத்தனர்.
பின்னர் ரக்க்ஷாபந்தனம் எனப்படும் காப்புகட்டும் நிகழ்ச்சியில், அரசனுக்கும் அவனது மற்றொரு மகனுக்கும் இன்ன பிற முக்கிய அதிகாரிகளுக்கும், வேள்வியில் கலந்து கொள்ள இருக்கும் அந்தணர்களுக்கும் மஞ்சளில் நனைத்த பருத்தி நூலை வலக்கை மணிக்கட்டில் கட்டினர். இந்த ரக்ஷாபந்தனம் என்ற நிகழ்ச்சியுடன் முதற்கட்ட கிரியைகள் அனைத்தும் முடிவடைந்து யாகசாலை பூஜைகள் துவங்க இருந்தன. ஆனால் அமாவசை முடிந்து பிரதமை திதி துவங்கி இருந்ததால் மறுநாள் மாலையில் இருந்து வேள்விசாலை பூஜைகள் துவங்கும் என அறிவிக்க பட்டது.
                                *****
தஞ்சை இப்படி விழாக்கோலம் பூண்டிருக்க, மழைக்காக மண்டபத்தில் ஒதுங்கி இருந்த நமது நாயகர்கள் இருவரும் அன்று இரவை ஆனந்தமாக கழித்தனர். கோடைநாளில் பெய்த மழை ஆதலால் கொசுக்களும் கொண்டாட்டமாகத்தான் இருந்தன. ஆனால் வேம்பு, நொச்சி போன்ற தழைகளையும், அருகில் கிடந்த ஒரு வைக்கோல் போரில் இருந்து சிறிது ஈர வைக்கோலையும் கொண்டு தீமூட்டி புகைமூட்டம் போட்டு கொசுக்களை விரட்டினான் சொக்கன். திரயோதசி இரவு, எதிரில் உள்ளோர் முகம் தெரியாத இருட்டு, இனிமையான தனிமை எல்லாம் காதல் வயப்பட்ட காளைகளுக்கு கசக்கவா செய்யும்?
இன்பம் தந்த இரவிற்கு விடையளித்து புலர்ந்த பொழுதில், குளித்து முடித்து வேகமாக பயணித்து கல்லணையை அடைந்தனர் இருவரும். மாறன், ஏற்கனவே பலமுறை கல்லணையை பார்த்திருந்தாலும் சொக்கன் பார்க்க விருப்ப பட்டதால்தான் இருவரும் கல்லணைக்கு சென்றனர். சொக்கனுக்கு பிறந்த ஊர் திருவாரூர் அருகே குடவாயில். அவனது குடும்பமே வீரவரலாறு நிரம்பிய ஒன்று. சொக்கனுடைய பாட்டனார் ஈழமண்டலத்து போரிலும், அவனது தகப்பனார் கேரளப்போரிலும் சோழதேசத்திற்காக இன்னுயிரை ஈந்தவ்ர்கள். சொக்கனுக்கு ஒரு சகோதரி உண்டு அவளை மன்னார்குடியில் மணம் முடித்துள்ளனர். சிறு வயதில் இருந்தே போர் பயிற்சி, உடற்பயிற்சி, மல்யுத்தம், என்று வீரத்தை வளர்க்கும் பயிற்சிகளிலேயே சொக்கன் தன்னை ஈடுபடுத்தி கொண்டதால் அவன் அதிகமாக வெளியூர் பயணமெல்லாம் சென்றதில்லை. அவனது அதிகபட்ச பயணமே ஒரு முறை தில்லை வரை சென்று ஆடல்வல்லானை தரிசித்ததும், தஞ்சையும் தான். ஒருமுறை நாகபட்டினம் சென்றிருப்பதாக கூட அறிய முடிகிறது. ஆனால் வெளியூர்களில் உள்ள ஆலயங்களை பற்றியும், அங்கு உள்ள மற்றைய புராதான இடங்களை பற்றியும் பிறர் சொல்ல அடிக்கடி ஆரவமுடன் கேட்டிருக்கிறான். அவ்வகையில் சோழ மன்னர்கள் மீதும், சோழ பரம்பரை மீதும் மாறாத காதலும், பக்தியும், பற்றும் கொண்ட சொக்கனுக்கு கரிகால் சோழவளவன் எழுப்பிய கல்லணையை ஒருமுறையாவது பார்க்க வேண்டும் என்பது வாழ்நாள் ஏக்கம் என்றே சொல்லலாம்.
   சித்திரை மாதம் என்பதால் அவ்வளவாக நீர்வரத்து இன்றி காணப்பட்டது கல்லணை. ஓரளவிற்கு கேள்விப்பட்டதை வைத்து கல்லணையின் தோற்றத்தை மனதிற்குள் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த சொக்கனுக்கு மிகுந்த ஏமாற்றமும் ஆச்சரியமும் தான் மிஞ்சியது. ஏனெனில் சொக்கன் எண்ணியதை விட பலமடங்கு பிரமாண்டமாக இருந்தது கல்லணை.
“என்ன? மாறா!! எப்படிப்பட்ட கட்டமைப்படா இது? எத்தனை அறிவும், உடல் வலுவும், பொருளும் இருந்தால் இப்படி பட்ட அணையை அவர் கட்டி இருப்பார்?” என்று விழி விரிந்தான் சொக்கன்.
“ஆமடா சொக்கா!! நமது மாமன்னர் இராசராசர் கட்டும் ஆலயம் கூட இத்தனை பிரமாண்டமானது தானடா, இன்று நாமெல்லாம் ஆலயமாக பார்க்கும் அதனை பிற்கால மக்கள் அதிசயங்கள் பல நிறைந்த ஒன்றாக பார்ப்பர். இதிலிருந்தே நம்மவர்களின் திறத்தை விளங்கி கொள்ளலாம்.”
“பூதங்களின் உதவியோடு இவ்வணையை கரிகாலர் கட்டியதாக கூறப்படுகிறதே!!”
“இல்லை!! அதெல்லாம் சுத்த கட்டு கதைகளடா சொக்கா!! கடற்கரையில் நாம் கால் நனைத்தால் பாதத்தின் அடியில் உள்ள மண் அரிக்கபட்டு நாம் கீழே அமிழ்கிறோம் அல்லவா? அந்த தத்துவத்தின்படி சுழன்று ஓடும் காவிரியில் நீரில் கரையாத கல்லொட்டும் கலவை பூசிய பாறைகள் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக போடப்பட்டு பலமான அஸ்த்திவாரம் அமைத்து இந்த அணையை உருவாக்கி உள்ளனர் நமது மூதாதையர்கள்” என்று ஒரு சிற்பிக்குரிய தெளிவுடன் கூறினான் மாறன்.
இன்னும் பலகதைகளை பேசி அன்றைய பொழுதை அங்கேயே கழித்தபின், மறுநாளான அமாவாசை தினத்தில் உறையூர் வெக்காளியம்மனின் ஆலயத்தை அடைந்தனர் இருவரும். ஆலயம் அவ்வளவாக பெரியதாக இல்லை என்றாலும் அம்மனின் கருவறையை சுற்றி மட்டும் கல் மண்டபம் அமைக்க பட்டு மேற்கூரைக்கு பதில் வெட்டிவேரில் பந்தல் அமைக்க பட்டு இருந்தது.
அமாவசை தினம் என்பதால் தேவிக்கு சிறப்பான முறையில் அபிஷேக ஆராதனைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. திரையை விளக்கி தீபாராதனை கட்டிய பொழுது குங்கிலிய புகையின் வெள்ளத்தில் சிவப்பு நிற பட்டுடுத்தி, எண்ணற்ற ஆபரணங்களுடன் எழிலுற தரிசனம் அளித்த அம்மனை கண்டதும் மாறனுக்கு கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்தது, சொக்கனும் பயபக்தியுடன் தேவியை தரிசித்தான். பின் ஆலயத்தை வலம் வந்த பொழுது வாசலில் ஒரு மரத்தில் எண்ணற்ற பனையோலை சுருள்கள் கட்டபட்டிருந்தன. அருகிலேயே ஒரு சிறிய கல்மேடையும் இருந்தது. அதனை காட்டி
“அன்னையிடம் வேண்டும் காரியங்களை ஓலையில் எழுதி கட்டினால், இரவு நேரத்தில் இந்த மேடை மீது அமர்ந்து கொண்டு அன்னை இந்த ஓலைகளை வாசித்து விட்டு மக்களின் குறைகளை தீர்த்து விடுவாராம்” என்று .மாறன் கூறியதை கேட்டு சொக்கன் அதிசயித்தான். தொடர்ந்து அருகில் இருக்கும் சிறிய கடையில் ஒரு ஓலை நறுக்கும், எழுத்தாணியும் வாங்கிய மாறன்,


அம்மா தாயே!!
          பணிவுடன் சொக்கன், மாறன் எழுதி கொள்வது, இன்று உன் சன்னதிக்கு நாங்களிருவரும் சேர்ந்து வந்துள்ளது போலவே என்றும் சேர்ந்தே இருக்க வேண்டும், நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பிரியாமல் வாழ்வின் இறுதி வரை ஒன்றாக இருக்க அருள் புரித்தாயே!! என்று அந்த ஓலையில் கீறி சொக்கனின் கைகளால் அந்த மரத்தில் கட்ட செய்தான்.
“சரி மாறா புறப்படுவோமா?”
“ஆம் சொக்கா!! தஞ்சை இந்நேரம் விழாக்கோலம் பூண்டிருக்கும், இனி வேகமாக செல்ல வேண்டும்”
“ஆஹா!! நல்ல கதை. என்ன விளையாடுகிறாயா மாறா? இவ்வளவு தூரம் வந்து சீரபள்ளி செல்லாமல், உனது இல்லத்தை காணாமல் எப்படி செல்வது?”
“எனது இல்லத்திற்கா?” அதெல்லாம் வேண்டாம் மாறா!!”
“ஏன்? நான் உங்கள் இல்லத்திற்கெல்லாம் வரக்கூடாதா?, உனது தாய் தந்தையர் யாரென்று கேட்டு ஏதேனும் வசை பாடுவார்களா?”
“ஐயோ!! அதெல்லாம் இல்லை சொக்கா !!” என்று திணறி நின்றான் மாறன்.
“பிறகு என்ன? சரி, புறப்படு உனது இல்லத்திகு சென்று விட்டு உடனே புறப்பட்டு விடலாம், ஆலயத்திற்குத்தான் வந்தோம் தஞ்சை உடனடியாக தஞ்சை புறப்பட வேண்டும் என கூறி விட்டு புறப்பட்டு விடலாம் வா!!” என்று அவனே சீரபள்ளி நோக்கி குதிரையை செலுத்தினான்.
“ஏன் இப்படி தயங்குகிறான்?” என்று சொக்கனின் மனதிற்குள் ஒரு கேள்வி இருந்தாலும் அதனை காட்டி கொள்ளாமல் மாறனிடம் பேசிக்கொண்டேதான் வந்தான் சொக்கன். மாறனும் முகத்தில் அவ்வளவாக சுரத்தை இன்றிதான் பேசி கொண்டுதான் வந்தான்.
ஏற்கனவே பலமுறை வந்ததாலோ என்னவோ மாறனின் குதிரை அவனது இல்லத்தில் சரியாக போய் நின்றது. நல்ல பெரிய மச்சு வீடுதான். மிகுந்த கலை நயத்துடன் கட்ட பட்டிருந்தது. குதிரையின் குளம்படி கேட்டு வெளியில் வந்த பொன்னிகர் பெண்ணொருத்தி படீரென மின்னல்போல முகம் காட்டி
“அத்தை!! அத்தான் வந்திருக்கிறார்!!” என்று வேகமாக உள்ளே ஓடினாள்
மாறனுக்கோ படபடப்பு, சொக்கனுக்கோ எதிர்பார்ப்பு!!
மஞ்சள் பூசியதால் நெற்றிக்கு மேல் உள்ள நரை முடியெல்லாம் மஞ்சள் நிறத்துடனும், வகிட்டில் குங்குமத்துடனும், ஆடம்பரமில்லாத தெய்வீக அழகுடன் நாற்பது வயது மதிக்க தக்க பெண்மணி ஒருவர் வெளிபட்டார்.
பார்த்ததும் இவர்தான் தன் உள்ளகோயிலை ஆட்சி செய்யும் மாறனை ஈன்றெடுத்த மாதரசி என்று விளங்கி கொண்ட சொக்கன்,
“வணக்கம் தாயே!! என்னை ஆசிர்வதியுங்கள்” என்று கால்களில் விழுந்தான்.
“ஆஹா!! பதினாறு செல்வங்களையும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்வாய் மகனே!!
நன்றாக இரு” என்று வாழ்த்திய அப்பெண்மணி “மாறா!! யாரடா இந்த பண்பு மிக்க பிள்ளை?” என்றார்
“எனது நண்பன் அம்மா!! பெயர் சொக்கநாதன்”
“அப்படியா? என்ன பொருத்தமான பெயர்!! வா மகனே! உள்ளே வாருங்கள் இருவரும்.”
உள்ளே சென்று கூடத்தில் அமரவைக்க பட்ட சொக்கனிடம் ஒரு பழக்குவளையும், சிறிது நீர் மோரும் வைக்க பட்டது. மகிழ்வுடன் ஏற்று கொண்ட சொக்கனிடம் மேளும் பல விசாரணைகளை போட்டார் மாறனின் தாயார். ஆனால் அவரது பேச்சில் மாறனை பற்றிய ஆதங்கம்தான் அதிகம் வெளிப்பட்டது.
“என்ன? அம்மா யார் வந்தாலும் ஒரே பாட்டுத்தானா? போய் உள்ளே சமையல் வேலையை கவனியுங்கள், உணவருந்தி விட்டு நாங்கள் உடனே புறப்பட வேண்டும்.
“ஓஹோ!! அப்படியென்றால் இது போல நிறைய நண்பர்களை இவன் அழைத்து வருவான் போலிருக்கிறதே!!” மனதிற்குள் விசன பட்டான் சொக்கன்.
சிறிது நேரத்தில் வாசலில் ஒரு குதிரை வண்டி ஓசை கேட்டது. தொடர்ந்து ஐம்பது வயது மதிக்க தக்க இரண்டு ஆடவர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். அதிலொருவர் நேரடியாக சொக்கனை பார்த்து வா!! அப்பா!! என்று அழைத்து விட்டு புழக்கடைக்கு சென்றார், மற்றொருவர் மருமகனே!! என்று மகிழ்ச்சி பொங்க மாறனை விசாரித்து விட்டு, பின் சொக்கனை யார், என்னவென்று விசாரித்தார். மாறனின் முகத்தில் எண்ணற்ற குழப்ப ரேகைகள் சீறி பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. சொக்கனுக்குத்தான் ஒன்றும் பிடிபடவில்லை.
“ஏன் இவன் கடுக்காய் விழுங்கிய கள்ளன் போல விழிக்கிறான்?” என்று உள்ளுக்குள் கேட்டுகொண்டான்
தொடர்ந்து அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறப்பட்டது, மாறனின் தாயார் பதார்த்தங்களை எடுத்துவைக்க, அடிக்கடி மதிவதனி!! மோர் கொண்டு வாம்ம்மா!! வற்றல் கொண்டுவாம்மா!! என்று விளித்து கொண்டிருந்தார், அந்த பெண்வந்ததும் தெரியாமல், போவதும் தெரியாமல், ஓசையும் படாமல் வந்து சென்றாள், மாறனும், சொக்கனும் குனிந்த தலை நிமிராமல் உணவருந்தி கொண்டிருந்தனர். மாறனின் தந்தையும், மாமாவும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டு உணவருந்தினர், அவ்வப்பொழுது அவனது தந்தை கோயில் பணிகளை பற்றியும், தஞ்சை நிலவரங்களையும் கேட்டதற்கு மட்டும் பதில் அளித்து கொண்டிருந்தான் மாறன்.
விரைவாக உண்டு முடித்த சொக்கன் எழுந்திருக்கவே!! அவனுக்கு புழக்கடை பக்கம் தண்ணீர் இருப்பதாக வழிகாட்ட பட்டது. அவன் எழுந்து சென்ற மறுவினாடியே இலையை மூடி விட்டு மாறனின் மாமா பின்னாலேயே ஓடினார்.
இருவரும் ஒன்றாகவே கைகளை கழுவினர், பின் அவரே பேச்சு கொடுத்தார்
“சொக்கநாதா!! மாறன் உனக்கு உற்ற நண்பனா?”
“ஆம் அய்யா!! ஏன் கேட்கிறீர்கள்?”
“நீ எதை வேண்டினாலும் உனக்காக செய்வானா?”
“நிச்சயம் செய்வான், கூறுங்கள் என்ன கேட்க்க வேண்டும்?”
“தம்பி!! எனது மகள் மதிவதனி, மாறனின் மீது உயிரையே வைத்திருக்கிறாள், சிறு பிராயம் முதலே இருவருக்கும் திருமணம் செய்வதாக முடிவு, ஆனால் மாறன் இந்த திருமணத்திற்கு ஒப்ப மறுக்கிறார். கடந்த ஐப்பசி மாதம் கட்டாய படுத்தி இருவருக்கும் முகூர்த்த ஓலை எழுதி விட்டோம், ஆனால் பெரிய கோயில் கும்பாபிஷேகம் முடிந்ததும் திருமணம் செய்து கொள்வதாய் கூறியிருந்தார், ஆனால் இப்பொழுது நாட்டமில்லாதது போல இருக்கிறார், தாங்களே கூறுங்கள் அவர் வயதிலும், என் மகள் வயதிலும் யாரேனும் திருமணம் செய்யாமல் இருகிறார்களா? ஏன் உங்களுக்கு கூட இந்நேரம் திருமணம் முடிந்திருக்கும், எனக்காக பெரிய கோயில் கும்பாபிஷேகம் முடிந்ததும் அவரை திருமணம் செய்து கொள்ளும் படி கூறுங்கள் தம்பி!! இல்லை என்றால் என் மகளை உயிரோடு பார்ப்பதே அரிதுதான், என்று கண்களில் நீர் விட துவங்கினார். அதற்குள் மாறன் வந்து விட்டான்.
“எது நிகழ கூடாது என்று எண்ணினோமோ அது நிகழ்ந்து விட்டது” என்று எண்ணிய படியே பதற்றத்துடன் சொக்கனின் அருகில் மாறன் வர அவனது மாமன் உள்ளே சென்றார்.
கண்களில் நீர் கொப்பளிக்க, கடு கடு என்று நின்று கொண்டிருந்தான் சொக்கன் , அருகில் வந்த மாறன் அவனது தோளில் படபடப்பாக கைகளை வைத்தான். “சொக்கா!!”
“உன்னை நம்பியதற்கு நல்ல பாடம் கற்று கொடுத்து விட்டாய் மாறா!! ஏமாந்து விட்டேன்!! ஏமாந்து விட்டேன்!! காலம்முழுவதும் ஒன்றாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேனே!! எல்லாம் பாழாய் போய்விட்டது. இனி இங்கு எனக்கென்ன வேலை? நான் செல்கிறேன்” என்று வேகமாக புறப்பட்டு, அவனது தாய் தந்தையரிடம் பணிவுடன் வணக்கம் கூறி குதிரையில் ஏறி தஞ்சை நோக்கி. விரைந்தான் சொக்கன்.
படபடப்பில் ஒன்றும் புரியாதவனாக திகைத்து நின்றான் மாறன்,
கண்ணீரை காற்றில் கரையவிட்டு சொக்கன் தஞ்சை சென்றாலும் “எப்படியும் மாறன் நமக்குத்தான் சொந்தம், அவன் அனைத்தையும் உதறி விட்டு எனக்காக வருவான்.” என்று எண்ணியபடிதான் அவன் சென்று கொண்டிருந்தான்.
காதலன் “மனம் நோகும் படி ஆகி விட்டதே? எத்தனையோ முறை உன்னிடம் இதனை சொல்ல வந்து தயங்கி போய் நின்றிருக்கிறேனடா சொக்கா!!, நீ என்னை புரிந்து கொள்வாய், என் உயிர் போகும் வரை உன்னோடுதனடா நான் இருப்பேன். நீதானடா எனது உயிர்” என்று நினைத்து கொண்டு மனதில் எதையோ உறுதி செய்தவாறு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் மாறன்’.
 மனித மனங்களுக்கு கனவுதான் காணத்தெரியும்’ காலம் வேறுமாதிரியான கோலம் போட இருப்பது தெரியுமா? .அதற்கு இன்னும் சில நாட்கள் ஆகும்
                                 


ஓசை கேட்கும்